به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از اقتصادنیوز، چند ماهی است که اینترنت برای بسیاری از کاربران و کسبوکارها از یک زیرساخت قابل اتکا، به متغیری ناپایدار تبدیل شده؛ یک روز کند، روزی دیگر مختل و گاهی هم برای ساعتها یا روزها از دسترس خارج. پشت این قطعیها اما فقط زیان همان لحظه نیست؛ بخشی از خسارت جایی ثبت نمیشود، در کسبوکاری که دیگر توسعه پیدا نمیکند، نیروی متخصصی که پروژه خارجی میگیرد، ایدهای که هیچوقت به استارتآپ تبدیل نمیشود و سرمایهای که فقط برای زنده ماندن مصرف میشود.
صادق سپندارند، مدیرکل بانکداری خرد و کسبوکارهای کوچک بانک ملی و مدرس دانشگاه تهران، معتقد است ارقامی که درباره خسارت قطعی و اختلال اینترنت اعلام میشود، در بهترین حالت تنها کف زیان اقتصاد دیجیتال را نشان میدهد؛ چراکه مهاجرت نیروی انسانی، انتقال کسبوکارها، از بین رفتن سرمایه توسعه و حتی ایدههایی که به دلیل نااطمینانی هرگز به کسبوکار تبدیل نمیشوند، در هیچیک از این محاسبات جای نمیگیرند.
مشروح گفتگوی اقتصادنیوز با صادق سپندارند را بخوانید؛
*در ماههای اخیر ارقامی مانند مصرف حدود ۷۰ درصدی اینترنت خارجی توسط فیلترشکنها و خسارت مستقیم ۶۷ هزار میلیارد تومانی به حوزه فاوا و اقتصاد دیجیتال توسط مسئولان مطرح شده است. با توجه به اختلالها و قطعیهای چند ماه گذشته، ارزیابی شما از میزان واقعی خسارت چیست و این آسیب بیشتر در کدام بخشها خود را نشان داده است؟
درباره عدد و رقم دقیق، با توجه به دادهها و اطلاعات موجود نمیتوانم با قطعیت صحبت کنم. احتمالاً کسانی که مستقیماً در حوزه تجارت الکترونیک فعالیت میکنند، میتوانند تخمین دقیقتری ارائه دهند. اما مسئله مهمتری وجود دارد که معمولاً در این اعداد دیده نمیشود و آن، هزینههای پنهان و بلندمدت این اختلالهاست.
وقتی یک کسبوکار برای مدت کوتاهی با اختلال مواجه میشود، ممکن است از درآمد یا دارایی فعلی خود هزینه کند تا بتواند زنده بماند. بعد از بیرون به آن نگاه میکنیم و میگوییم این کسبوکار تابآور بوده است؛ اما وقتی این وضعیت کمی طولانیتر میشود، هزینه واقعی آن دیگر در ظاهر دیده نمیشود.
کسبوکار بهتدریج دارایی خود را مصرف میکند و دیگر سرمایهای برای توسعه یا ادامه مسیر ندارد. بعد ممکن است به این نتیجه برسد که اساساً این کسبوکار را کنار بگذارد یا آن را به خارج از کشور منتقل کند.
هزینه پنهان دیگری هم در حوزه نیروی انسانی وجود دارد. نیروی متخصصی که در این حوزه فعالیت میکند، وقتی احساس کند نمیتواند به پروژههای داخل کشور اعتماد کند، به سمت پروژههای خارجی میرود. ممکن است بهصورت فیزیکی مهاجرت کند، اما حتی ممکن است در ایران بماند و برای یک شرکت خارجی کار کند. در این حالت خودش مهاجرت نکرده، اما کارش مهاجرت کرده است. این نوع هزینهها در هیچکدام از تخمینهایی که از سوی وزیر ارتباطات یا افراد دیگر مطرح میشود، دیده نمیشود.
*یعنی از نظر شما زیان مستقیم کسبوکارها فقط بخش قابل مشاهده ماجراست؟
دقیقاً. برای مثال، اگر بخواهیم به کسبوکارهایی مانند دفاتر گردشگری نگاه کنیم، در دورهای که اینترنت قطع بود ــ البته عوامل دیگری هم همزمان وجود داشت ــ درآمد چنین کسبوکاری میتوانست تا نزدیکی صفر کاهش پیدا کند؛ چون پروازی وجود نداشت، اینترنت هم مختل بود و کسی سفر نمیرفت که بخواهد هتل رزرو کند. بنابراین شرکتهای حوزه گردشگری به شکل بسیار شدیدی آسیب دیدند.
