پس از حمله تمامعیار روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، آمریکا حجم قابلتوجهی از مهمات ارزشمند خود را برای تسلیح اوکراین از ذخایرش خارج کرد؛ اقدامی که حدود ۶۷ میلیارد دلار از ذخایر جنگی آمریکا را مصرف کرد.
این مسئله در کنار ناتوانی صنایع دفاعی آمریکا در بازسازی سریع ذخایر، به دلیل محدودیتهای قابلتوجه در ظرفیت صنعتی، بخشی مهم از توان مانور و گزینههای راهبردی آمریکا را از بین برد.
مداخله آمریکا در ایران این شرایط نامطلوب را تشدید کرده و فشار بیشتری بر ذخایر مهماتی وارد کرده که پیش از این نیز با کمبود مواجه بودند. ارقام گویای وضعیت هستند.
این تصور که پول بیشتر، مهمات بیشتر و زمان بیشتر همیشه در دسترس خواهند بود، به شکلی نگرانکننده در سیاستگذاری واشنگتن ریشه دوانده است.
در ظاهر، کمبود مهمات یک مسئله ریاضی است؛ اما در عمل، یک مسئله راهبردی است. بودجه دفاعی و بودجه تکمیلی جنگ ایران فرصتی تازه برای بازگشت آمریکا به مسیر اولویتبندی صحیح ایجاد کردهاند. با این حال، بدون پذیرش محدودیتهای راهبردی و ایجاد سازوکارهای سختگیرانهتر برای حفاظت از مهمات حیاتی، آمریکا محکوم به تکرار دوباره این چرخه خواهد بود.
استفان دوجاریک در واکنش به سیاست اعمال فشار اقتصادی بیشتر آمریکا گفت: ما در حال حاضر، شاهد تاثیر درگیری در خلیج فارس بر اقتصاد جهانی هستیم.
سخنگوی سازمان ملل، پیامدهای جنگ علیه ایران را «عدم آزادی حمل و نقل در تنگه هرمز، و اکنون نیز عدم آزادی دریانوردی در باب المندب، در خلیج عدن» برشمرد.
دوجاریک تاکید کرد: آنچه ما نیاز داریم، بازگشت جدی به مذاکرات است، زیرا افزایش فعالیتهای نظامی و افزایش درگیری اقتصادی، برای اقتصاد جهانی خوب نخواهد بود.
«دونالد ترامپ» رئیس جمهوری آمریکا ۱۹ اوت برابر با ۲۸ مرداد ماه در شبکه اجتماعی تروث سوشال خود با تکرار لفاظیهایش و درحالیکه در میانه مذاکرات به ایران تجاوز کرده است، ادعا کرد: هیچکس بیش از من به جمهوری اسلامی ایران فرصت نداده است تا به یک توافق دست پیدا کند. متاسفانه، (البته) برای آنها، این فرصت را از دست دادند.
ترامپ که به شدت به دلیل پیامدهای تجاوز علیه ایران تحت فشار افکار عمومی مردم آمریکا و کنگره در آستانه انتخابات میاندورهای قرار دارد، مدعی شد: بنابراین، امروز خردکنندهترین عملیات اقتصادی که تاکنون علیه هر کشوری انجام شده است را اعلام میکنم! این یک جنگ اقتصادی و انزوای اقتصادی در مقیاسی بیسابقه خواهد بود.
رئیس جمهوری آمریکا در حالیکه واشنگتن سالهاست رویکرد خصمانه فشار اقتصادی و تحریمها علیه ملت ایران را در پیش گرفته است، با اشاره به نبرد نورماندی و عملیات موسوم به «روز دی / D-DAY» ادعا کرد: «این یک روز - دی (تعیین کننده) اقتصادی خواهد بود و ما به همه متحدانمان نیاز داریم تا در کنار ایالات متحده آمریکا بایستند و برای منزوی کردن و شکست تهدید ایران همکاری کنند.» و «هر کشوری که به موسسات مالی، شرکتها، فرودگاهها و یا نهادهای دولتی خود اجازه دهد هر نوع حمایتی از ایران ارائه دهند، با پیامدهای شدید اقتصادی روبهرو خواهد شد.»
سید عباس عراقچی وزیر امور خارجه ایران نیز روز پنجشنبه ۲۹ مرداد ۱۴۰۵ با انتشار دو تصویر درباره عبور بدهی ملی آمریکا از مرز ۴۰ تریلیون دلار، «روز D اقتصادی» ادعایی دونالد ترامپ علیه ایران را تلاشی برای انحراف افکار عمومی از بحران اقتصادی و بدهی فزاینده آمریکا دانست و تاکید کرد تداوم سیاستهای شکستخورده واشنگتن، جز شکست بیشتر و افزایش خصومت ایرانیان نتیجهای نخواهد داشت.
این تغییرات شامل تمرکز بیشتر فرماندهی نظامی، تأکید بر عملیات تهاجمی و افزایش هزینههای تحمیلشده به دشمنان برای تقویت بازدارندگی، و هماهنگی نزدیکتر میان سیاستهای نظامی، اقتصادی، دیپلماتیک و امنیت داخلی است. با این حال، این رویکرد لزوماً به معنای کنار گذاشتن مذاکره نیست؛ بلکه تهران میکوشد دیپلماسی را با تقویت توان نظامی و اهرمهای فشار همراه کند تا در صورت توافق، به یک راهحل پایدار برسد.
به نوشته این نشریه، انتصاب محسن رضایی به ریاست شورای عالی امنیت ملی، که مسئول هماهنگی حوزههای مختلف قدرت در ایران است، نمونه برجسته این تغییر رویکرد محسوب میشود. رضایی که سابقه طولانی فرماندهی سپاه و نقش مهمی در توسعه ساختارها و توانمندیهای نظامی ایران دارد، بهعنوان یک متفکر راهبردی و نهادساز شناخته میشود. سابقه او نشان میدهد که در نگاهش، پایان دادن به درگیری زمانی مناسب است که ایران به قدرت و اهرم کافی برای شکل دادن به شرایط توافق دست یافته باشد؛ بنابراین حضور او بیشتر نشانه سختگیرانهتر شدن شروط ایران برای مصالحه است، نه لزوماً فاصله گرفتن از دیپلماسی.
