هشدار متخصصان سلامت درباره اهمیت پیشگیری و مراقبت از بدن

دکتر رئوف پیشدار، استاد دانشگاه و روزنامه نگار در یادداشتی با عنوان «تغییر رویکرد به سیاستگذاری ایجابی ضرورت است» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:

هیچ زمانی با اطمینان می گویم؛ به اندازه این زمان، جای خالی نهادهای مدنی واقعی حس نمی شود، و خالی نیست. متاسفانه مجموعه ای از وقایع که برخی از آن‌ها بسیار دردناک بود و هست، فاصله و شکاف میان حاکمیت و مردم را در سال‌های اخیر بیشتر کرده است که اگر نهادهای مدنی واقعی وجود داشتند و طبقات میانجی بواسطه بسیاری تنگ نظری ها و نگاه‌های غیر علمی به جامعه حذف نشده بودند! و یا کارکردشان محدود نشده بود، امروز می توانستند این فاصله و شکاف را پُر کنند و یا لااقل از عمق آن بکاهند تا خطر لرزه ها از جامعه دور شود.

تجربه‌های اخیر به وضوح نشان می‌دهد که بخشی از بی‌ثباتی‌های اجتماعی، ناشی از ضعف کارکردی نهادهای میانجی است.
وقتی نهادهای مدنی به عنوان پل میان خواسته‌های مردم و مجراهای رسمی عمل نکنند، این پیوند گسسته شده و نارضایتی‌ها به جای بازنمایی ساختارمند، در بسترهای غیررسمی و پُر هزینه تخلیه می‌شوند. کمرنگ بودن این نهادها، جامعه را در مواجهه با فشارهای اقتصادی و بحران‌های روانی، بی‌دفاع می‌گذارد.

امروز، ضرورت تغییر رویکرد از سیاست‌گذاری کنترلی به سیاست‌گذاری ایجابی نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورتِ اجتناب‌ناپذیر برای بقا و پویاییِ جامعه در طوفان بحران‌هاست. به جامعه‌ای نیاز داریم که در آن، هر فرد، خود یک «کنش‌گر اجتماعی» باشد و نهادهای مدنی، نقش جدی در این زمینه داشته باشند.

با این وصف و در این شرایط ویژه و خاص که برای عبور از آن به یک همت عمومی و بسیج ملّی نیاز داریم، از هر سو و سمت سخنی گفته می شود و کلامی بر زبان می آید و فعلی صورت می گیرد انگار که یک جمع محدود، همه ی همت خود را مصرف این کرده اند که دولت را زمین بزنند و تا هر کجا که می توانند بر عمق فاصله اجتماعی میان حاکمیت و مردم بیفزایند و سرمایه اجتماعی نظام را بیشتر و بیشتر مصروف مطامع جناحی و گروهی خود قرار دهند.

وقتی  «عزت الله ضرغامی» رئیس پیشین رادیو و تلویزیون و یک اصول‌گرای شناخته شده عضو شورای عالی فضای مجازی نهاد فیلتر کننده اینترنت! می نویسد : «درست یا غلط، هویت انقلاب با رفتار و عملکرد روحانیت گره خورده …

دکتر نیروانا مهرآیین، پژوهشگر حقوق بین الملل در یادداشتی با عنوان «جنگ در سکوت؛ وقتی کودکان، خانه‌ها و جنگل‌های حرا قربانی می‌شوند» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:

هم‌زمان با ادامه گزارش‌ها درباره تلفات غیرنظامیان و تخریب گسترده زیرساخت‌ها در جریان عملیات نظامی آمریکا علیه ایران، پرسشی بیش از گذشته خودنمایی می‌کند: چرا نهادهای بین‌المللی و مدافعان حقوق بشر آن‌گونه که انتظار می‌رود درباره ابعاد انسانی و زیست‌محیطی این جنگ واکنش نشان نمی‌دهند؟

بر اساس مستندات و پایش «فعالان حقوق بشر در ایران» (HRA)، از ۲۸ فوریه تا ۷ آوریل ۲۰۲۶ دست‌کم یک‌هزار و ۷۰۱ غیرنظامی، از جمله دست‌کم ۲۵۴ کودک، کشته شده‌اند و حدود ۷۰۰ مورد مرگ دیگر نیز همچنان در دست بررسی قرار دارد. این ارقام، به گفته این سازمان، حداقل آمار قابل شناسایی است و به دلیل محدودیت دسترسی به مناطق آسیب‌دیده، احتمال دارد شمار واقعی قربانیان بسیار بیشتر باشد.

