خواهان توافق با ایران هستیم، اما نه به هر قیمتی

به گزارش فرتاک نیوز؛ رئیس‌جمهوری ایالات متحده روز چهارشنبه به وقت محلی در شبکه اجتماعی خود، تروث سوشال، با تکرار ادعاهای قبلی، اعلام کرد: «هیچ‌کس بیش از من به جمهوری اسلامی ایران فرصت نداده است تا به یک توافق دست پیدا کند. متاسفانه، برای آنها، این فرصت را از دست دادند.»

ترامپ در حالی که به شدت تحت فشار افکار عمومی و کنگره قرار دارد، گفت: «بنابراین، امروز خردکننده‌ترین عملیات اقتصادی‌ که تاکنون علیه هر کشوری انجام شده است را اعلام می‌کنم!»

رئیس‌جمهوری آمریکا همچنین با اشاره به تحریم‌های یکجانبه قبلی علیه ایران، عنوان کرد: «این یک جنگ اقتصادی و انزوای اقتصادی در مقیاسی بی‌سابقه خواهد بود.»

وی در توجیه اقدامات خود ادعا کرد: «نیروی دریایی آنها نابود شده و نیروی هوایی آنها از بین رفته است. کارخانه‌های نظامی آنها به ویرانه تبدیل شده و کشورشان در آستانه فروپاشی است.»

ترامپ همچنین به کشورها هشدار داد که هرگونه همکاری مالی یا اقتصادی با ایران می‌تواند به پیامدهای شدید اقتصادی منجر شود.

ادامه دارد.... حتما بخوانید: اصول صحیح نوشیدن آب در فصل گرما؛ جرعه‌جرعه بنوشید پف و تیرگی زیر چشم؛ دلایل و راهکارهای ساده برای داشتن چشم‌هایی شاداب قیمت ارز امروز ۲۸ مرداد؛ دلار و یورو چند شد؟

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو؛ وبگاه واشنگتن اگزمینر اعلام کرد: جمهوری آذربایجان از شبکه خبری سی‌ان‌ان به دلیل انتشار گزارشی جنجالی مبنی بر اینکه رژیم اسرائیل تیم‌های پهپادی و کماندویی را از خاک خود علیه ایران به کار گرفت، شکایت کرد.

در ماه ژوئن، سی‌ان‌ان گزارشی منتشر کرد که در آن ادعا شده بود ده‌ها مأمور موساد و کماندوهای رژیم صهیونیستی از یک پایگاه مخفی در جنوب جمهوری آذربایجان فعالیت می‌کنند و از طریق آن مأموریت‌های جمع‌آوری اطلاعات و حتی ترور با پهپاد را انجام می‌دهند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از خبرگزاری رویترز، بدهی کل آمریکا رسماً از رقم ۴۰ تریلیون دلار عبور کرد و برای نخستین بار در تاریخ به این سطح رسید.

بر اساس داده‌های وزارت خزانه‌داری آمریکا، بدهی این کشور از سال ۲۰۱۷ که حدود ۱۹.۹۵ تریلیون دلار بود، تاکنون دو برابر شده است.

کد مطلب 6921899

به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «نیو عرب» در مقاله‌ای نوشته است:

زمانی که اسعد الشیبانی، وزیر امور خارجه سوریه، در ۹ اوت از پایگاه هوایی حمیمیم و بندر طرطوس بازدید کرد، تصاویر نشان‌دهنده تغییر چشمگیری در رابطه‌ای بود که سوریه در دوران بشار اسد می‌شناخت. در فیلم‌هایی که پس از این دیدار به طور گسترده منتشر شد، مقامات سوری از تأسیساتی عبور کردند که زمانی نماد سلطه مسکو بر متحد خود بود.

بر اساس یک تفاهم‌نامه جدید، دمشق کنترل تأسیسات غیرنظامی در حمیمیم و بخش تجاری طرطوس را در دست خواهد گرفت، در حالی که تأسیسات نظامی باقی‌مانده روسیه به عنوان مراکز مشترک آموزش و ظرفیت‌سازی سازماندهی مجدد خواهند شد.

این توافق که پس از ۱۸ ماه مذاکره به دست آمده، به دو طرف سه ماه فرصت می‌دهد تا انتقال را تکمیل کنند. پرسنل روسی در مراکز جدید باقی خواهند ماند، اگرچه هیچ یک از دو دولت تعداد آنها یا فعالیت‌های نظامی دقیقی که مسکو مجاز به انجام آن خواهد بود را فاش نکرده‌اند.

