به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، حجت الاسلام خسروپناه، دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی، در واکنش به سخنان معاون اول رئیس جمهور پیرامون جایگاه این شورا در انتخاب رؤسای دانشگاهها، با یادآوری کلام رهبر شهید انقلاب اسلامی مبنی بر ثباتبخشی این شورا و مصون ماندن فرهنگ و علم از تلاطم جریانات سیاسی، به پرسشهایی در این زمینه پاسخ داد.
خسروپناه با تأکید بر اینکه تأیید رؤسای منتخب دانشگاهی از سوی شورای عالی انقلاب فرهنگی امر اجرایی نیست، بلکه انطباق و تأیید سیاستهای مصوب شورا بر رئیس منتخب وزرای علوم و بهداشت و دانشگاه آزاد اسلامی است، گفت: سیاستی که ضمانت اجرایی نداشته باشد، صرفاً در حد توصیه باقی میماند. این سازوکار، پاسخی به همان تدبیر بنیادینی است که حضرت امام خمینی (ره) برای حفظ جایگاه دانشگاه از بیثباتیهای سیاسی پیریزی کردند.
دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی افزود: ارزیابی انطباق مدیریت دانشگاه با سیاستهای کلان، بههیچوجه بهمعنای دخالت در امور روزمره و تصمیمات داخلی دانشگاه نیست؛ آنچه شورا میسنجد، انطباق کلی با اسناد بالادستی است، نه جزئیات اداری دانشگاه. همین تفاوت بنیادین است که این جایگاه را در زمره حکمرانی و سیاستگذاری قرار میدهد، نه اجرا.
وی درباره آییننامه جذب اعضای هیئت علمی نیز خاطرنشان کرد: جزئیات و سازوکارهای اجرایی در وزارتین تعیین میشود، اما تعیین چارچوبهای کلان شایستهسالاری و عدالت بر عهده شوراست.
استاد خسروپناه در پاسخ به این پرسش که ضمانت پایبندی به سیاستهای مصوب چیست، تصریح کرد: همین همراهی و ارزیابی مستمر شورا ضامن اجرای سیاستهاست؛ چراکه بدون وجود چنین سازوکاری، دستگاه اجرایی داور عملکرد خودش خواهد بود و سلب این نظارت راهبردی، بزرگترین آفت برای حکمرانی علمی کشور است.
استاد خسروپناه در پایان پیشنهاد داد که معاون اول رئیس جمهور تدبیری را اتخاذ کند تا وزارتخانههای علوم و بهداشت، بهجای تصدیگری در شورای گسترش و شورای برنامهریزی، به دانشگاههای معتبر کشور اجازه دهند ذیل نقشه جامع علمی کشور، مستقلاً برنامهریزی علمی داشته باشند.
وی افزود: مشکل اصلی علم کشور، همین تصدیگریهاست و نه نظارت راهبردی شورا که توسط امامین انقلاب (ره) شکل گرفت.
دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی همچنین تأکید کرد که شورا خود را از نقد و بازنگری مصوبات خود بینیاز نمیداند و از هماندیشی با دولت محترم برای چابکسازی فرآیندها استقبال میکند؛ اما پاسداری از شأن فراجناحی و استقلال نهاد علم خط قرمزی است که پیشرفت و آرامش دانشگاههای کشور در گرو آن است.
به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، یاراله رومیانی اظهار کرد: نشست تخصصی شورای تغذیه دانشگاه علوم پزشکی ایران چهارشنبه ۲۸ مردادماه ۱۴۰۵ در دفتر مدیریت دانشجویی برگزار شد و موضوع تغییر مبلغ پرداختی غذای دانشجویی، با استناد به مصوبه شماره ۶۰۰/۲۱۵۵ مورخ ۲۴ شهریورماه ۱۴۰۴ معاون فرهنگی و دانشجویی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، مورد بررسی قرار گرفت.
وی افزود: در این نشست که با حضور دکتر طالاری؛ معاون فرهنگی و دانشجویی دانشگاه، هاشمی؛ رئیس اداره تغذیه، دکتر خورشیدی؛ معاون فرهنگی و دانشجویی پردیس بینالملل، رضایی کارشناس معاونت توسعه، چراغی رئیس اداره خوابگاهها و دو نفر از نمایندگان شورای صنفی دانشجویان برگزار شد، نرخ جدید غذای دانشجویی در وعدههای مختلف به تصویب رسید.
مدیر امور دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی ایران ادامه داد: بر این اساس، هزینه صبحانه دانشجویی از ۴۰ هزار ریال به ۶۰ هزار ریال، هزینه ناهار از ۱۰۰ هزار ریال به ۱۳۰ هزار ریال و هزینه شام از ۷۰ هزار ریال به ۹۰ هزار ریال افزایش یافت.
