بازداشت یک شهروند آمریکایی در چین به اتهام جاسوسی

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از ایسنا، این وزارتخانه امروز -جمعه- اعلام کرد که نیروی هوایی چین و نیروی هوایی امارات قرار است رزمایش مشترکی با عنوان «سپر شاهین ۲۰۲۶» برگزار کنند.

بر اساس بیانیه این وزارتخانه، این رزمایش از اواخر ماه اوت جاری آغاز می‌شود و تا اواسط سپتامبر ادامه خواهد داشت. برنامه رزمایش شامل شبیه‌سازی فرماندهی، تمرین‌های پروازی و رزمایش‌های نظامی با مهمات واقعی در قالب یگان‌های ترکیبی خواهد بود.

وزارت دفاع چین اعلام کرد که رزمایش پیش‌ِرو چهارمین رزمایش از مجموعه رزمایش‌های «سپر شاهین» است و هدف آن تقویت توانمندی‌های تاکتیکی یگان‌های شرکت‌کننده و گسترش روابط و همکاری‌های عملی میان ارتش‌های چین و امارات عنوان شده است.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید

به کانال بله هم میهن بپیوندید

به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

به گزارش تابناک به نقل از فرارو؛ جیمز استاوریدیس، دریادار بازنشسته نیروی دریایی آمریکا، گفت وعده دونالد ترامپ، برای تحت فشار قرار دادن شدید اقتصادی ایران، «بهترین گزینه از میان مجموعه‌ای از گزینه‌های بد» است، هرچند اجرای آن احتمالا با مشکلاتی همراه خواهد بود.

به گزارش سی‌ان‌ان، استاوریدیس با اشاره به گزینه‌های پیش روی دولت آمریکا اظهار کرد واشنگتن می‌تواند «به درگیری‌های تمام‌عیار بازگردد» یا «از آن کنار بکشد».

او افزود گزینه دیگری که ترامپ در حال دنبال کردن آن است، درخواست از «بقیه جهان برای مشارکت در این محاصره» است.

ترامپ پیش‌تر از اجرای یک «دی‌دی اقتصادی» علیه ایران سخن گفته و تهدید کرده است کشور‌هایی که همچنان با تهران تجارت کنند، با «پیامد‌های اقتصادی بسیار شدیدی» مواجه خواهند شد.

استاوریدیس در ادامه گفت: «فکر می‌کنم این موضوع مشکل‌ساز خواهد شد و چین تنها نخستین کشوری است که از پذیرفتن افتخار مشارکت در محاصره ایران خودداری خواهد کرد.»

این اظهارات پس از آن مطرح شد که پکن اعلام کرد «تحریم‌ها و تاکتیک‌های فشار، راه‌حل نیستند.»

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، به نوشته این رسانه، اوایل ماه جاری میلادی، «رومان گوفمن» رئیس جدید موساد روسای اداره اطلاعات و بخش ایران این سازمان را که به‌ترتیب تنها با نام‌های مختصر «K» و «Y» شناخته می‌شوند، برکنار کرد. 

اگرچه برکناری کارکنان پس از روی کار آمدن رئیس جدید موساد بی‌سابقه نیست اما چنین برکناری‌های علنی که توسط رسانه‌های جریان اسرائیل گزارش می‌شوند، تقریبا بی‌سابقه‌اند.

آخرین مورد شناخته‌شده برکناری به دلیل بی‌کفایتی به سال ۱۹۹۷ بازمی‌گردد؛ زمانی که تلاش نافرجام برای ترور «خالد مشعل» رئیس وقت دفتر سیاسی حماس به بازداشت چند مامور موساد در اردن و یک فاجعه روابط عمومی برای اسرائیل منجر شد. 

اینترسپت در گزارش خود نوشت که اسرائیل اکنون با پیامدهای بزرگ‌ترین اشتباه تاریخ خود مواجه است؛ اشتباهی که خودش مرتکب شد یعنی جنگ شکست‌خورده‌اش علیه ایران. اسرائیل این جنگ را به آمریکا به‌عنوان جنگی آسان فروخته بود که قرار بود خیلی سریع ایران و برنامه هسته‌ای ادعایی این کشور را سرنگون کند اما هیچ‌یک از اهدافی که اسرائیل دنبال می‌کرد محقق نشد.

اسرائیل مدعی شده بود که هرگونه بسته‌شدن احتمالی تنگه هرمز از نظر نظامی بی‌اثر خواهد بود اما اکنون توانایی ایران برای اعمال فشار به اقتصاد جهان - علی‌رغم ادعاهای مداوم آمریکا مبنی بر اینکه این آبراه «باز» است - به ارزشمندترین سلاح این کشور تبدیل شده است.

جاه‌طلبی‌های موساد که در تضعیف ساختار امنیتی جمهوری اسلامی ایران و تغییر نظام خلاصه می‌شد، شکست خوردند.

موساد در آغاز آن جنگ تصمیم گرفت وجهه خود را تغییر دهد و خود را حامی مردم ایران نشان دهد اما این تلاش نتیجه چندانی نداشت. مقام‌های ایرانی از همان ابتدا آشکارا این کارزار را در فضای مجازی به تمسخر گرفتند و با گذر زمان، این کارزار هرچه بیشتر حالت استیصال پیدا کرد. ویدئوهای تولیدشده با هوش مصنوعی اسرائیل تقریبا هیچ تاثیری نداشتند. موساد پس از برقراری آتش‌بس نیز به انتشار ویدئوهای تولیدشده با هوش مصنوعی با استفاده از «گروک» ادامه داده است.

به نوشته اینترسپت، پس‌ از آنکه طرح مسلح کردن گروه‌های کرد با همکاری سیا ازهم پاشید، موساد ظاهرا به‌سرعت «طرح ب» را مطرح کرد. ایده جدید این بود که با انجام یک کارزار حملات هوایی علیه پاسگاه‌های پلیس و ایست‌های بازرسی به تضعیف نظام ایران بپردازد کنند اما این طرح نیز به نتیجه ننشست.

خبر برکناری مقام‌های موساد در رسانه‌های اسرائیلی و میان نیروهای باسابقه این سازمان با ناباوری روبه‌رو شد. برخی از آن‌ها گوفمن را متهم کردند که توانایی سازمان برای انجام ماموریت‌هایش را سرکوب کرده است. تحلیلگران امنیتی نیز پس از برکناری دو معاون او، وی را متهم کردند که شکست سازمان را به گردن زیردستان خود می‌اندازد تا تصمیم‌های اتخاذشده در بالاترین سطوح دولت از بررسی و انتقاد مصون بماند.