تغییرات سبک زندگی خطر بیماری‌های مزمن را کاهش می‌دهد

به گزارش فرتاک نیوز،

ممکن است بعد از تمرین به جای حس خوب ورزش، با خارش، لکه‌های پوستی یا عفونت روبه‌رو شوید؛ متخصصان ۶ بیماری پوستی شایع در میان ورزشکاران را معرفی کرده‌اند.

 هنگام صحبت از جراحت‌های ورزشی می‌شود، فقط شکستگی‌های استخوان‌ها، پیچ خوردن قوزک پا یا پارگی تاندون‌ها به ذهن می‌رسد. اما باید گفت خیلی از ورزشکارها اگر مراقب نباشند به عارضه‌های پوستی مبتلا می‌شوند.

۱. عفونت‌های باکتریایی

اشکال متفاوتی از عفونت‌های باکتریایی وجود دارد که رایج‌ترین آنها زردزخم است. در این وضعیت خوشه‌هایی گرد از لکه‌های قرمز و پوسته‌پوسته روی پوست پدیدار می‌شود که روی آنها زردرنگ است. این بیماری به‌سرعت می‌تواند گسترش یابد و بسیار مسری است. خوشبختانه این نوع عفونت با مصرف آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی و موضعی درمان می‌شود.

۲. ضایعات تبخالی

ویروس هرپس سیمپلکس موجب بروز تبخال در اطراف دهان فرد می‌شود. البته این ویروس ممکن است به نقاط دیگر بدن هم سرایت کند. تاول‌ها معمولا پس از چند روز پوسته‌پوسته شده و در ۲ تا ۳ هفته برطرف می‌شوند. با داروهای ضدویروسی و پمادهای موضعی می‌توان این بیماری را درمان کرد.

۳. عفونت‌های قارچی

گاهی‌اوقات پوست بدن، پوست سر و ناخن‌ها به عفونت‌های قارچی مبتلا می‌شوند. این عفونت‌ها روی پوست معمولا به صورت لکه‌های گرد و قرمز با لبه‌های پوسته‌دار ظاهر می‌شوند. شایع‌ترین این عفونت، قارچ پای ورزشکار است که معمولا به‌علت تعریق زیاد پا در کفش یا پابرهنه راه‌رفتن در رختکن باشگاه ورزشی پیش می‌آید. با استفاده از داروهای موضعی ضدقارچ می‌توان این نوع عفونت را درمان کرد.

۴. گال

عامل بیماری گال، کرم‌های بسیار ریزی به نام هیره (مایت) هستند که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند. این موجودات ریز میکروسکوپی زیر پوست بیمار لانه می‌کنند و موجب خارش بسیار شدید، جوش‌های پوستی و گاهی خطوط باریک روی پوست می‌شوند. با استفاده از داروهای موضعی حشره‌کش و همینطور داروهای خوراکی این عارضه درمان می‌شود.

۵. شپش

بیشتر مردم تصور می‌کنند شپش فقط وارد موها می‌شود، اما باید گفت که این آلوگی انگلی ممکن است پوست باقی نقاط بدن را درگیر کرده و موجب خارش شدید شود. با شستشوی بدن و وسایل آلوده با آب گرم و صابون می‌توان از شر آنها خلاص شد. گاهی‌اوقات نوعی لوسیون از بین‌برنده شپش‌ها تجویز می‌شود.

۶. زگیل آبکی (مولوسکوم)

بروز این نوع زگیل ناشی از یکی از ویروس‌های خانواده آبله است. این نوع زگیل معمولا در چین‌های بدن مانند زیربغل، آرنج و پشت زانوها ایجاد می‌شود. زگیل‌های آبکی را می‌توان با داروهای موضعی، فریز کردن و برداشتن ضایعات با ابزارهای پزشکی درمان کرد. البته ممکن است آنها به‌خودی خود پس از چندین ماه درمان شوند.

ورزشکاران به‌دلیل تماس مستقیم با تجهیزات ورزشی مشترک، رختکن‌ها، تشک‌ها و وسایل ضدعفونی‌نشده، تعریق زیاد و وجود خراش روی پوست ممکن است در معرض این بیماری‌ها قرار گیرند. بنابراین بهترین روش پیشگیری از این عارضه‌های پوستی، رعایت بهداشت فردی است.