برای دمشق، این ترتیب حاکمیت بر زیرساخت‌های استراتژیکی را که در زمان اسد به روسیه واگذار شده بود، بازمی‌گرداند. با این حال، برای مسکو، این توافق همچنین از نتیجه‌ای که کرملین پس از سقوط اسد در دسامبر ۲۰۲۴ از آن می‌ترسید جلوگیری می‌کند: از دست دادن کامل سوریه؛ بنابراین آنچه پدیدار می‌شود، حضور بسیار کوچک‌تری از روسیه است که با دمشق مذاکره شده است، نه اینکه بر آن تحمیل شده باشد. با این حال، اهمیت آن فراتر از سوریه است.

حمیمیم و طرطوس همچنان بخشی از زیرساخت‌های متصل کننده روسیه به دریای مدیترانه، لیبی، و حضور نظامی در حال گسترش آن در آفریقا باقی می‌مانند.

از پایگاه‌های نظامی تا دسترسی مذاکره‌شده

مداخله روسیه در سوریه در سال ۲۰۱۵، حمیمیم و طرطوس را به ستون فقرات موقعیت نظامی منطقه‌ای آن تبدیل کرد. حمیمیم از عملیات هوایی روسیه در سراسر سوریه پشتیبانی می‌کرد، در حالی که طرطوس تنها مرکز تعمیر و تدارک نیروی دریایی روسیه در مدیترانه را فراهم می‌آورد.

این امتیازات بر اساس توافق‌هایی با اسد بود که به مسکو آزادی عمل فوق‌العاده‌ای می‌داد. ترتیب جدید عملاً آن رابطه را با رابطه‌ای جایگزین می‌کند که در آن دسترسی به رضایت سوریه بستگی دارد.

با این حال، کاهش نیرو‌های نظامی مدت‌ها قبل از توافق اوت آغاز شد. در هفته‌های پس از سقوط اسد، نیرو‌های روسی از مواضع ثانویه در اطراف منبج، کوبانی، پالمیرا و قامشلی عقب‌نشینی کردند و پرسنل و تجهیزات را در حمیمیم و طرطوس متمرکز کردند و سپس مقادیر قابل توجهی را از سوریه خارج کردند.

تا اواخر ژانویه ۲۰۲۵، کشتی‌های باری روسی در حال خارج کردن وسایل نقلیه و سایر تجهیزات انباشته شده در طرطوس بودند، در حالی که آخرین زیردریایی روسی در مدیترانه قبلاً در ۲ ژانویه از طریق جبل‌الطارق خارج شده بود.

قابلیت‌های اصلی که قبلاً از استقرار روسیه در سوریه محافظت می‌کرد نیز ناپدید شدند. آنتون مارداسوف، کارشناس روسیه و سوریه در مؤسسه خاورمیانه، اخیراً به The New Arab گفت که مسکو تقریباً تمام سیستم‌های تسلیحاتی اصلی خود را تا ژانویه ۲۰۲۵ خارج کرده است، از جمله سیستم‌های دفاع هوایی اس-۳۰۰ و اس-۴۰۰.

توالی رویداد‌ها مهم است. در اواسط دسامبر، هواپیماها، هلیکوپتر‌ها و جنگنده‌های روسی هنوز در حمیمیم قابل مشاهده بودند، در حالی که سیستم‌های اس-۳۰۰ و اس-۴۰۰ به سمت غرب جابه‌جا می‌شدند، زیرا مسکو نیرو‌های باقی‌مانده خود را متمرکز می‌کرد؛ بنابراین خروج بعدی آنها بخشی از یک انقباض تدریجی بود تا رها کردن فوری سوریه پس از سقوط اسد.

به گفته نانار هواش، تحلیلگر ارشد سوریه در گروه بحران بین‌المللی، "ضربه واقعی به موقعیت روسیه با سقوط اسد در دسامبر ۲۰۲۴ رخ داد، و همه چیز از آن زمان به بعد حضور آن را به آنچه دمشق مایل به میزبانی است کاهش داده است. "

یادداشت تفاهم اوت این تحول را رسمیت می‌بخشد. روسیه دسترسی را حفظ می‌کند، اما پایگاه‌ها دیگر بازدارندگی منطقه‌ای و آزادی عملی را که زمانی داشتند فراهم نمی‌کنند.

