ما شاهد پدیدهای هستیم که در دهههای اخیر در سیاست مدرن بریتانیا سابقه نداشته است. از زمان «تد هیث» در دهه ۷۰ به این سو، هیچ نخستوزیری نبوده که با انتخابات سراسری و پیروزی حزبش بیاید و با انتخابات سراسری و شکست حزبی برود.