تحولات اخیر در عرصه سیاست خارجی ایران و روابط میان تهران و واشنگتن، ناظران بینالمللی و کارشناسان ژئوپلیتیک را با یکی از غیرمنتظرهترین و در عین حال حیاتیترین چرخشهای دیپلماتیک در تاریخ معاصر روبرو کرده است. در پی یک دوره چهلروزه تنش نظامی بیسابقه و خسارتبار میان تهران، واشنگتن و تلآویو، و پس از دههها تقابل مستمر، امضای یادداشت تفاهم «اسلامآباد» میان جمهوری اسلامی و ایالات متحده آمریکا، پویاییهای قدرت در منطقه خاورمیانه را وارد فاز جدیدی کرده است. این سند که خلاف پیشبینی بسیاری از محافل جنگطلب داخلی و منطقهای بهویژه دولت راستگرای افراطی بنیامین نتانیاهو رقم خورد، فراتر از یک توافق موقت، به عنوان یک نقشه راه ۶۰ روزه برای دستیابی به معاهدهای جامع و پایدار عمل میکند. لغو محاصره دریایی بنادر ایران، بازگشایی تنگه هرمز، آغاز فرآیند آزادسازی داراییهای بلوکهشده و تبیین چارچوبهای …
