اژه‌ای: اگر در دیپلماسی و میدان عزتمند و پیروزیم، مدیون مکتب حسینیم

احمد زیدآبادی، تحلیلگر سیاسی، در یادداشتی تلگرامی نوشت:

اقتصاددانانی مثل دکتر حسین راغفر این روزها به طور مرتب نسبت به گسترش بی‌سابقهٔ فقر و فلاکت و احتمال شورش گرسنگان هشدار می‌دهند.

بسیار عالی! هشدار کاملاً به جایی است. هر کس زندگیش به درآمدی عادی وابسته باشد و یا با مردم گرفتار در تنگناهای فزایندهٔ اقتصادی در حشر و نشر باشد، می‌داند که اقشار وسیعی از جامعه رنج‌شان از حد گذشته و زخم نداری به حلقوم‌شان رسیده است.

با این حال، هنگامی که یک شهروند عادی یا تحصیل‌کرده هشدارهای توقف‌ناپذیر امثال آقای راغفر را می‌شنود، انتظار دارد که راه‌حلی هم برای مهار فقر از زبان آنها مطرح شود.

البته این افراد مدعی ارائهٔ راه‌حل هم هستند. راه‌حل‌شان اما چیست؟ کنترل نقدینگی و تورم، تقویت پول ملی از طریق کاهش ارزش دلار به ۲۰ هزار تومان، ادامهٔ توزیع منابع انرژی با حداکثر سوبسید و مسائلی از این دست!

لازمهٔ این کارها اما چیست؟ ظاهراً از نگاه این افراد، لازمهٔ خاصی ندارد! فقط کافی است دولت سیاست‌های اقتصادی “نئولیبرال” را کنار بگذارد تا این امور به خودی خود عملی شوند!

پناه بر خدا! من گمان می‌کردم که هر کس مدرکی در حوزهٔ علم اقتصاد داشته باشد، لابد باید به چیزی به نام منابع و کمبود یا وفور آن هم واقف باشد، اما گویا چنین ضرورتی وجود ندارد!

حالا اینها مربوط به خود اقتصاددانان است تا به حساب هم برسند!

آنچه اما مرا از دیدگاه‌های کسانی چون دکتر راغفر تا سرحد مرگ به وحشت می‌اندازد مخالفت آنها با هرگونه راه‌حل دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگ است!

آقای راغفر با خیال راحت همهٔ دولتمردان سابقی را که خواهان توافق به منظور خاتمهٔ جنگ و لغو تحریم‌ها علیه کشور هستند به “فروش ایران به آمریکا” متهم می‌کند!

با این نگرش، قاعدتاً او باید به ادامهٔ جنگ تا آخرین نفس و آخرین گلوله معتقد باشد.

این هم برای خودش البته اعتقادی است! اما پرسشی که می‌توان در برابر او و همفکرانش گذاشت این است که کدام دولت در دنیا وجود داشته و یا می‌تواند وجود داشته باشد که هم با بزرگترین قدرت نظامی جهان در جنگ باشد، هم سنگین‌ترین تحریم‌های اقتصادی دنیا را تحمل کند و همزمان انواع کالاها را با بیشترین سوبسید ممکن در اختیار عموم شهروندان بگذارد، ریشهٔ تورم و گرانی را بخشکاند، دلار را به ۲۰ هزار تومان کاهش دهد و خلاصه فقر و فلاکت را چنان ریشه‌کن کند که اصلاً زمینه‌ای برای شورش فقیران قابل تصور نباشد؟

من که گمان نمی‌کنم چنین فرمول جادویی در جهان یافت شود! اما اگر آقای راغفر و دوستانش به آن فرمول دست یافته‌اند در عجبم که چرا دکتر پزشکیان مهار شتر سرکش اقتصاد را به دست آنان نمی‌‌سپارد که کشور را از این همه بلای اقتصادی برهانند تا مردم ما همگی شادکام و سعادتمند شوند و در عین حال، پوزهٔ آمریکا را هم برای همیشه به خاک بمالند که عالمی از دستش آسوده شود!

انتهای پیام

با نزدیک شدن به پایان دوره‌ی ریاست پیمان جبلی بر سازمان صداوسیما، گمانه‌زنی‌ها درباره‌ی رئیس بعدی رسانه‌ی ملی بار دیگر بالا گرفته و حالا اظهارات سیدمحمد حسینی، وزیر ارشاد اسلامی دولت محمود احمدی‌نژاد و معاون پارلمانی رئیس‌جمهور در دولت ابراهیم رئیسی، به این گمانه‌زنی‌ها رنگ تازه‌ای داده است.

حسینی در پاسخ به پرسشی درباره احتمال حضورش در رأس سازمان صداوسیما، با اشاره به اینکه هر بار نام او در میان گزینه‌های احتمالی مطرح می‌شود، گفت: «هر بار اسم ما مطرح می‌شود اما در نهایت افراد دیگری انتخاب می‌شوند.»

او که در رسانه‌ی تصویری آن حاضر شده بود، در ادامه ترجیح داد درباره این موضوع بیشتر صحبت نکند و گفت: «بهتر است در این باره صحبتی نکنیم.»

با این حال، بخش دیگری از اظهارات حسینی درباره گزینه‌های احتمالی ریاست صداوسیما قابل توجه بود. او با اشاره به وجود نیروهای جوان‌تر گفت: «جوانان خوبی برای انجام این کار هستند» و تأکید کرد که خودش و همفکرانش می‌توانند از این افراد حمایت و پشتیبانی کنند.

این اظهارات در شرایطی مطرح شده که بحث درباره رئیس آینده صداوسیما در هفته‌های اخیر دوباره داغ شده است. پیمان جبلی در مهرماه ۱۴۰۰ به ریاست سازمان صداوسیما منصوب شد و دوره‌ی پنج‌ساله‌ی ریاست او اکنون به روزهای پایانی خود نزدیک شده است. در همین روزها رسانه‌ها و محافل مختلف نام‌های متفاوتی را به‌عنوان گزینه‌های احتمالی ریاست رسانه‌ی ملی مطرح کرده‌اند.

نام سیدمحمد حسینی البته برای نخستین بار نیست که در ارتباط با ریاست صداوسیما مطرح می‌شود. سال‌ها پیش نیز در مقاطع مختلف، همزمان با گمانه‌زنی درباره تغییر رئیس رسانه‌ی ملی، نام او در میان گزینه‌های احتمالی قرار گرفته بود.

اکنون باید دید در نهایت چه کسی با حکم آیت الله مجتبی خامنه‌ای برای ریاست سازمان صداوسیما منصوب خواهد شد.

انتهای پیام