در ادبیات سیاسی ایران، تاکید به صرفهجویی و مصرف بهینه سالهاست که به یک شعار خاکگرفته تبدیل شده است. واژهای که در جلسات رسمی، همایشهای دولتی و بخشنامههای اداری، چنان مکرر تکرار شده که عملاً خاصیت بازدارندگی خود را از دست داده است.