پزشکیان: اگر ارز ترجیحی حذف نمی شد دچار قحطی می شدیم

صفحه سیاست-

به گزارش  شبکه الجزیره قطر، یک منبع دیپلماتیک فرانسوی در ریاض اعلام کرد که مذاکرات بن سلمان و مکرون بر تقویت روابط دوجانبه، به‌ویژه در حوزه نظامی و همچنین زمینه‌های سرمایه‌گذاری و تجارت متمرکز خواهد بود. دو طرف همچنین پیامدهای جنگ آمریکا علیه ایران و راه‌های پایان دادن به جنگ میان دو طرف، رفع انسداد تنگه هرمز و بازگشت تردد و آزادی کشتیرانی بین‌المللی در تنگه باب‌المندب را بررسی خواهند کرد.

ریاست‌جمهوری فرانسه نیز اعلام کرد سفر بن سلمان به پاریس با امضای «تعداد زیادی توافقنامه» همراه خواهد بود و این مسأله بیانگر «پویایی روابط فرانسه و عربستان در شرایط تنش منطقه‌ای» است.

کاخ الیزه اعلام کرد که «برخی پروژه‌ها همچنان در دست بررسی هستند، اما توافقنامه‌های اقتصادی زیادی در بخش‌های مختلف به امضا خواهد رسید» و در این میان به‌طور ویژه به حوزه‌های حمل‌ونقل، انرژی و بهداشت اشاره کرد.

همچنین قرار است روز دوشنبه نشست وزارتی برای بررسی تأمین انرژی، همزمان با ادامه جنگ علیه ایران و بسته بودن تنگه هرمز، برگزار شود.

کاخ الیزه تأکید کرد که مکرون بر تشویق و تقویت سرمایه‌گذاری خارجی در فرانسه تأکید دارد و خواستار افزایش سرمایه‌گذاری‌های عربستان در کشورش خواهد شد.

ریاست‌جمهوری فرانسه پنجشنبه گذشته نیز زمان سفر ولیعهد عربستان را اعلام کرده بود.

بن سلمان این سفر را روز یکشنبه و با حضور در مراسم اختتامیه جام جهانی ورزش‌های الکترونیکی آغاز خواهد کرد.

روزنامه جوان نوشت: وقتی مسئولان رسمی با مخاطب‌قراردادن داخلی‌ها می‌گویند بهتر است جنگ را پایان دهیم، خدای‌ناخواسته چنین به‌نظر می‌رسد که عده‌ای در کشور دنبال «جنگ به هر قیمتی» هستند، نه دنبال «صلح شرافتمندانه». تا آنجا که دیده می‌شود کشور چنین سیاستی ندارد. 

مثلاً آقای قالیباف که مسئولیت‌های مهمش در شرایط فعلی کشور مشخص است، استدلال می‌کند که گرانی و کمبودها را می‌دانیم و دنبال صلح هستیم، ولی نمی‌توانیم ساده‌انگارانه از صلح حرف بزنیم: «ما هر چقدر قدرت نظامی داشته باشیم ولی اگر مردم گرسنه باشند و گردش مالی و رشد اقتصادی نداشته باشیم، دوام نمی‌آوریم. امنیت و اقتصاد لازم و ملزوم یکدیگر هستند. اگر امنیت را برقرار کنیم و تداومش را با اقتصاد پیش نبریم پایدار نخواهد بود. ما به‌عنوان یک رزمنده، بیش از آنانی که حرف از صلح می‌زنند، قدر صلح را می‌دانیم». این یعنی ساده‌انگاری درباره صلح خطای نابخشودنی است.

در مقابل، امریکایی‌ها از خود ترامپ تا معاون و وزیران جنگ و دارایی دولت او مدام می‌گویند عجله‌ای برای تعیین تکلیف جنگ با ایران ندارند. ممکن است گفته شود این پروپاگاندایی بیش نیست و امریکا دنبال پایان جنگ است و می‌ماند فقط تصمیم ما! ولی تجربه نشان می‌دهد که امریکا، چون سرزمین اصلی‌اش دور از معرکه است، از جمیع جهات سعی در طولانی‌ترکردن وضعیت فعلی یعنی محاصره و نگه‌داشتن سایه جنگ دارد که با خود جنگ فرقی ندارد و حتی بدتر از آن است؛ و تبعاتی مانند گرانی سوخت یا خستگی نیروهایش را نیز با کمک اعراب خائن و وابسته کم می‌کند.

پس پرسش اصلی این است: اگر شما بخواهید در همین زمان و با این توجیه که زمان خوبی است، چون دنیا اخلاقاً ما را تأیید و تکریم می‌کند، به جنگ پایان دهید و امریکا نخواهد، چه اتفاقی می‌افتد؟! پاسخ روشن است: امریکا امتیاز بیشتری طلب می‌کند و این زیاده‌خواهی توقف ندارد و شما را هرگز به صلح شرافتمندانه نمی‌رساند، مگر به غیرشرافتمندانه‌اش تن بدهید که آن را نیز از شما دریغ خواهند کرد. ترجیح دشمن جنگ غیرشرافتمندانه است که در آن خودش به خوبی می‌تواند نقش بی‌شرفی در جنگ را زنده نگه دارد. 