چرا دمشق همچنان مسکو را می‌خواهد

دولت جدید سوریه دلیلی کمی برای بازگرداندن موقعیت سابق روسیه دارد، اما انگیزه کمی نیز برای قطع کامل روابط دارد.

رئیس‌جمهور احمد الشرع از زمان به دست گرفتن قدرت، این تعادل را دنبال کرده است. در اولین دیدار‌های خود با مقامات روس در ژانویه ۲۰۲۵، او خواستار روابطی شد که به نقش مسکو در جنگ سوریه بپردازد و به حاکمیت سوریه احترام بگذارد. دمشق همچنین خواستار استرداد اسد شده است که همچنان در روسیه به سر می‌برد و در ۱۱ اوت توسط دادگاهی در سوریه به غیاب به اعدام محکوم شد.

با این حال، الشرع دو بار از مسکو بازدید کرده است، در حالی که هیأت‌های روسی و سوری به بحث در مورد همکاری نظامی، بازسازی و تجارت ادامه داده‌اند.

روسیه از طریق حوزه‌هایی که جایگزینی سریع آن در آنها دشوار است، اهرم فشار خود را حفظ می‌کند. ارتش سوریه هنوز به شدت به تجهیزات ساخت شوروی و روسیه متکی است، در حالی که مسکو همچنان تأمین‌کننده مهم گندم و انرژی است.

گزارش‌ها حاکی از آن است که محموله‌های نفت روسیه تا ماه مه به حدود ۶۰ هزار بشکه در روز رسید، پس از آنکه سوریه پس از سقوط اسد دسترسی خود به محموله‌های ایرانی را از دست داد. روسیه همچنین بخش زیادی از گندم وارداتی سوریه را تأمین کرده است.

دمشق در حال حاضر به دنبال گزینه‌های جایگزین است. به گزارش‌ها، مقامات سوری به واشنگتن گفته‌اند که آماده کاهش شدید واردات نفت روسیه به عنوان بخشی از مذاکرات برای حذف سوریه از فهرست آمریکا از کشور‌های حامی تروریسم هستند.

همین رویکرد در طرطوس نیز قابل مشاهده است. سوریه در ژانویه ۲۰۲۵ قرارداد دوران اسد با شرکت روسی STG Stroytransgaz برای اداره بندر تجاری را لغو کرد و بعداً قراردادی به ارزش ۸۰۰ میلیون دلار با شرکت اماراتی دی‌پی ورلد امضا کرد.

اما کاهش وابستگی به معنای حذف مسکو نیست. شرکت‌های روسی در حال بحث در مورد همکاری تجاری مجدد هستند و شورای تجاری روسیه و سوریه در حال برنامه‌ریزی یک مجمع تجاری در ماه نوامبر با حضور حدود ۵۰ شرکت روسی در بخش‌هایی از کشاورزی و انرژی تا مصالح ساختمانی است؛ بنابراین نقش واقع‌گرایانه روسیه ممکن است کمتر درباره تأمین مالی بازسازی سوریه باشد و بیشتر درباره تأمین کالاها، حفظ زیرساخت‌های دوران شوروی و تجهیزات نظامی، و ارائه خدماتی باشد که دمشق می‌تواند در حالی که سایر شرکا وارد کشور می‌شوند از آنها استفاده کند.

ردپایی کوچک‌تر، از سوریه تا لیبی

این تحول زمانی واضح‌تر می‌شود که سوریه در کنار موقعیت در حال گسترش روسیه در لیبی بررسی شود. همزمان با انقباض استقرار نیرو‌های روسی در سوریه پس از سقوط اسد، هواپیما‌های ترابری بین حمیمیم و پایگاه هوایی الخادم در شرق لیبی شروع به پرواز کردند. از هواپیما‌های An-۱۲۴ و Il-۷۶ در آنچه به نظر می‌رسید یک انتقال لجستیکی قابل توجه بود استفاده شد، در حالی که فعالیت روسیه در سایر تأسیسات لیبی نیز افزایش یافت.