در نخستین روز جنگ نیز گزارش‌هایی از حوادثی با تلفات بسیار سنگین منتشر شد. یکی از مهم‌ترین آنها حمله‌ای بود که به یک مدرسه دخترانه در میناب نسبت داده شده است؛ حادثه‌ای که گزارش‌های مختلف، شمار بالایی از کودکان کشته‌شده را برای آن ثبت کرده‌اند. آسوشیتدپرس در بازسازی خود از این حادثه، دست‌کم ۱۵۷ کشته، از جمله ۱۲۳ کودک، گزارش کرد، در حالی که آمارهای دیگری شمار قربانیان را بیشتر اعلام کرده‌اند. با وجود اهمیت و ابعاد فاجعه، مسئولیت این حمله همچنان محل مناقشه است و دولت آمریکا انجام آن را نپذیرفته است.

حادثه لامرد نیز نمونه دیگری از همین ابهام است. گزارش‌های رسانه‌ای و تحلیل برخی کارشناسان تسلیحات، استفاده از موشک آمریکایی PrSM را مطرح کردند و آن را به حمله‌ای نسبت دادند که در آن غیرنظامیان کشته شدند. در مقابل، فرماندهی مرکزی آمریکا این ادعا را رد کرده و اعلام کرده است که نیروهای آمریکایی در لامرد یا اطراف آن حمله‌ای انجام نداده‌اند. همین تضاد میان شواهد منتشرشده و روایت رسمی، ضرورت تحقیقات مستقل و قابل راستی‌آزمایی را برجسته می‌کند؛ زیرا در چنین شرایطی، نه انکار یک طرف و نه ادعای طرف دیگر به‌تنهایی نمی‌تواند جای تحقیق بی‌طرفانه را بگیرد.

مسئله اما تنها شمار کشته‌شدگان نیست. گزارش‌های ارائه‌شده از سوی HRA …

احسان عزیزی، دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «نگاهی به کارنامه احمد کسروی» نوشت:

احمد حکم‌آبادی تبریزی، مشهور به احمد کسروی، در هشتم مهر ۱۲۶۹ خورشیدی در تبریز زاده شد. او از برجسته‌ترین روشنفکران ایرانی عصر پهلوی به شمار می‌رود که جریان فکریِ خردگرا و اصلاح‌طلبانه میرزا فتحعلی آخوندزاده را در دوره مشروطه پی گرفت و در اندیشه خود به اوج و تکامل رساند. پدرش بازرگان بود و برخلاف سنت خانوادگی که بیشتر اعضای آن روحانی بودند، تحصیلات حوزوی نداشت. کسروی به تشویق پدر وارد مدرسه علوم دینی طالبیه تبریز شد و در آنجا با شیخ محمد خیابانی، از استادان جوان و آزادی‌خواه مدرسه، آشنا گردید. این آشنایی، نقطه آغاز مشارکت او در فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی شد.

شانزده‌ساله بود که جنبش مشروطیت ایران آغاز شد. کسروی از هواداران پرشور مشروطه بود و در کنار انجمن‌های مردمی تبریز، به ویژه «انجمن اسلامیه»، علیه استبداد و هواداران محمدعلی شاه مبارزه می‌کرد. او کوشید با مطالعه علوم جدید و زبان‌های خارجی، دانش خود را برای پیشبرد آرمان‌های مشروطه گسترش دهد. در محرم ۱۲۹۰ خورشیدی، با یورش قوای روس به تبریز و قدرت‌گیری صمدخان شجاع‌الدوله — حاکم مستبد آذربایجان — فضای سیاسی شهر به شدت امنیتی شد. کسروی به دلیل فعالیت‌های مشروطه‌خواهی مورد آزار قرار گرفت و ناگزیر خانه‌نشین شد. این دوره انزوا، او را به سمت تجارت کوچکی (کارگاه جوراب‌بافی) کشاند، اما این راه با روحیه جستجوگر او سازگار نبود و به زودی آن را رها کرد.

با آغاز جنگ جهانی اول، آذربایجان به عرصه رویارویی روسیه تزاری و عثمانی تبدیل شد. کسروی در این هنگام ۲۵ سال داشت و در مدرسه آمریکایی‌های تبریز به تدریس و یادگیری زبان انگلیسی مشغول بود. با تعطیلی مدرسه در سال ۱۲۹۵، سفری به قفقاز کرد و پس از بازگشت، بار دیگر به تدریس پرداخت. در سال ۱۲۹۶، انقلاب اکتبر روسیه رخ داد و حکومت تزاری سرنگون شد. تأثیر این واقعه در ایران بسیار گسترده بود و به شکل‌گیری جنبش‌های مردمی علیه دولت مرکزی انجامید. یکی از این جنبش‌ها، قیام شیخ محمد خیابانی بود که کسروی ابتدا به آن پیوست، اما با رادیکال شدن حرکت و گرایش آن به سوی جدایی‌طلبی، از خیابانی فاصله گرفت.

آذربایجان در آن سال‌ها …