کشور در وضعیتی است که مسئولان باید ارزش کلمات و قدرت اثرگذاری آن را بدانند. می‌تواند به‌جای «بهتر است الان صلح کنیم»، گفته شود «ما برای هر سناریو آمادگی داریم، چه جنگ با دلیل و چه صلح با عزت». این به خرد و به وظیفه‌گرایی و حتی به نتیجه‌گرایی نزدیک‌تر است تا سخنانی که مخاطب را به این گمان باطل بیندازد که عده‌ای در داخل دنبال پایان‌دادن به جنگ نیستند، آن‌هم در این شرایط مناسب! و آن‌عده نیز لابد از افراد مسئول کشور هستند!

هیچ‌چیز به اندازه مبهم و سربسته حرف‌زدن با مردم مسئله‌ساز نیست. اگر پیشنهادی دارید که می‌توان با آن جنگ را برای همیشه (نه یک دوره کوتاه) پایان داد و آنگاه در این پایان، عزت و اقتدار کشور حفظ شود، منافع کشور پایمال نشود و شواهدی دارید که این می‌تواند بهترین کار باشد، آن را با جزئیات در میان بگذارید. این بهتر است تا پاس‌دادن مسئولیت ادامه مشکلات به یکدیگر، در مقابل چشم دشمن لابد بی‌گناه و بی‌طرف!

روزنامه کیهان نوشت: مطهری در این نامه با اشاره به ایستادگی اکثر بانوان کشور در برابر طراحی‌های دشمن، یادآور شد: «برخلاف توقع دشمن که انتظار داشت بعد از حوادث سال ۱۴۰۱ اکثر بانوان ما پوشش اسلامی را کنار بگذارند، امروز اکثریت قاطع بانوان کشور پوشش اسلامی را رعایت می‌کنند.» وی با تفکیک میان رفتار عامه مردم و برخی رفتارهای ساختارشکنانه، تاکید کرد که این ناهنجاری‌ها بخشی «سازمان‌یافته»، بخشی «ناشی از غرب‌زدگی و خودباختگی» و بخشی حاصل «هوا و هوس» است.

این موضع‌گیری اصولی که مبتنی بر آموزه‌های قطعی اسلام است، با واکنش تامل‌برانگیز و معترضانه فردی روحانی‌نما [احمد عابدینی]مواجه شد. وی در نامه‌ای سرگشاده خطاب به مطهری، به‌جای مواجهه علمی و حمایت از احکام مسلم الهی، دست به حاشیه‌سازی و فرار به جلو زد و با طرح مسائل معیشتی، سعی کرد وجوب شرعی حجاب را حاشیه‌ای جلوه دهد.

وی با مغالطه‌ای آشکار، مسئله عفاف و حجاب را حاصل نابرابری و حوادث سیاسی دانست و برای تقلیل جایگاه این حکم الهی، به داستان نازلی توسل جست و مدعی شد توجه به حجاب مانند داستان کسانی است که «کشمش دزدیده بودند و هنگام خوردن، درباره چوب کوچک انتهای آن دچار تردید شدند»!

نقد جدی و اساسی دقیقا متوجه همین نگاه سطحی و تفکیک‌گرایانه است. حامیان این تفکر التقاطی در حالی حکم صریح قرآن را با «چوب کشمش» مقایسه می‌کنند که حجاب نه یک امر حاشیه‌ای یا ذوقی، بلکه از ضروریات دین مبین اسلام است.

تقلیل دادن دستور صریح الهی به مسئله‌ای کم‌اهمیت و گره زدن آن به ناکارآمدی‌های اقتصادی، شانه خالی کردن از مسئولیت شرعی و بسترسازی برای ولنگاری فرهنگی است.

از سوی دیگر، وظیفه حاکمیت اسلامی تنها منحصر به تامین «آب و نان» نیست؛ رفاه مادی را حکومت‌های سکولار نیز ادعا می‌کنند. فلسفه وجودی و تمایز اصلی حکومت اسلامی در این است که علاوه‌بر معیشت، بسترساز رشد معنوی و سعادتمندی جامعه باشد و احکام الهی را در سطح اجتماع جاری سازد.

نسخه رهاسازی عرصه فرهنگ به بهانه مشکلات اقتصادی، دقیقا همان سناریویی است که جریان‌های ضد دینی سال‌هاست دنبال می‌کنند. نمی‌توان به اسم «عدالت» و «معیشت»، چشم را بر تضعیف عفاف و بنیان خانواده بست. کسانی که با ادعای روشنفکری، احکام قطعی دین را در مقابل کرامت انسانی یا مسائل معیشتی قرار می‌دهند، در حقیقت دچار مغالطه آشکار شده و از درک جامعیت اسلام عاجزند.