این شبکه از آن زمان گسترش یافته است. پرسنل روسی مرتبط با سپاه آفریقا در حال فعالیت یا توسعه زیرساخت در الخادم، الجفره، القرضابیه، براک الشاطی، تمنهنت و معتن الصره هستند. مورد آخر، که نزدیک به چاد و سودان است، نقطه توقف بسیار مفیدی برای عملیات بیشتر در داخل آفریقا در اختیار مسکو قرار می‌دهد.

با این حال، لیبی جایگزینی ناقص برای سوریه است. بنادر آن فاقد برخی از زیرساخت‌هایی است که روسیه در طرطوس از آن برخوردار بود، در حالی که دسترسی به روابط سیاسی محلی بستگی دارد تا کنترل حاکمیتی روسیه.

این ممکن است مدلی را که اکنون در حال ظهور است توضیح دهد. ایگور دولانوی، معاون مدیر رصدخانه فرانسه و روسیه، به The New Arab گفت: "به جای داشتن یک پایگاه هوایی-دریایی در شرق مدیترانه، روسیه ممکن است در نهایت دارای تأسیساتی برای ناوگان خود در سوریه، در طرطوس، و در لیبی برای نیروی هوایی خود باشد. "

او گفت: "این نشان‌دهنده ردپای سبک‌تری است که ماهیت آن هم نقطه قوت است و هم نقطه ضعف. " روسیه در صورت اخراج اجباری با هزینه سیاسی کمتری مواجه خواهد شد، اما دسترسی آن همچنین می‌تواند "به راحتی توسط طرف سوری یا لیبی به حالت تعلیق درآید یا حتی خاتمه یابد. "

افزایش اتکا به نقاط دسترسی متعدد همچنین منعکس‌کننده جغرافیای گسترده‌تری است که مسکو حضور خود در مدیترانه را در آن می‌بیند. لتیشیا مینن، محققی که بر روابط روسیه با خلیج فارس و خاورمیانه تمرکز دارد، استدلال می‌کند که طرطوس همچنان ارزشمند است، زیرا در امتداد مسیر گسترده‌تری قرار دارد که دریای سیاه و مدیترانه را به دریای سرخ و اقیانوس هند متصل می‌کند.

مینن به The New Arab گفت: "طرطوس یک پایگاه نظامی حیاتی برای روسیه است و آن را قادر می‌سازد تا قدرت دریایی خود را در مدیترانه و فراتر از آن به نمایش بگذارد. روسیه همچنین به دنبال دسترسی به بنادر در دریای سرخ، مانند بندر سودان، برای گسترش نفوذ خود است. "

به گفته دولانوی، بنابراین مسکو احتمالاً به متنوع‌سازی نقاط پشتیبانی خود، از جمله توقف‌های دریایی در الجزایر و تلاش طولانی‌مدت خود برای تأمین دسترسی در سواحل دریای سرخ سودان، ادامه خواهد داد.

حضور روسیه در مدیترانه کاهش یافته است، اما به پایان نرسیده است

این تنوع‌بخشش مهم‌تر شده است، زیرا موقعیت دریایی روسیه در مدیترانه به طور چشمگیری رو به وخامت گذاشته است. برای اولین بار در بیش از یک دهه، مسکو در حال حاضر فاقد نیروی جنگی مستقر دائمی است که مشخصه موقعیت مدیترانه‌ای آن پس از مداخله در سوریه بود.

یگان عملیاتی مدیترانه که زمانی به روسیه اجازه می‌داد استقرار ناتو را زیر نظر داشته باشد، عملیات در سوریه را حفظ کند و کشتی‌ها و زیردریایی‌های دارای قابلیت کالیبر را در منطقه نگه دارد، عملاً ناپدید شده است.

دولانوی نسبت به تفسیر این موضوع به عنوان امری دائمی هشدار می‌دهد. او به The New Arab گفت: "حضور دریایی روسیه کاهش یافته است، اما ناپدید نشده است، " و به دو محدودیت اشاره کرد: از دست دادن کنترل روسیه بر طرطوس و بسته شدن تنگه‌های ترکیه بر روی کشتی‌های جنگی متخاصم تحت کنوانسیون مونترو از فوریه ۲۰۲۲.

