خلق کاراکتر برای کودکان در ایران شبیه یک فیلم با پایان باز است؛ قصهای که گفته میشود، اوج میگیرد، قهرمانانی که با خون دل خلق میشوند، اما عمدتا بهمحض پا گرفتن بهواسطه سرمایهگذاری نهادهای دولتی به تملک آنها درمیآیند و این نقطه آغاز چالشهایی است که محمد خیراندیش، آن را به یک «رحم اجارهای» تشبیه میکند که در آن، خالق اثر ناچار است فرزندِ انگیزه و خلاقیت خود را به بروکراسی اداری واگذار کند.