البته در اینجا فقط نباید اینترنت را در نظر گرفت، چون عوامل دیگری هم وجود داشتند، اما در مجموع کسبوکار گردشگری بهشدت آسیب دید. در مورد کسبوکارهایی مانند فروشگاههای بزرگ و آنلاین هم میتوان بررسی کرد که چه اتفاقی افتاده و بعد این وضعیت را به سایر کسبوکارها تعمیم داد.
از طرف دیگر، تعداد زیادی کسبوکار کوچک و خانگی در اینستاگرام فعالیت میکنند. برای برخی از آنها فروش عملاً متوقف شده است. یا فردی را در نظر بگیرید که در حوزه بازاریابی دیجیتال کار میکرده؛ فعالیت چنین فردی میتواند عملاً به صفر برسد.
میتوان تعداد این کسبوکارها را برآورد کرد و به یک تخمین کلی رسید، اما باز هم مسئله فقط کسبوکارهایی نیست که در حال حاضر وجود دارند.
وزیر ارتباطات در عددی که اعلام میکند، نمیتواند نشان دهد چه کسبوکارهایی ممکن بود در این دوره به وجود بیایند اما ایجاد نشدند، یا چه افرادی برای راهاندازی کسبوکاری تازه سرمایهگذاری کرده بودند اما پروژه آنها متوقف شد.
به نظر من عددهایی که اکنون مطرح میشوند، در بهترین حالت کف زیانی هستند که در این دوره به دلیل قطع اینترنت ایجاد شده است.
باید هزینه کسبوکارهایی را هم به این عدد اضافه کرد که برای زنده ماندن از داراییهای خود مصرف کردند؛ در ظاهر نابود نشدند، اما ممکن است در بلندمدت از بین بروند. باید نیروی کاری را هم دید که مهاجرت کرده؛ چه مهاجرت فیزیکی و چه مهاجرت کاری. همینطور ایدههایی که برای ایجاد یک کسبوکار یا استارتآپ مطرح شده بودند اما هیچوقت شکل نگرفتند.اگر همه این موارد را اضافه کنید، رقم خسارت چند برابر میشود.
*فراتر از خسارت اقتصادی یک دوره مشخص، تکرار قطعی اینترنت چه اثر بلندمدتی بر اقتصاد دیجیتال میگذارد؟
به نظر من بدتر از خود خسارت، مسئله «عادت شدن» است. ممکن است یکبار گفته شود به دلیل یک شرایط خاص، اینترنت برای مدتی قطع شده است. اما وقتی به وضعیتی برسیم که با هر اتفاقی در داخل یا خارج کشور، بدون آنکه حتی هزینههای مستقیم و غیرمستقیم تصمیم بررسی شود، دست تصمیمگیرنده و سیاستگذار به سمت دکمه فیلتر یا قطع اینترنت برود، موضوع بسیار خطرناک میشود.
اگر این رفتار به یک عادت دائمی تبدیل شود، دیگر بعضی از کسبوکارها اساساً به وجود نمیآیند. خلاقیتها در نطفه از بین میروند و این همان هزینه پنهانی است که هیچکس آن را محاسبه نمیکند و البته محاسبه آن هم ساده نیست.
من همیشه میگویم باید نگاه کنیم آیا در سایر نقاط دنیا هم در شرایط مشابه چنین اتفاقی رخ داده است یا نه. این جنگ فقط برای ما نبوده است. میتوان کشورهای حوزه خلیج فارس و کشورهای دیگر را بررسی کرد؛ آیا آنها نیز در چنین شرایطی دستشان روی دکمه فیلتر یا قطع اینترنت رفته است؟
در همان دورهای که عربستان، امارات و کشورهای دیگر حوزه خلیج فارس روی نسلهای جدید هوش مصنوعی سرمایهگذاری میکنند، ما همچنان درباره این بحث میکنیم که اینترنت وصل باشد یا قطع شود. آثار بلندمدت چنین وضعیتی به این سادگی قابل محاسبه نیست.
