فارن‌پالسی: جنگ با ایران یک «فاجعه ژئوپولیتیک» بود

اعلام «جنگ اقتصادی بی‌سابقه» از سوی دونالد ترامپ علیه ایران، بیش از آنکه نشانه کشف ابزاری تازه برای فشار بر تهران باشد، می‌تواند بیانگر محدود شدن گزینه‌های قبلی واشنگتن باشد. آمریکا در شرایطی دامنه تحریم‌ها را به بانک‌ها، شرکت‌ها، خریداران نفت و شرکای تجاری ایران گسترش می‌دهد که بخش عمده اقتصاد ایران پیش‌تر هدف تحریم قرار گرفته است؛ بنابراین میدان اصلی فشار، از داخل ایران به شبکه اقتصادی پیرامونی آن منتقل شده است. این تغییر، اگرچه می‌تواند هزینه‌های اقتصادی جدیدی ایجاد کند، اما همزمان آمریکا را در برابر یک پرسش دشوار قرار می‌دهد: برای افزایش فشار بر ایران، واشنگتن تا کجا حاضر است با چین، روسیه و سایر بازیگران اقتصادی وارد تقابل شود؟

با توجه به نزدیک شدن انتخابات میان دوره ای کنگره آمریکا، دونالد ترامپ برای کاستن از نارضایتی مردم این کشور به ویژه در سایه تبعات جنگ ایران دست و پا می زند.

ارتش رژیم صهیونیستی با ادامه نقض آتش‌بس و حملات به جنوب لبنان، این منطقه را هدف حملات هوایی، توپخانه‌ای و انفجارهای کنترل‌شده قرار داد.

جنگ، تنها در میدان نبرد تعیین تکلیف نمی‌شود؛ پشت خطوط مقدم، شبکه‌ای از تصمیم‌های اقتصادی، بودجه‌ای، لجستیکی و اجرایی قرار دارد که می‌تواند توان ایستادگی یک کشور را تقویت یا تضعیف کند.

دولت آمریکا در آستانه رونمایی از بسته تازه‌ای از تحریم‌ها علیه ایران، دامنه تهدیدهای اقتصادی خود را از تهران فراتر برده و کشورها، شرکت‌ها و نهادهای مالی طرف معامله با ایران را نیز به مجازات تهدید کرده است. در مقابل، مقام‌های ارشد ایرانی از پاسخ‌های کوبنده، تنبیهی و ویرانگر سخن گفته‌اند. در این میان، چین به‌دلیل نقش محوری در خرید نفت ایران به مهم‌ترین هدف فشار واشنگتن تبدیل شده، اما پکن تاکنون نشانه‌ای از همراهی با این سیاست نشان نداده است.