او انتظار دارد که اگر جنگ در اوکراین پایان یابد و تنگه‌ها دوباره باز شوند، استقرار‌های دریایی روسیه با نظم بیشتری از سر گرفته شوند. دولانوی گفت: "من معتقدم یگان دریایی مدیترانه به شکلی یا دیگری بازخواهد گشت، " و احتمالاً ترکیبی از یک ناو سطحی بزرگ با زیردریایی‌های هسته‌ای و معمولی و کشتی‌های موشکی یا گشتی کوچکتر را شامل می‌شود.

تا آن زمان، به نظر می‌رسد روسیه دسترسی را بر استقرار دائمی ترجیح می‌دهد. طرطوس و حمیمیم همچنان می‌توانند ترانزیت نظامی و ارتباط با آفریقا را بدون حفظ نوع نیرویی که مسکو در زمان اسد حفظ کرد، تسهیل کنند.

این همچنین روسیه را بیشتر به دولت‌هایی وابسته می‌کند که دلایل خاص خود را برای چانه‌زنی با آن دارند. برای دمشق، حفظ نقش محدود روسیه، رابطه خارجی دیگری را در کنار ترکیه، کشور‌های حاشیه خلیج فارس، اروپا و ایالات متحده فراهم می‌کند. مشارکت روسیه در آموزش ارتش سوریه همچنین می‌تواند به الشرع شریک دیگری بدهد، زیرا آنکارا نفوذ خود را بر نهاد‌های امنیتی سوریه گسترش می‌دهد.

در همین حال، برای مسکو، حتی دسترسی محدود، چیزی را حفظ می‌کند که بازسازی آن پس از از دست دادن دشوارتر است: زیرساخت‌های سیاسی و لجستیکی یک حضور منطقه‌ای.

این زیرساخت به اندازه نظامی، سیاسی است. مینن استدلال می‌کند که توانایی مسکو برای فعالیت در این فضای گسترده‌تر به حفظ روابط با دولت‌های منطقه‌ای و اجتناب از اختلال در مسیر‌های متصل کننده مدیترانه به دریای سرخ بستگی دارد.

او گفت: "روسیه برای تأمین منافع استراتژیک خود، به ویژه در مورد دسترسی به دریای مدیترانه و دریای سرخ، به ثبات در خاورمیانه نیاز دارد. "

بنابراین بعید است موقعیت روسیه در سوریه به آنچه قبل از دسامبر ۲۰۲۴ بود بازگردد. چتر دفاع هوایی آن از بین رفته است، یگان مدیترانه‌ای آن ناپدید شده است، و دولت سوریه اکنون شرایطی را که نیرو‌های روسی تحت آن باقی می‌مانند، کنترل می‌کند.

اما استراتژی گسترده‌تر منطقه‌ای مسکو با آنها ناپدید نشده است. این استراتژی در سوریه متمرکزتر شده و بیشتر به شبکه‌ای وابسته است که از لیبی و آفریقا می‌گذرد.

همانطور که دولانوی بیان کرد، وضعیت آینده روسیه در مدیترانه به انعکاس "برآمدگی موقعیت و ادعای آن به جایگاه قدرت بزرگ" ادامه خواهد داد، در حالی که فشار بر جناح جنوبی ناتو را حفظ کرده و از روابط با کشور‌هایی از جمله الجزایر، مصر و لیبی حمایت می‌کند.

توافق اوت به مسکو بسیار کمتر از آنچه در زمان اسد داشت، می‌دهد. اما پس از مواجهه با احتمال از دست دادن کامل سوریه، حفظ طرطوس و حمیمیم به عنوان بخشی از آن شبکه گسترده‌تر، هنوز یک نتیجه استراتژیک مفید است.

 دونالد ترامپ گفته است که اگر عمان در مسیر اقدامات آمریاک در تنگه هرمز مداخله کند، ممنک است این کشور را هدف حمله قرار دهد؛ این تهددید در پی توافق عمان و ایران درباره مدیریت تردد کشتی‌ها در هرمز مطرح شده است. «جواد میرگلوی‌بیات» در گفت‌وگو با ایسنا درباره حساس شدن نقش عمان برای آمریکا در شرایط کنونی اظهار کرد: آنچه که تاکنون در مورد دور اخیر مذاکرات ایران و عمان مطرح شده است، بیشتر شامل کلی‌گویی بوده و اطلاعات مشخصی درباره جزئیات آن منتشر نشده است، اما تهدید دوباره عمان از سوی ترامپ نشان می‌دهد که تحولاتی در جریان است که نارضایتی‌هایی را در واشنگتن شکل داده است.