  برای ورود به کانال تلگرام فرتاک نیوز کلیک کنید. حتما بخوانید: اصول صحیح نوشیدن آب در فصل گرما؛ جرعه‌جرعه بنوشید پف و تیرگی زیر چشم؛ دلایل و راهکارهای ساده برای داشتن چشم‌هایی شاداب قیمت ارز امروز ۲۸ مرداد؛ دلار و یورو چند شد؟

به گزارش سلامت نیوز به نقل از مدیسن نت، فیبریلاسیون دهلیزی، ضربان قلب نامنظم است که خطر سکته مغزی را افزایش می‌دهد. با این حال، تحقیقات نشان می‌دهد که افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی کمتر از جمعیت عمومی فعال هستند.

یک مطالعه جدید روی بیش از ۸۷۰۰۰ بزرگسال نشان داد که حتی کمی فعالیت بدنی با احتمال بیشتر جلوگیری از سکته مغزی و مرگ مرتبط است.

در مقایسه با بزرگسالانی که غیرفعال بودند، افرادی که سطح فعالیت سبکی داشتند، ۹ درصد کمتر احتمال داشت دچار سکته مغزی شوند. فعالیت متوسط و زیاد، کاهش بیشتری را نشان داد و خطر را تقریباً ۲۰ درصد کاهش داد.

تحرک داشتن و فعال ماندن همچنین با کاهش ۱۱ تا ۲۲ درصدی خطر مرگ به هر دلیلی مرتبط بود.

و در میان بزرگسالان مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی، کسانی که فعال ماندند، تا ۱.۲ سال بیشتر از کسانی که فعال نبودند، عمر کردند.

محققان امیدوارند که این یافته‌ها بیماران را به تحرک، با هر سرعتی، ترغیب کند.

«کریستوفر یوهانسن»، نویسنده اصلی و پژوهشگر فوق دکترا در دانشگاه نروژ، گفت: «امیدوارم نتایج ما آگاهی پزشکان و افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی را در مورد مزایای سطوح پایین فعالیت بدنی افزایش دهد. فواید واقعی سلامتی می‌تواند صرف نظر از زمانی که فرد شروع به فعالیت می‌کند، اتفاق بیفتد و حتی کمی ورزش بهتر از اصلا ورزش نکردن است.»

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از سلامت نیوز، یک بررسی جدید نشان می‌دهد یوگا می‌تواند به کاهش علائم گوارشی، اضطراب و افسردگی در مبتلایان به سندرم روده تحریک‌پذیر کمک کند.

سندرم روده‌ تحریک‌پذیر باعث درد شکم، نفخ و تغییر در عادات روده می‌شود.

یک بررسی بالینی جدید از ۱۰ مطالعه‌ی منتشر شده نشان داد افرادی که مبتلا به این بیماری هستند و یوگا تمرین می‌کنند، علائم گوارشی کلی کمتری را همراه با سطوح پایین‌تر اضطراب و افسردگی تجربه می‌کنند.

این مزایا ممکن است در محور روده-مغز- شبکه‌ی ارتباطی که مغز و سیستم گوارش را به هم متصل می‌کند- نهفته باشد.

در افراد مبتلا به IBS، سیگنال‌های آن می‌توانند حساس شوند و به استرس اجازه دهند علائم گوارشی را تحریک یا بدتر کند.

محققان فکر می‌کنند یوگا، که ترکیبی از حرکت، تنفس کنترل‌شده و ذهن‌آگاهی است، به فعال کردن پاسخ "استراحت و هضم" بدن کمک می‌کند.

و با کاهش سطح استرس، هضم ممکن است راحت تر انجام شود.

دکتر «فرانچسکو پاوان»، نویسنده‌ اول مقاله از دانشگاه میلان ایتالیا، می‌گوید: «برخی از حرکات یوگا و تمرینات تنفسی ممکن است مفید باشند. به عنوان مثال، خم شدن به جلو در حالت نشسته ممکن است به آرام کردن سیستم عصبی کمک کند.»

