مذاکرات لوسرن و سایه لبنان بر آن

همشهری آنلاین – گروه سیاسی: انتقال ناو هواپیمابر «یو. اس. اس جورج واشنگتن» از اقیانوس آرام به خاورمیانه، بیش از آنکه صرفاً یک جابه‌جایی عملیاتی در ساختار نیروی دریایی آمریکا باشد، نشانه‌ای تازه از فشار فزاینده جنگ با ایران بر توان نظامی و راهبردی واشنگتن است؛ فشاری که اکنون حتی آرایش نیروهای آمریکا در برابر چین را نیز تحت تأثیر قرار داده‌است.

در شرایطی که ناو «آبراهام لینکلن» پس از ماه‌ها استقرار در دریا، با مشکلاتی از قبیل درباره کاهش تدارکات، فرسودگی خدمه، مشکلات سلامت روان و طولانی شدن مأموریت مواجه شده، انتقال ناو «جورج واشنگتن» به منطقه برای جایگزینی، نگرانی‌هایی را به دنبال داشته است.

ازسوی دیگر پنهان‌کاری درباره مشکلات ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن، آن‌هم به عنوان پیامد حملات ایران به بحرین، پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا را با دردسرهای تازه‌ای مواجه کرده‌است. نشریه آمریکایی «نیوزویک» روز چهارشنبه در گزارش‌هایی به بررسی تحولات اخیر دراین زمینه پرداخت که اصلی‌ترین محورهای آن را در ادامه می‌خوانید:

یک تهدید تازه برای آمریکا به‌گفته مارک مونتگومری، دریادار بازنشسته و فرمانده سابق ناو جورج واشنگتن، انتقال این ناو هواپیمابر از اقیانوس آرام به خاورمیانه، می‌تواند به یک «ریسک امنیت ملی» برای آمریکا تبدیل شود. این ناو قرار است جایگزین ناو آبراهام لینکلن شود؛ ناوی که حدود ۵ هزارنفر خدمه آن، به‌دلیل ماه‌ها حضور مداوم در دریا، با نگرانی‌هایی درباره کمبود تدارکات، سلامت روان و شرایط زندگی روبه‌رو شده‌اند. خروج جورج واشنگتن از منطقه آسیا ـ اقیانوس آرام، حضور دریایی آمریکا در این منطقه را برای بیش از یک سال و نیم محدود خواهد کرد. این ناو پس از پایان مأموریت خود در خاورمیانه، باید برای تعمیرات و نگهداری به پایگاه بازگردد و همین مساله مدت غیبت آن را از اقیانوس آرام، افزایش می‌دهد. این اقدام پیام بازدارندگی ضعیفی به چین ارسال می‌کند و نمی‌تواند اطمینان لازم را برای متحدان و شرکای آمریکا در منطقه ایجاد کند.

فشار ناشی از جنگ ایران بر نیروی دریایی آمریکا انتقال جورج واشنگتن نشان‌دهنده آن است که جنگ آمریکا با ایران، نیروی دریایی این کشور را با فشار بیشتری مواجه کرده‌است. نگرانی اصلی این است که آمریکا درحالی منابع و تجهیزات دریایی خود را برای خاورمیانه به کار می‌گیرد که همزمان با تهدید فزاینده چین در اقیانوس آرام روبه‌روست. منتقدان دموکرات نیز درباره فرسایش بیش‌ازحد توان نیروی‌دریایی آمریکا در نتیجه ماه‌ها جنگ در خاورمیانه هشدار داده‌اند. آنان معتقدند این وضعیت می‌تواند آمادگی واشنگتن برای رویارویی احتمالی آینده با چین را کاهش دهد.

پنهان‌کاری درباره پایگاه بحرین پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، متهم شده آسیب گسترده واردشده به یکی از اصلی‌ترین مراکز تأمین و پشتیبانی نیروهای آمریکایی در خاورمیانه را پنهان کرده‌است. گفته شده هگست واقعیت مربوط به نابودی بخش قابل‌توجهی از پایگاه اصلی تأمین تدارکات آمریکا در خلیج‌فارس توسط حملات ایران را علنی نکرده‌است. ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن از زمان حملات ایران به مرکز لجستیکی بحرین، با مشکلات مربوط به تأمین تدارکات مواجه شده‌است. مشکل اصلی، عدم تأمین تدارکات مناسب به‌دلیل آسیب دیدن پایگاه اصلی آمریکا در خلیج‌فارس بوده‌است. پنهان‌کاری هگست درباره این موضوع، نمونه‌ای از نحوه مدیریت نادرست جنگ ازسوی دولت آمریکا ارزیابی شده‌است.

