لیگ ملتهای ۲۰۲۶ برای والیبال ایران با یک «بیدارباش» تلخ آغاز شد؛ بیدارباشی که به جای نویدِ تولد یک تیم قدرتمند، سوالات بیپاسخی را در اذهان علاقهمندان ایجاد کرده است. شکست ۳ بر ۱ مقابل برزیل و فراتر از آن، باخت قاطع ۳ بر صفر برابر بلغارستان، نه تنها جایگاه ایران را در جدول متزلزل کرد، بلکه فرضیه «جوانگرایی موفق» را در زیر سایهی سنگین ضعفهای بنیادین دفاعی و تاکتیکی قرار داد. اکنون این پرسش بزرگ مطرح است، آیا حضور روبرتو پیاتزا، مربی صاحبنام ایتالیایی، قرار است عصای جادویی والیبال ایران باشد یا ما در حال تماشای یک فروپاشی تدریجی در هویتِ دفاعی والیبال ملی هستیم؟