اگرچه تحقیقات بیشتری مورد نیاز است، یافته‌ها نشان می‌دهد که یوگا ممکن است یک رویکرد مکمل امیدوارکننده برای مدیریت سندرم روده تحریک‌پذیر باشد.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید

به کانال بله هم میهن بپیوندید

به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

به گزارش سلامت نیوز به نقل از همشهری، وقتی صحبت از تمرین و عضله‌سازی می‌شود، خیلی‌ها بلافاصله یاد دمبل، هالتر و دستگاه‌های بدنسازی می‌افتند؛ اما واقعیت این است که برای شروع یک تمرین مؤثر، همیشه به تجهیزات ورزشی نیاز نداریم.

 یکی از روش‌های ساده و در عین حال بسیار کاربردی، تمرین با وزن بدن است؛ یعنی استفاده از وزن خودمان به‌عنوان مقاومت در تمرین.

من همیشه به این نوع تمرین به چشم یک فعالیت در دسترس نگاه می‌کنم؛ تمرینی که تقریباً هر جایی می‌توان انجامش داد؛ در خانه، پارک، سفر یا حتی یک اتاق کوچک، بدون اینکه لازم باشد تجهیزات گران‌قیمت داشته باشیم. تمرین با وزن بدن دقیقاً چیست؟

در تمرینات وزن بدن، بدن خودمان نقش وزنه را ایفا می‌کند. حرکت‌هایی مثل اسکوات، لانج، شنا، پلانک، پل باسن، حرکت کوهنوردی و انواع حرکات شکمی، نمونه‌هایی از این تمرین‌ها هستند.

البته تصور نکنیم چون وزنه‌ای در دست نداریم، تمرین ساده است. با تغییر سرعت حرکت، تعداد تکرارها، دامنه حرکتی یا سختی حرکت می‌توان فشار تمرین را به‌مراتب بیشتر کرد. مهم‌ترین مزیت؛ تقویت عضلات

یکی از مهم‌ترین فواید تمرین با وزن بدن، تقویت عضلات است. اسکوات و لانج عضلات پا و باسن را درگیر می‌کنند، شنا عضلات سینه، شانه و پشت بازو را به کار می‌گیرد و حرکات پلانک عضلات مرکزی بدن را فعال می‌کنند.

اگر تمرین به‌درستی و به‌صورت منظم انجام شود، می‌تواند به افزایش قدرت و استقامت عضلانی کمک کند. تعادل و هماهنگی بدن بهتر می‌شود

در بسیاری از تمرینات وزن بدن، بدن باید هم‌زمان تعادل خودش را حفظ کند. همین موضوع باعث می‌شود عضلات مختلف با همکاری یکدیگر کار کنند.

به همین دلیل، این تمرین‌ها فقط برای قوی‌تر شدن عضلات نیستند؛ بلکه می‌توانند به بهبود تعادل، هماهنگی و کنترل حرکات بدن هم کمک کنند. برای سلامت استخوان‌ها هم مفید است

حرکت‌هایی که بدن در آن‌ها وزن خود را تحمل می‌کند، مانند اسکوات، لانج و برخی انواع تمرینات پرتحرک، می‌توانند در کنار سایر عوامل سبک زندگی سالم، برای حفظ سلامت استخوان‌ها مفید باشند.

به‌خصوص هرچه سن بالاتر می‌رود، حفظ قدرت عضلات و عملکرد مناسب بدن اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. بهانه «وقت ندارم» کمتر می‌شود!

یکی از مزیت‌های بزرگ این نوع تمرین برای من، دسترسی آسان آن است. لازم نیست مسیر طولانی تا باشگاه برویم یا زمان زیادی برای آماده شدن صرف کنیم.

حتی یک تمرین کوتاه و منظم در خانه می‌تواند بهتر از این باشد که به دلیل نداشتن وقت، تمرین کردن را کاملاً کنار بگذاریم.