وی افزود: اگر شخصیت دمدمی‌مزاج ترامپ را کنار بگذاریم، وقتی او با یک کشور محترم و معتدلی که در جهان وجهه خوبی دارد و یک دولت وجیه‌المله محسوب می‌شود، این‌گونه صحبت می‌کند، باید بیشتر به این موضوع توجه کنیم که این شخصیت دمدمی‌مزاج ترامپ نیست که صحبت می‌کند، بلکه شخصیت محاسبه‌گر اوست که از مسئله عمان و کنش‌گری این کشور راضی نیست و عملاً تهدید را علنی می‌کند.

این کارشناس مسائل منطقه و عمان با اشاره به تهدید قبلی ترامپ علیه مسقط گفت: دفعه پیش هم ترامپ عمان را تهدید به بمباران کرد و وزیر خزانه‌داری آمریکا نیز بلافاصله اعلام کرد که در حال آماده‌سازی تحریم‌هایی است که در صورت همکاری نکردن عمان با آمریکا، علیه این کشور اعمال خواهد شد. در آن مقطع، عمان به سمت آمریکا رفت و کریدور جنوبی یا دالان جنوبی ایجاد شد که برای مدتی نفتکش‌ها از آن عبور می‌کردند. سپاه و نیروهای مسلح ایران نیز مجبور شدند در این روند دخالت کنند. همان زمان مشخص بود که عمان ترسیده، نگران است و نمی‌خواهد با آمریکا سرشاخ شود.

میرگلوی‌بیات با اشاره به تحولات هفته‌های اخیر در تنگه هرمز گفت: به هر حال ایران اقدام کرد و آنچه می‌دانیم این است که کشور قدرتمندی به نام ایران وجود دارد که می‌تواند هر اقدامی انجام دهد. بعد از آن، مذاکرات دوباره آغاز شد. درباره خط TSS جدید نیز گویا عمان کاملاً موافقت کرده که مسیر از آب‌های ایران عبور کند. آنچه ما از نظر فنی و حقوقی می‌دانیم این است که عمان موافقت کرده از آب‌های ایران عبور شود. احتمالاً موافقت‌های پشت‌پرده‌ای نیز وجود داشته که عمان با ایران همکاری می‌کند و شاید ترامپ نیز به همین دلیل این تهدید را مطرح کرده است.

عمان؛ آینه‌ای میان ایران و آمریکا

این کارشناس مسائل عمان در پاسخ به این پرسش که آیا تهدیدهای ترامپ بیش از آنکه متوجه خود عمان باشد، واکنشی به نقش مسقط در رایزنی‌های ایران و عمان درباره تنگه هرمز است، اظهار کرد: اگر بخواهم وضعیت عمان را به صورت استعاری توضیح بدهم، عمان مانند آینه‌ای است که نور را بازتاب می‌دهد. اگر نور از سمت ایران تابیده شود، آینه عمان نور ایران را بازتاب می‌دهد و اگر از سمت آمریکا تابیده شود، نور آمریکا را بازتاب می‌دهد.

میرگلوی‌بیات ادامه داد: اینکه امروز عمان تهدید می‌شود، به این دلیل است که این کشور با ایران، حداقل در مسیر دیپلماسی، همکاری می‌کند و انتظارات آمریکا را برآورده نکرده است و شاید بتوان تهدیدات ترامپ را نیز در این چهارچوب عنوان کرد.

سفرهای مهم منطقه‌ای سلطان عمان

این کارشناس مسائل عمان درباره هم‌زمانی تهدیدهای ترامپ با سفرهای سلطان عمان به کشورهای منطقه نیز گفت: سلطان عمان در یک سفر اعلام‌نشده و ناگهانی چند روز پیش به قطر رفت و روز دوشنبه نیز به امارات سفر کرد. او با پادشاه بحرین نیز گفت‌وگوی تلفنی داشته و احتمالاً به کویت هم سفر خواهد کرد. با توجه به شرایط منطقه، این سفرها اهمیت دارد. سفرهای سلطان عمان معمولاً تشریفات خاصی دارد، از قبل اعلام می‌شود و تشریفات خروج مفصلی دارد و او چند روز در مقصد می‌ماند. بنابراین این سفرهایی که اکنون به این شکل انجام می‌شود، با توجه به اظهارات ترامپ، شرایط منطقه و مذاکراتی که در عمان در حال انجام است، به نظر می‌رسد سفری برای اتمام حجت و آخرین تصمیم‌گیری‌ها باشد.