بنابراین به نظرم مهمتر از اینکه عدد اعلامشده درست یا غلط است، این است که کمتر کسی به این فکر میکند که این اتفاق در آینده چه آثار بلندمدتی خواهد داشت.
*در هفتههای اخیر دوباره برخی کاربران از افت کیفیت و تضعیف اینترنت موبایل در بعضی اپراتورها گلایه دارند و گاهی از سوی پشتیبانی اپراتورها دلایلی مانند جابهجایی دکلها مطرح میشود. شما دلیل این افت کیفیت را چه میدانید؟
یکی از چیزهایی که در کشور ما بهشدت وجود دارد، پنهانکاری و ابهام است. ما تعداد زیادی شهروند عادی هستیم که نه میدانیم قرار است درباره چه موضوعی مذاکره شود، نه میدانیم اینترنت چه زمانی قرار است قطع، وصل یا محدود شود و نه رسانهای داریم که بتواند بهراحتی از سیاستگذار درباره این موضوعات سؤال کند.
وقتی میزان ابهام تا این حد زیاد باشد، هر حدس و گمانی هم ممکن میشود. من الان نمیدانم دلیل واقعی چیست، اما ممکن است فردا متوجه شویم اتفاقی که رخ داده، تست یا بخشی از یک برنامه دیگر بوده است؛ مثلاً آزمایشی برای اینترنت طبقاتی یا بررسی راهکاری که در صورت نخواستن قطع کامل اینترنت بینالملل، بتوان محدودیتهایی را در سطح اپراتورها اعمال کرد.
وقتی فضا مبهم است و رسانهها نمیتوانند بهسادگی از سیاستگذار اطلاعات بگیرند و دادهها هم منتشر نمیشود، ما معمولاً بعداً متوجه میشویم چه اتفاقی افتاده است. انگار در کشور خودمان غریبهایم.
به همین دلیل من نسبت به اتفاقاتی که رخ میدهد با شک و تردید نگاه میکنم. واقعاً نمیدانم دکلی در حال جابهجایی است یا آنچه میبینیم بخشی از تستها و برنامههای دیگری است. ابهام آنقدر زیاد است و اطلاعات آنقدر کم منتشر میشود که بهعنوان فردی که در این حوزه فعالیت دارد، میتوانم فرضیههای مختلفی مطرح کنم.
*استفاده گسترده از فیلترشکن خود به یکی از عوامل افت کیفیت و ناامنی اینترنت تبدیل شده است. از نظر فنی چه راهی برای کاهش استفاده مردم از VPN وجود دارد؟ آیا تقویت پیامرسانها و پلتفرمهای داخلی میتواند جایگزین مناسبی باشد؟
پیش از اینکه درباره راهحل صحبت کنیم، یک مسئله بسیار واضح وجود دارد. کافی است کشورهای مختلف دنیا را کنار هم بگذاریم و ببینیم دنیا چه کار میکند؛ دنیایی که خوشبختانه یا متأسفانه در بسیاری از حوزهها از ما جلوتر است.
اما به نظر من سؤال اصلیتر این است که اصلاً ما میخواهیم این مسئله حل شود یا نه؟
من فکر میکنم درباره برخی مسائل اساساً ارادهای برای حل وجود ندارد. درباره تحریم هم همین سؤال را میتوان پرسید؛ آیا واقعاً میخواهیم تحریمها برداشته شوند؟ من نسبت به این موضوع تردید دارم، چون همان چیزی که آقای روحانی زمانی از آن با عنوان «کاسبان تحریم» یاد میکرد، وجود دارد و عدهای از ادامه تحریم منفعت میبرند.
درباره جنگ هم میتوان همین سؤال را مطرح کرد؛ آیا همه میخواهند جنگ تمام شود؟ به نظر من نمیتوان با قطعیت پاسخ مثبت داد، چون ممکن است عدهای منفعت و درآمدشان در ادامه همین وضعیت باشد.
در مورد اینترنت آزاد نیز موضوع مشابهی وجود دارد. به نظر من منفعت مالی عدهای در فروش فیلترشکن است. متأسفانه کسانی که منافع اقتصادی دارند، معمولاً قدرت بیشتری هم پیدا میکنند و میتوانند بر تصمیمسازی و سیاستگذار تأثیر بگذارند.