خسارت‌ها به تأسیسات آمریکا در بحرین در حملات به تأسیسات بحرین، ساختمان ستاد فرماندهی، چند ساختمان دیگر و دو پایانه ارتباطات ماهواره‌ای آسیب دیده‌است. آسیب به این تأسیسات، سبب تغییر محل تأمین و پشتیبانی نیروهای آمریکایی شده‌است. پس از آسیب دیدن پایگاه‌های بحرین، پنتاگون به پایگاهی تحت فرماندهی انگلیس در جزیره دیگو گارسیا روی آورد. این انتقال، علاوه بر دوری مسیر، سبب از دست رفتن امکان استراحت خدمه شده‌است. سناتورهای دموکرات به نحوه مدیریت استقرار آبراهام لینکلن ازسوی دولت ترامپ انتقاد کرده‌اند.

کد خبر 1062056

جهان صنعت نیوز ، نیویورک‌تایمز در این گزارش می‌نویسد: هر زمان که دونالد ترامپ، رئیس‌ جمهوری آمریکا مدعی یک توافق صلح احتمالی دیگر با ایران می‌شود، قیمت نفت خام اندکی پایین می‌آید و آمریکایی‌ها به غلط تصور می‌کنند که قیمت بنزین و گازوئیل هم به دنبال آن کاهش خواهد یافت؛ اما نفت خام متر و معیار مناسبی برای سنجش فشاری نیست که آمریکایی‌ها در جایگاه‌های سوخت احساس می‌کنند. قیمت نفت خام تا پایان جولای حدود ۲۵ درصد از اوج خود در آوریل کاهش یافت، در حالی که قیمت بنزین پس از رسیدن به حدود ۴.۵۰ دلار در هر گالن در ماه مه، تنها حدود ۹ درصد پایین آمده بود.

همزمان با رنگ باختن دوباره چشم‌انداز صلح، قیمت بنزین و گازوئیل بار دیگر روند صعودی گرفت؛ به‌طوری که قیمت بنزین در سطح ملی به ۴.۰۷ دلار و قیمت گازوئیل به ۵.۴۷ دلار در هر گالن رسید.

به نوشته این رسانه، تمرکز صرف بر قیمت نفت خام گمراه‌کننده است؛ تا اندازه‌ای شبیه این است که قیمت گندم را دنبال کنید، در حالی که چیزی که واقعا می‌خرید نان است. معیاری که باید دنبال کرد، چیزی است که «کرک اسپرد/ crack spread» خوانده می‌شود؛ یعنی اختلاف بین هزینه یک بشکه نفت خام و قیمت فرآورده‌های پالایشی که از آن مشتق می‌شوند. اگر بخواهیم دقیق‌تر شویم، این شاخص اغلب با عنوان «اسپرد ۳-۲-۱» شناخته می‌شود؛ روشی که قیمت فرآورده‌ها را بر اساس پالایش سه بشکه نفت خام و تبدیل آن به ۲ بشکه بنزین و یک بشکه گازوئیل محاسبه می‌کند؛ نسبتی که برای پالایش نفت معمول است.

زمانی که قیمت نفت خام سریع‌تر از قیمت بنزین و گازوئیل کاهش پیدا می‌کند، «کرک اسپرد» افزایش می‌یابد. این گسست و عدم هماهنگی به اثر «موشک و پر» شهرت دارد؛ بدین معنا که قیمت بنزین در جایگاه‌ها هنگام افزایش قیمت نفت خام، خیلی سریع بالا می‌رود، اما وقتی قیمت نفت شروع به کاهش می‌کند، با سرعت بسیار کمتری پایین می‌آید.

وقتی قیمت عمده‌فروشی بنزین جهش می‌کند، صاحبان جایگاه‌های سوخت به‌سرعت قیمت‌ها را بالا می‌برند، چرا که می‌دانند محموله‌های بنزینی که در آینده دریافت خواهند کرد، گران‌تر تمام می‌شود. آنها همچنین ممکن است متوجه شوند که رقبایشان قیمت‌ها را بالا برده‌اند و از آن پیروی کنند؛ زیرا هیچ‌کس نمی‌خواهد سوختی را که امروز می‌فروشد با قیمت دیروز عرضه کند و از سود خود چشم‌پوشی کند.