میرگلوی‌بیات گفت: ما نمی‌دانیم تصمیمات چه بوده است، اما به نظرم عمان هم چماق را پیش دولت‌های منطقه بالا برده و هم هویج را. البته خود عمان علاقه ندارد چماق را نشان دهد، ولی احتمالاً به آنها گفته که فاز بعدی جنگ در منطقه ممکن است آن‌ها را به عصر شتر سواری بازگرداند و به شکلی باشد که کشورهای منطقه را نیز درگیر کند و خود عمان هم از این درگیری‌ها متاثر خواهد شد.

او ادامه داد: هرچند عمان در جنگ رمضان شاهد رشد بسیار خوب اقتصادی بود، اما اگر درگیری گسترش پیدا کند، ممکن است دامنه آن به عمان نیز برسد.

این کارشناس مسائل عمان تصریح کرد: من حدس می‌زنم سلطان عمان به کشورهای منطقه گفته است که اگر همکاری کنید، مزایایی خواهید داشت و اگر همکاری نکنید، مشکلات‌تان با ایران افزایش خواهد یافت. بنابراین سلطان عمان رفته است تا اتمام حجت کند و آخرین تصمیمات و مذاکرات را با آنها در میان بگذارد.

تلاش عمان برای شکل‌دهی به نظم جدید منطقه‌ای

میرگلوی‌بیات گفت: به نظر من، رویکرد مثبت و رو به جلوی جمهوری اسلامی ایران در منطقه بیشتر متصور است که در مذاکرات عمان انجام شده باشد و عمان می‌خواهد به کشورهای منطقه بگوید که جمهوری اسلامی پا پس نخواهد کشید و منطقه به وضعیت قبل از ۹ اسفند، یعنی قبل از جنگ رمضان، بازنخواهد گشت.

وی تاکید کرد که «عمان همیشه دنبال یک راه‌حل منطقی و کاهش تنش‌هاست.»

این کارشناس مسائل منطقه با اشاره به مواضع پیشین وزیر خارجه عمان گفت: سال گذشته، بعد از جنگ رمضان و جنگ ۱۲ روزه، وزیر خارجه عمان در یک نشست گفت که شما دارید اشتباه می‌کنید و مسیری که در پیش گرفته‌اید اشتباه است. او این موضوع را چند بار در سخنرانی‌های دیگر نیز تکرار کرد و گفت دشمن شما ایران نیست. البوسعیدی گفت که اگر منطقه آرامش می‌خواهد، باید نیروهای خارجی از منطقه خارج شوند. او گفت مشکلات ما از نیروهای خارجی، به‌خصوص از تل‌آویو، ناشی می‌شود. از آمریکا نام نبرد، اما به صورت غیرمستقیم به آن اشاره کرد.

وی گفت: بنابراین عمان چنین برنامه و نگاهی به منطقه دارد و احتمالاً این مسائل نیز در رایزنی‌های اخیر مطرح خواهد شد، اما اینکه کشورهای منطقه تا چه اندازه آن را بپذیرند، مسئله دیگری است.

این کارشناس مسائل عمان ادامه داد: فکر می‌کنم این موضوع در درجه دوم اهمیت قرار دارد. عمان با این کشورها صحبت می‌کند تا آنها را آماده و متقاعد کند که نظم جدید منطقه را بپذیرند.

میرگلوی‌بیات گفت: بنا به شناختی که از جمهوری اسلامی ایران دارم، از نظم مورد نظر خود پا پس نخواهد کشید بنابرین معتقدم در نهایت این کشورها نیز باید خودشان را با این شرایط سازگار کنند.

وی افزود: عمان ممکن است این موضوع را در مجموعه‌های سیاست‌گذاری و به قول معروف در طرح‌های منطقه‌ای با کشورهای منطقه مطرح کند. احتمالاً مسئله تنگه هرمز نیز در همین رایزنی‌ها مطرح می‌شود و عمان می‌خواهد به آنها بگوید که ایران مصمم است و ما، به عنوان یک طرف تنگه، احتمالاً با ایران همکاری می‌کنیم و این موارد را برای کشورهای منطقه توضیح دهد.