بنابراین مسئله این نیست که برای اینترنت آزاد راهحل فنی وجود ندارد؛ مسئله این است که به نظر من منفعت گروهی در نبود اینترنت آزاد و ادامه فیلترینگ قرار گرفته است.
*یکی از استدلالهایی که برای محدودسازی اینترنت مطرح میشود، مسائل امنیتی است. آیا فیلترینگ از نظر شما میتواند راهحلی برای حفاظت از زیرساختهای کشور باشد؟
وقتی درباره زیرساختهای فناوری اطلاعات صحبت میکنیم، میتوانیم به اتفاقی که برای بانکهای بزرگ افتاد نگاه کنیم. مگر زیرساختهای فناوری اطلاعات این بانکها مستقیماً به اینترنت عمومی متصل بودند؟ مشخص است که نبودند. اما وقتی هدف حمله قرار گرفتند، هک شدند و برخی از آنها یک ماه یا حتی دو ماه با اختلال جدی روبهرو بودند و خودشان هم نمیدانستند چه زمانی همه سامانههای بانکی دوباره به وضعیت عادی بازمیگردد. حتی پس از آن نیز مغایرتهایی وجود داشت.
بنابراین نمیتوان گفت فیلترکردن اینترنت راهحل همه مسائل امنیتی است. همانطور که جنگ راهحل استقلال کشور نیست و درباره تحریم نیز منافع اقتصادی خاصی میتواند وجود داشته باشد، در حوزه اینترنت هم مسئله فقط پیدا کردن یک راهحل فنی نیست.
در یک کسبوکار نیز وقتی میخواهید برنامهریزی کنید، پیش از نوشتن برنامه باید مشخص کنید اصلاً چه چیزی میخواهید. به نظر من سؤال اساسی همین است: قدرت کسانی که میخواهند این وضعیت ادامه داشته باشد و قدرت کسانی که نمیخواهند این وضعیت وجود داشته باشد، در چه سطحی است؟
در شرایط فعلی، به نظر من قدرت و توان کسانی که از تحریم، جنگ و فیلترینگ منفعت میبرند، متأسفانه بر قدرت گروه مقابل میچربد. وگرنه اینها موضوعات پیچیدهای نیستند که بگوییم هیچ راهحلی برایشان وجود ندارد.
*در دوره محدودیت اینترنت، برخی پلتفرمهای داخلی با افزایش تعداد کاربران مواجه شدند. این رشد را چطور معنی میکنید؟
بله، بسیاری از این پلتفرمها در دوره جنگ از نظر تعداد کاربران و برخی شاخصهای دیگر رشد کردند. بسیاری از شرکتهایی هم که در حوزه بازار دیجیتال فعالیت میکردند، شروع کردند روی این پلتفرمها فعالیت کنند.
بنابراین در همین دوره، ارزش و درآمد برخی پلتفرمهای داخلی افزایش پیدا کرد. اما چرا با وجود این رشد، همچنان نمیتوان گفت موفق بودهاند؟
چون بسیاری از این پلتفرمها ضعیفاند و تجربه کاربری مناسبی ندارند. استفاده از آنها برای مردم راحت نیست، اما کاربران در آن دوره مجبور شدند به سمتشان بروند.
در نهایت باز هم مسئله به همان بحث هزینه و منفعت برمیگردد؛ منفعت گروهی که قدرت بیشتری دارد، بر هزینهای که به بخشهای دیگر تحمیل میشود، میچربد.
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
جهان صنعت نیوز ، شما هم این روزها حس کردهاید بسته اینترنتتان زودتر از همیشه تمام میشود؟ همین حس مشترک کاربران باعث شده تا شایعه روزهای اخیر درباره محاسبه ۲.۷ برابری مصرف اینترنت بینالملل داغتر شود؛ البته رگولاتوری این ادعا را تکذیب کرده است.