البته کوتاه بودن تمرین به این معنی نیست که کیفیت آن اهمیتی ندارد. مهم این است که تمرین متناسب با سطح آمادگی فرد، با تکنیک صحیح و به‌صورت منظم انجام شود. همه جا همه وقت و رایگان

تمرین با وزن بدن را می‌توان رایگان و بدون نیاز به تجهیزات در خانه، پارک، محل کار یا حتی هنگام سفر انجام داد. کافی است کمی فضا داشته باشید؛ بدنتان همیشه همراهتان است و برای تمرین کردن بهانه‌ای باقی نمی‌ماند. آیا با تمرین وزن بدن می‌توان لاغر شد؟

بله، اما باید یک نکته مهم را در نظر بگیریم: کاهش وزن فقط به نوع تمرین وابسته نیست.

تمرین با وزن بدن می‌تواند با افزایش فعالیت بدنی و حفظ یا تقویت توده عضلانی، بخشی از یک برنامه کاهش وزن باشد؛ اما تغذیه، میزان فعالیت روزانه، خواب و تعادل انرژی هم نقش مهمی دارند.

بنابراین اگر هدف ما کاهش چربی بدن است، نباید انتظار داشته باشیم تنها با انجام چند حرکت شکمی، چربی یک قسمت خاص از بدن از بین برود. آیا برای همه مناسب است؟

تمرین با وزن بدن برای بسیاری از افراد گزینه بسیار خوبی است، اما حرکات باید متناسب با شرایط جسمانی و سطح آمادگی فرد انتخاب شوند.

یک فرد مبتدی نباید از همان ابتدا سراغ سخت‌ترین انواع شنا، اسکوات یا حرکات پرشی برود. بهتر است از نسخه ساده‌تر حرکت شروع کنیم و به‌تدریج شدت تمرین را بالا ببریم.

اگر فردی درد، آسیب‌دیدگی یا محدودیت حرکتی دارد، انتخاب تمرین مناسب اهمیت بیشتری پیدا می‌کند و بهتر است قبل از شروع برنامه، از متخصص مربوطه راهنمایی بگیرد. کلام آخر

به نظر من، تمرین خوب لزوماً تمرینی نیست که تجهیزات بیشتری داشته باشد؛ تمرین خوب، تمرینی است که بتوانیم آن را درست، منظم و متناسب با بدنمان انجام دهیم.

تمرین با وزن بدن می‌تواند یک نقطه شروع عالی برای کسانی باشد که تازه می‌خواهند فعالیت بدنی را آغاز کنند و حتی برای افراد باتجربه هم با تغییر سطح دشواری، همچنان چالش‌برانگیز باقی می‌ماند.

پس اگر امروز دمبل و دستگاه ورزشی ندارید، دلیل خوبی برای تمرین نکردن ندارید؛ بدن خودتان می‌تواند اولین وسیله تمرینی شما باشد.

جام جم آنلاین - نتایج یک مطالعه نشان می‌دهد عملکرد شما در هفت حرکت ورزشی ساده می‌تواند اطلاعاتی درباره احتمال مرگ زودهنگام در اختیارتان قرار دهد.

پژوهشگران دریافتند تعداد حرکت‌های جلو بازو که افراد مسن می‌توانند طی ۳۰ ثانیه انجام دهند و همچنین توانایی حفظ تعادل روی یک پا می‌تواند تصویر نسبتاً دقیقی از وضعیت سلامت و طول عمر آنها ارائه کند.

تعداد قدم‌هایی که فرد طی دو دقیقه برمی‌دارد و توانایی رساندن دست به پشت بدن در حالت نشسته نیز از دیگر آزمون‌هایی بودند که اطلاعات ارزشمندی درباره وضعیت جسمانی افراد ارائه کردند.

کارشناسانی از تایوان دریافتند افرادی که در این آزمون‌ها عملکرد بهتری داشتند حدود دو سوم بیشتر از افرادی که امتیاز پایینی گرفته بودند احتمال داشت عمر طولانی‌تری داشته باشند. این آزمون‌ها چهار ویژگی مهم آمادگی جسمانی یعنی انعطاف‌پذیری و قدرت و تعادل و چابکی را بررسی می‌کردند.