عکس ماجرا این است که وقتی صاحبان جایگاه‌ها می‌بینند هزینه عمده‌فروشی شروع به کاهش کرده است، الزاما برای پایین آوردن قیمت‌ها و کاهش حاشیه سود خود تعجیل نمی‌کنند؛ دست‌کم تا زمانی که مشتریان متوجه کاهش قیمت‌ها شوند. نتیجه، بازاری خرده‌فروشی است که به طور معمول به اخبار بد بیش از حد و در برابر اخبار خوب با اکراه و کُندی واکنش نشان می‌دهد.

به نوشته نیویورک‌تایمز، به‌تازگی یک عامل دیگر نیز به این معادله اضافه شده که به روسیه مربوط می‌شود. حملات پهپادی اوکراین بخش‌هایی از ظرفیت پالایش نفت روسیه را از کار انداخته است؛ اتفاقی که می‌تواند عرضه فرآورده‌های نفتی این کشور را در مقایسه با پارسال تا ۲۸ درصد کاهش دهد.

همچنین، در خاورمیانه جنگ آمریکا علیه ایران نه‌تنها حمل‌ونقل نفت از طریق تنگه هرمز را مختل کرده، بلکه به شماری از پالایشگاه‌ها در منطقه خلیج فارس نیز آسیب زده است. مشابه آنچه در روسیه رخ داده، ظرفیت پالایش در این منطقه همچنان بسیار پایین‌تر از سطح پیش از جنگ قرار دارد، حتی با وجود اینکه تولید نفت خام در منطقه در حال بهبود است. جنگ در اوکراین و خاورمیانه ممکن است همین امروز پایان یابد، اما احیای ظرفیت‌های پالایشی آسیب‌دیده زمان زیادی خواهد برد؛ ضمن اینکه در سایر نقاط جهان نیز پالایشگاه‌های جدید چندانی در دست احداث نیست.

در واقع، حتی اگر تولید نفت خام افزایش یابد، وقتی حدود ۹ درصد از ظرفیت پالایش جهانی از مدار خارج است، این افزایش کمک چندانی نمی‌کند. اکنون این ظرفیت پالایش است که به گلوگاه بازار تبدیل شده و قیمت سوخت به‌ویژه قیمت گازوئیل را در سراسر جهان بالا می‌برد. پالایشگاه‌های روسیه و خاورمیانه در مقایسه با پالایشگاه‌های آمریکا، گازوئیل بیشتری از هر بشکه نفت تولید می‌کنند؛ در حالی که پالایشگاه‌های آمریکایی بیشتر بر تولید بنزین تمرکز دارند. بنابراین از دست رفتن این ظرفیت، ضربه شدیدتری به عرضه گازوئیل وارد می‌کند. به همین دلیل است که قیمت گازوئیل از زمان اوج خود در آوریل، کمتر از قیمت بنزین کاهش یافته است.

چین نیز بازیگر بزرگ دیگری است که تحولات قابل‌توجهی در بازار ایجاد کرده؛ کشوری که هم بزرگ‌ترین واردکننده نفت خام جهان و هم بزرگ‌ترین پالایشگر نفت دنیاست. در آغاز درگیری ایران و آمریکا، چین شروع به کاهش واردات نفت خام کرد و اکنون واردات نفت این کشور به کمترین سطح در هشت سال گذشته رسیده است. به ادعای نیویورک‌تایمز، پکن برای جلوگیری از افزایش قیمت‌ها از ذخایر داخلی خود استفاده و در عین حال نفت خام بیشتری را برای پالایشگران دیگر آزاد کرده است. این اقدام فشار بر قیمت نفت خام را کاهش داد.

با این حال، چین در حالی که واردات خود را محدود می‌کرد، صادرات بنزین، گازوئیل و سوخت هواپیما را کاهش داد. این اقدام باعث شد بخشی از محموله‌های چینی از بازار جهانی خارج شود؛ بازاری که به‌شدت به این فرآورده‌ها نیاز داشت. در نتیجه، عرضه در سایر نقاط جهان محدودتر شد و قیمت فرآورده‌های سوختی افزایش یافت. به نوشته نیویورک‌تایمز، «این دیگر یک واکنش موقتی بازار نیست، بلکه یک تغییر ساختاری است. و هزینه آن را مردم آمریکا پرداخت می‌کنند.»