رومیانی خاطرنشان کرد: همچنین مقرر شد برای دانشجویان ساکن در خوابگاههای متأهلی که همراه با خانواده شامل همسر و فرزند بالای دو سال سکونت دارند، صرفاً وعده شام تأمین شود.
وی با اشاره به تعیین نرخ مستقل برای غذای دانشجویان بینالملل، گفت: هزینه وعده صبحانه برای این گروه ۱۵۰ هزار ریال، ناهار ۵۰۰ هزار ریال و شام ۳۰۰ هزار ریال تعیین شده است.
مدیر امور دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی ایران یادآور شد: اعضای شورای تغذیه در ادامه این نشست بر ضرورت حفظ و ارتقای کیفیت غذا، تأمین مناسب مواد اولیه و بهبود مستمر خدمات تغذیهای دانشجویان تأکید کردند.
به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو،تشکلهای دانشجویی دانشگاه شهید بهشتی، در حمایت از حکم صادره کمیته انضباطی دانشگاه شهید بهشتی مبنی بر برخورد با دانشجوی آشوبگر بیانیه مشترکی را منتشر کردند که بخشی از بیانیه به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
«وَ مَن یَتَعَدَّ حُدُودَ اللهِ فَأُولَئِکَ هُمُ الظّالِمُونَ»
(و هر کس از حدود و مرزهای الهی تجاوز کند، ستمگر است.)
(سوره بقره - آیه ۲۲۹)
وقتی دانشگاه قربانی هیاهوی جنگ روانی دشمن شد...
دشمن صهیونی-آمریکایی بعد از جنگ ۱۲ روزه که نتوانست در جنگ نظامی، مقابل جمهوری اسلامی ایران قد علم کند، تصمیم داشت در اقدام بعدی، از جنگ روانی بهره گیرد، با به خدمت گرفتن جاسوسان خودفروخته و تسهیل ورود تسلیحات به کشور زمینهی آشوب داخلی را فراهم آورد؛ درنهایت، این آشوب به ابزاری درونزای جهت شروع مجدد جنگ نظامی و تضعیف امنیت داخلی کشور بدل شد؛ و چه بستری بهتر از نهادهای علمی کشور برای شروع تأثیرگذاری بر اذهان عمومی؟ همان جایی که مبدأ تمامی تحولات است و میتواند نقطهی شروع اتفاقات جریانساز در کشور باشد، عرصهی تحرکاتی بر خلاف امنیت ملی کشور شد؛ چنانکه اندک دانشجویانی، عامدانه یا جاهلانه و با هدایتگری مغرضان و گرگانی در لباس میش، به سیاهلشگر دشمن پیوستند.
اعتراضات اقتصادی به حق مردم در دیماه آغاز شده بود؛ اما به سرعت در دانشگاهها صورت دیگری به خود گرفت. اغتشاش به جای اعتراض نشست و با خشونتی همراه شد که دور از شأن فضای علمی کشور بود؛ بهگونهای که برخی از دانشجویان بهجای مطالبهٔ مسالمتآمیز حل مشکلات مردم، به شعارهای توهینآمیز زبان گشودند؛ البته تنها به شعار بسنده شد و آنچه به نمایش گذاشتند، رفتارهایی برخلاف کرامت دانشجو بود. چراکه منجر به آسیب به اموال عمومی و صدمه دیدن تعدادی از دانشجویان کشور دوست شد و در نهایت به هتک حرمت پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران ختم شد که مهر تأییدی بر بیاحترامی به ساخت مقدس وطن بود.
در این معرکه اندک دانشجویان فریبخورده و مسخشده توسط رسانههای دشمن، بیتوجه به پیامد اعمالشان، الگویی برای به آشوب کشیده شدن خیابانها ساختند؛ الگویی که موجب شکلگیری هستههای حمایت از دخالت بیگانه و رواج آن در سراسر کشور شد و دست آخر به روزهای تلخ ۱۸ام و ۱۹ام دیماه انجامید. نهایتاً عادیسازی و ادبیاتسازی خشونت در دانشگاه در کف خیابان نیز به نمایش گذاشته شد؛ این برهم زدن امنیت کشور، سرآغازی برای تجاوز نظامی آمریکا گشت.
سرانجام در اسفندماه ۱۴۰۴ بود که نتایج تمام اغتشاشات به صورت تجاوز به خاک وطن نمایان شد؛ شعارهایی که بیانگیزه دراز کردن دستنیاز به سوی دامان ناپاک دشمن بود، تبدیل به بمب و موشکهایی شد بر سر فرزندان میهن؛ از میان رفته تا المرد، از شهادت نخبگان دانشگاهی تا شهادت رهبر سیاسی انقلاب اسلامی و مرجع دینی شیعیان و دست آخر...
