صداوسیما: به هیچ نقطه از ایران حمله نشده

بین الملل

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، «تام باراک»، سفیر آمریکا در ترکیه، امروز با افشای جزئیات تازه‌ای درباره حمله اخیر رژیم صهیونیستی به پایگاه هوایی «ابوالظهور» در سوریه، ادعا کرد که تل‌آویو با وجود هشدارهای صریح واشنگتن مبنی بر عدم حضور نیروهای ترکیه در این پایگاه، اقدام به حمله کرده است.

.

بر اساس اظهارات باراک، رژیم صهیونیستی به آمریکا خبر داده بود که نیروها یا تجهیزات نظامی ترکیه در سایت ابوالظهور مستقر هستند، اما واشنگتن این ادعا را کاملاً بی‌اساس تشخیص داده و مراتب را به اطلاع اسرائیل رسانده بود. با این حال، اسرائیل توجهی به هشدارهای آمریکا نکرده و حملات خود را انجام داد. حمله اسرائیل به فرودگاه ابوالظهور با وجود اطلاع از نبود نیروهای خارجی

سفیر آمریکا در ادامه با اشاره به اشغال بلندی‌های جولان توسط رژیم صهیونیستی، تأکید کرد که این اشغال در تضاد آشکار با قطعنامه‌های سازمان ملل و نظام بین‌المللی است که صراحتاً جولان را بخشی از خاک سوریه می‌دانند.

انتهای پیام/  

به گزارش جام جم آنلاین از خبرگزاری صدا و سیما، اسماعیل بقائی سخنگوی وزارت امور خارجه در واکنش به اعلام تحریم‌های جدید اقتصادی علیه ایران در پیامی در شبکه ایکس نوشت"

" جنگ اقتصادی آمریکا علیه ایران، نقض حاکمیت ملی همه کشورها و اعلان جنگ به همه دولت‌ها است.

اعلام تحریم‌های اقتصادی جدید آمریکا علیه ایران، بسیار فراتر از ادامهٔ «جنگ اقتصادی» غیرقانونی علیه یک کشور واحد است. این اقدام، به منزلۀ تلاش برای اعمال حاکمیت فراسرزمینی آمریکا بر کلیه دولت‌های مستقل عضو سازمان ملل متحد به شمار می‌رود.

هیچ دولتی حق ندارد بانک‌ها، بنگاه‌ها یا فرودگاه‌های خارجی را که هر یک تحت صلاحیت انحصاری حاکمیت خود هستند وادار کند از تجارت مشروع با کشوری ثالث خودداری کنند

چنین تحریم‌های ثانویه‌ای هیچ مبنایی در حقوق بین‌الملل ندارد. این تحریم‌ها اصل بنیادین برابری حاکمیت‌ها را که در بند ۱ مادهٔ ۲ منشور ملل متحد تثبیت شده، نقض می‌کنند و ممنوعیت عرفی مداخله در امور داخلی دولت‌ها را که دیوان بین‌المللی دادگستری در پروندهٔ نیکاراگوئه تأیید کرده، زیر پا می‌گذارند.

ارعاب اقتصادی که هدف آن واداشتن یک دولت مستقل به تغییر گزینه‌های سیاستی مشروع خود باشد، یک جرم و عمل متخلفانهٔ بین‌المللی است.

وقتی این تحریم‌ها با محاصرهٔ دریایی که خود مصداق عمل تجاوزکارانه است همراه می‌شود، حاکمیت و سیادت سایر دولت‌ها را به امری موقتی و مشروط به اراده و هوس قدرتی دیگر فرو می‌کاهد.

تمکین نسبت به چنین ارعاب آشکاری موجب مصونیت هیچ دولتی نخواهد شد بلکه صرفا به منزله اولویت‌بخشی به حاکمیت بیگانه و اذعان به سیطره یک طرف خارحی بر فعالیت‌های قانونی بانک‌ها، بنگاه‌های اقتصادی و فرودگاه‌های کشور‌های دیگر خواهد بود.

نتیجهٔ نهایی این وضعیت، فرسایش کامل حاکمیت ملی به‌عنوان اصل بنیادین نظام روابط بین الدولی مبتنی بر منشور ملل متحد خواهد بود و مقدمه بازگشت فاجعه‌بار به استعمار عریان و تمام‌عیار. "

در هیچ کجای جهان و بخصوص در ایران، مساجد همیشه فقط محل عبادت نبوده اند؛ اما میان «مسجد جامع» و «مساجد محلی» تفاوتی مهم وجود دارد. مسجد محله، در درجه نخست برای نیازهای روزمره و عبادی ساکنان یک محله شکل می‌گرفت؛ جایی برای نماز جماعت، برگزاری آیین‌های مذهبی و ارتباط نزدیک میان مردم همان محله. اما مسجد جامع، مسجدِ یک شهر بود؛ فضایی برای گرد آمدن مردم از محله‌های مختلف در یک اجتماع بزرگ‌تر.

مهم‌ترین نمود این تفاوت، در برگزاری مراسم نماز جمعه است برخلاف نمازهای روزانه که می‌توانستند در مساجد محلی برگزار شوند، نماز جمعه در سنت اسلامی با اجتماع عمومی مردم پیوند داشت و مسجد جامع، محل اصلی این گردهمایی بود. خطبه جمعه نیز در دوره‌های مختلف تاریخی، علاوه بر جنبه مذهبی، گاه با مسائل اجتماعی و سیاسی جامعه همراه بود. از همین رو، مساجد جامع در بسیاری از شهرهای تاریخی ایران در مقیاسی فراتر از یک محله و در کنار بازار، میدان و مسیرهای اصلی شهر شکل و قرار می‌گرفت. این مسجد محل دیدار و گردهمایی مردم، آموزش و انتقال دانش دینی و در دوره‌هایی در کنار بازار و میادین یکی از مهم‌ترین فضاهای عمومی شهر بود. بنابراین اهمیت آن تنها به عبادت محدود نمی‌شد؛ مسجد جامع بخشی از ساختار اجتماعی و شهری ایران را شکل می‌داد. معماری این بناها نیز بازتاب همین جایگاه است. حیاط‌های بزرگ، شبستان‌ها، ایوان‌ها، گنبدها و کتیبه‌ها تنها عناصر تزئینی نیستند؛ بلکه نشان‌دهنده جایگاه مسجد جامع در فرهنگ و تاریخ هر شهرند. در طول قرن‌ها، هر دوره تاریخی لایه‌ای تازه به این بناها افزوده و آنها را به حافظه‌ای معماری از گذشته ایران تبدیل کرده است. با این حال، مسجد جامع فقط یادگاری از گذشته نیست. بسیاری از این بناها هنوز محل عبادت و حضور مردم‌اند و همین تداوم استفاده، آنها را به بخشی از «میراث زنده» شهر تبدیل کرده است.