داده‌های اداره اطلاعات انرژی آمریکا نشان می‌دهد که تا پایان جولای و در اوج فصل رانندگی، قیمت عمده‌فروشی بنزین و گازوئیل در مقایسه با سال گذشته به‌ترتیب حدود ۵۹ و ۶۹ درصد افزایش یافته که به مراتب بیشتر از رشد ۳۶ درصدی قیمت نفت خام است.

نیویورک‌تایمز در ادامه خطاب به آمریکایی‌ها نوشت: پیامدهای این وضعیت بسیار فراتر از رفت‌وآمد روزمره شماست و کل اقتصاد را در مقیاسی گسترده تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. گازوئیل موتور محرکه اقتصاد واقعی است. کامیون‌ها و قطارها با گازوئیل کالاها را جابه‌جا می‌کنند؛ برداشت محصولات کشاورزی به آن وابسته است و در ساخت خانه‌ها، ساختمان‌ها و کارخانه‌ها نیز نقشی حیاتی دارد. به همین دلیل، خدمات پستی آمریکا به‌طور موقت هزینه ارسال بسته‌ها را افزایش داده است. انتظار می‌رود قیمت سوخت هواپیما نیز امسال حدود ۷۰ درصد افزایش یابد؛ موضوعی که هزینه‌های عملیاتی شرکت‌های هواپیمایی را بالا برده و در نهایت به افزایش قیمت بلیت‌ها منجر می‌شود. همه این عوامل، کار فدرال رزرو برای مهار تورم را دشوارتر می‌کند.

در پایان این گزارش آمده است: دنیا با کمبود نفت مواجه نیست؛ مشکل این است که ظرفیت و فضای کافی برای تبدیل نفت به سوخت ندارد. بدین معنا که قیمت فرآورده‌های پالایشی همچون بنزین همچنان بالا خواهد ماند؛ و حل این مشکل می‌تواند به مراتب آزاردهنده‌تر و دشوارتر باشد.

منبع: ایرنا سیاسی برچسب هاآمریکا بنزین و گازوئیل

شناسه : 606604

لینک کوتاه : لینک کپی شد

به گزارش خبرفوری به نقل از سی‌ان‌ان، ترامپ به اظهارات غیرمعمول شهرت دارد، اما جنگ ایران بارها به بستری برای چنین سخنانی تبدیل شده؛ آن هم در شرایطی که تصمیم‌های مربوط به این جنگ می‌تواند پیامدهای بزرگی داشته باشد. گاهی سخنان او این تصور را ایجاد کرده که اطلاعات دقیقی از تحولات میدانی ندارد و در مواردی نیز پیشنهادهایی مطرح کرده که اجرای آنها بسیار دشوار یا حتی غیرعملی به نظر می‌رسد.

1. ادعای توافق ایران با «همه خواسته‌ها»

ترامپ ۱۷ آوریل به شبکه CBS گفت ایران با تمام خواسته‌های آمریکا موافقت کرده است؛ از توقف حمایت از گروه‌های مقاومت گرفته تا تحویل ذخایر اورانیوم غنی‌شده و تعهد دائمی به توقف غنی‌سازی.

با این حال، هیچ‌یک از این موارد محقق نشد و شواهدی نیز وجود ندارد که ایران واقعا با چنین شروطی موافقت کرده باشد.

2. وعده توافقی که همیشه «در آستانه» بود

ترامپ بارها مدعی شده ایران برای دستیابی به توافق بسیار مشتاق است و توافق «همین نزدیکی» قرار دارد. او حتی از آوریل گفته بود مذاکرات بسیار پیشرفته است و تنها دو هفته برای نهایی‌شدن آن زمان لازم است. اما این توافق همچنان حاصل نشده است.

بیشتر بخوانید:

نظریه جالب درباره محل اختفای ملانیا ترامپ | جایی برای او وجود ندارد

همیشه یک نفر دیگر مقصر است | چرا ترامپ هیچ‌چیز را گردن نمی‌گیرد؟ | نگاهی به تمایل ترامپ برای فرار در مواقع بحرانی

منظور ترامپ از اینکه می‌گوید آمریکا مذاکرات «بی‌سروصدا» با ایران دارد چیست؟

ترامپ این زن را استخدام کرده تا در جلسات بیدارش کند!