پژوهشگران در مقاله‌ای که در نشریه JAMA Network Open ر منتشر شده است نوشتند یافته‌های آنها نشان می‌دهد آمادگی جسمانی می‌تواند بخش مستقلی از وضعیت سلامت افراد را نشان دهد.

این گروه تحقیقاتی وضعیت ۱۳ هزار و ۴۲۳ فرد تایوانی را بررسی کردند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۷۳ سال بود و تقریباً دو سوم آنها زن بودند.

هدف پژوهشگران بررسی ارتباط میان آمادگی جسمانی افراد و مرگ‌ومیر ناشی از هر علت بود. منظور از این اصطلاح احتمال فوت فرد فارغ از علت مرگ است.

محققان که تعدادی از آنها در دانشگاه مسیحی چونگ یوان فعالیت داشتند چهار بخش اصلی آمادگی جسمانی را با استفاده از هفت آزمون مختلف بررسی کردند.

برای ارزیابی آمادگی قلبی و ریوی از شرکت‌کنندگان خواسته شد طی دو دقیقه تا حد توان قدم بردارند و تعداد قدم‌های آنها ثبت شد.

قدرت عضلانی با دو آزمون سنجیده شد. تعداد حرکت‌های جلو بازو و تعداد دفعاتی که فرد طی ۳۰ ثانیه می‌توانست از روی صندلی بلند شود و دوباره بنشیند مورد بررسی قرار گرفت.

انعطاف‌پذیری نیز با اندازه‌گیری میزان دسترسی فرد به پشت بدن و همچنین میزان نزدیک شدن دست‌ها به انگشتان پا در حالت نشسته ارزیابی شد.

برای بررسی تعادل و چابکی نیز پژوهشگران مدت زمانی را که فرد می‌توانست روی یک پا بایستد اندازه گرفتند.

در یکی دیگر از آزمون‌ها سرعت فرد برای بلند شدن از روی صندلی و راه رفتن به مسافت حدود ۲.۴ متر و برگشتن و نشستن دوباره اندازه‌گیری شد.

سپس نتایج هر هفت آزمون با یکدیگر ترکیب شد تا امتیاز کلی آمادگی جسمانی هر فرد به دست آید.

افرادی که در آزمون بلند شدن از صندلی و راه رفتن عملکرد سریع‌تری داشتند طی دوره هفت ساله مطالعه ۵۹ درصد کمتر در معرض خطر مرگ قرار داشتند.

در مورد زنان مشخص شد خطر مرگ زمانی افزایش پیدا می‌کند که انجام این آزمون بیشتر از حدود هفت تا هشت ثانیه طول بکشد.

افرادی که توانایی بهتری در حفظ تعادل روی یک پا داشتند نیز ۵۰ درصد کمتر در معرض خطر مرگ قرار گرفتند.

افرادی که بیشترین تعداد دفعات بلند شدن و نشستن روی صندلی را طی ۳۰ ثانیه انجام دادند ۴۵ درصد کاهش خطر مرگ داشتند.

با این حال پژوهشگران دریافتند این مزیت در مردان پس از حدود ۱۵ بار بلند شدن و نشستن دیگر افزایش قابل توجهی نداشت.

افرادی که در آزمون قدم زدن دو دقیقه‌ای بهترین عملکرد را داشتند نیز با ۴۲ درصد کاهش خطر مرگ روبه‌رو بودند.

وقتی پژوهشگران نتایج هر هفت آزمون را در قالب یک امتیاز کلی محاسبه کردند مشخص شد افراد دارای بالاترین سطح آمادگی جسمانی طی دوره هفت ساله حدود ۶۱ درصد کمتر از افراد کم‌آمادگی در معرض خطر مرگ قرار داشتند.

این نتایج نشان می‌دهد توانایی انجام برخی حرکات ساده روزمره می‌تواند اطلاعات مهمی درباره وضعیت جسمانی افراد مسن ارائه کند. البته این آزمون‌ها به تنهایی نمی‌توانند زمان مرگ یک فرد را پیش‌بینی کنند و نتایج مطالعه نیز به معنای آن نیست که انجام چند حرکت ورزشی می‌تواند به طور مستقیم طول عمر را افزایش دهد.