3. شراکت آمریکا و ایران برای دریافت عوارض از تنگه هرمز

ترامپ پیش از آنکه ایده کنترل تنگه هرمز توسط آمریکا را مطرح کند، پیشنهاد داده بود واشنگتن و تهران در قالب یک «شراکت مشترک» از کشتی‌هایی که از این آبراه عبور می‌کنند عوارض دریافت کنند.

این پیشنهاد در شرایطی مطرح شد که ایران و آمریکا نزدیک به پنج دهه دشمن یکدیگر بوده‌اند.

4. ادعای پیوستن کشورهای خلیج فارس به جنگ

ترامپ ۹ مارس گفت کشورهای همسایه ایران، از جمله عربستان سعودی، امارات و قطر، به طرف آمریکا پیوسته و حمله به ایران را آغاز کرده‌اند.

اما چنین اتفاقی رخ نداده بود. کشورهای عربی خلیج فارس تلاش کرده‌اند از ورود مستقیم به جنگ خودداری کنند.

5. اعلام پایان جنگ پس از تنها ۱۰ روز

ترامپ همان روز به CBS گفت: «فکر می‌کنم جنگ عملا تمام شده است.» این سخنان در حالی مطرح شد که تنها ۱۰ روز از آغاز جنگ گذشته بود؛ جنگی که اکنون ۱۷۲ روز ادامه یافته است.

6. ایران «حق دارد» موشک داشته باشد

ترامپ ۱۷ ژوئن گفت ایران باید تعدادی موشک داشته باشد، چون کشورهای دیگر نیز موشک دارند. او حتی گفت موشک‌ها «مشکل اصلی نیستند» چون «سیاره را منفجر نمی‌کنند.»

این موضع با اظهارات اولیه ترامپ درباره هدف آمریکا برای «نابود کردن صنعت موشکی ایران» تناقض آشکاری داشت.

7. کمک آمریکا برای بازسازی ایران

ترامپ در مارس گفت جنگ می‌تواند آغاز ساختن «یک کشور جدید» باشد و در آوریل نیز احتمال مشارکت آمریکا در بازسازی ایران را مطرح کرد؛ اظهاراتی که با سابقه انتقادهای او از پروژه‌های ملت‌سازی آمریکا در خاورمیانه در تضاد بود.

8. ادعای کنترل کامل آسمان ایران

ترامپ و پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، در ابتدای جنگ مدعی شدند آمریکا کنترل کامل آسمان ایران را در اختیار دارد.

اما پس از آن، دو جنگنده آمریکایی سرنگون شدند. با وجود این، ترامپ همچنان در ژوئن و ژوئیه از «کنترل کامل» آسمان ایران سخن گفت.

تنها پنج روز پس از ادعای او درباره نابودی توان هوایی ایران، دولت آمریکا از ترس احتمال هدف قرار گرفتن هواپیمای بزرگ‌تر، ترامپ را هنگام خروج از ترکیه از ایر فورس وان به هواپیمایی کوچک‌تر منتقل کرد.

9. ما تنگه هرمز را در اختیار داریم

ترامپ بارها گفته آمریکا کنترل تنگه هرمز را به دست گرفته و این آبراه «باز» است. او حتی گفت: «ما کنترل کامل را داریم. مال ماست.» اما رفت‌وآمد کشتی‌ها همچنان بسیار کمتر از سطح پیش از جنگ است و ایران همچنان از تنگه هرمز به‌عنوان اهرم فشار استفاده می‌کند.

10. تبدیل تنگه هرمز به قلمرو آمریکا

ترامپ دوشنبه گفت ایده اعلام تنگه هرمز به‌عنوان قلمرو آمریکا را «عالی» می‌داند. این پیشنهاد از نظر عملی هم مضحک است؛ زیرا آمریکا در حال حاضر نیز کنترل کامل تنگه را در اختیار ندارد و حفظ چنین وضعیتی مستلزم حضور طولانی‌مدت نیروهای آمریکایی در منطقه‌ای بی‌ثبات خواهد بود؛ آن هم از سوی رئیس‌جمهوری که بارها وعده داده بود جنگ تنها چهار تا شش هفته طول می‌کشد و از «جنگ‌های بی‌پایان» انتقاد کرده است.