ماجرا اما آنطور که در شبکههای اجتماعی گفته شد نیست. سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی اعلام کرد حجم بستههای اینترنتی کاهش پیدا نکرده و هیچ ضریب افزایشی هم برای اینترنت بینالملل اعمال نمیشود. بنابراین، مبنای فروش بستههای اینترنتی، حجم ترافیک بینالملل است و اگر کاربر یک گیگابایت ترافیک بینالملل مصرف کند، همان یک گیگابایت از حجم بستهاش کم میشود. ضریب ۲.۷؛ یک برداشت اشتباه از نحوه محاسبه اینترنت
پس عدد ۲.۷ از جای دیگری آمده. ترافیک داخلی در ایران با تعرفه ترجیحی محاسبه میشود و به همین دلیل، یک بسته مشخص میتواند برای استفاده از برخی خدمات داخلی، حجم بیشتری از ترافیک را پوشش دهد. به زبان ساده، منظور این نیست که یک گیگ اینترنت بینالملل، ۲.۷ گیگ از بسته را میخورد. بلکه در توضیح تعرفه ترجیحی داخلی، یک بسته ۱۰ گیگابایتی در صورت مصرف کامل برای خدمات مشمول تعرفه داخلی، امکان استفاده از حدود ۲۷ گیگابایت ترافیک داخلی را فراهم میکند.
اما اگر ضریب ۲.۷ وجود ندارد، چرا بسیاری از کاربران حس میکنند اینترنتشان زودتر تمام میشود؟ بخشی از پاسخ را باید در خود اینترنت و شیوه استفاده از آن جست؛ حجم فایلها در سالهای اخیر بزرگتر شده، کیفیت عکس و ویدئو بالاتر رفته و برنامهها هم دیگر همان اپلیکیشنهای کمحجم چند سال قبل نیستند.
شبکههای اجتماعی دائما ویدئو و تصویر بارگذاری میکنند، سرویسهای پخش ویدئو کیفیتهای بالاتری ارائه میدهند و گوشیها هم مدام در حال دریافت، همگامسازی و بهروزرسانی اطلاعات هستند. در نتیجه ممکن است کاربری همان مدت زمانی را که قبلا با گوشی کار میکرد، صرف کند ولی در پایان روز یا ماه حجم بسیار بیشتری مصرف کرده باشد.
به این ترتیب، ماجرای زود تمامشدن بسته اینترنت لزوما یک «ضریب پنهان» ندارد. گاهی حجم اینترنت در جایی که کاربر اصلا آن را نمیبیند، مصرف میشود. مثل فعالیت برنامهها در پسزمینه و دانلود خودکار عکس و ویدئو، آپدیت برنامهها، پشتیبانگیری ابری، فیلترشکن و حتی تلاش دوباره گوشی برای ارسال یا دریافت اطلاعات پس از یک اتصال ناپایدار.
شاید برای همین است که وقتی کاربر عدد مصرفشده روی گوشی یا پیام اتمام بسته را میبیند، احساس میکند اینترنتش بیآنکه استفاده خاصی کرده باشد، «خورده» شده است. چرا گاهی حجم اینترنت بیشتر از چیزی که فکر میکنیم کم میشود؟ مصرف پسزمینه اپها
بخش مهمی از مصرف اینترنت زمانی اتفاق میافتد که کاربر مشغول استفاده از گوشی نیست. بسیاری از برنامهها در پسزمینه پیامها، اعلانها، محتوای جدید، اطلاعات حساب یا فایلهای مورد نیاز خود را بهروزرسانی میکنند. سرویسهای ابری و شبکههای اجتماعی نیز ممکن است بدون بازشدن مستقیم برنامه، داده جابهجا کنند. دانلود خودکار رسانهها
عکس، ویدئو، استوری، فایل و حتی محتوای تبلیغاتی ممکن است پیش از آنکه کاربر واقعا آنها را باز کند، دانلود شوند. پیشبارگذاری ویدئو و تصاویر در شبکههای اجتماعی نیز بخشی از داده را برای آمادهکردن محتوای بعدی مصرف میکند. اگر دانلود خودکار روی اینترنت همراه فعال باشد، حتی استفاده معمولی از شبکههای اجتماعی هم حجم قابل توجهی مصرف خواهد کرد. آمار مصرف بدون تاریخ دقیق
عددی که در تنظیمات گوشی بهعنوان «مصرف اینترنت» دیده میشود، الزاما مربوط به همان بازهای نیست که کاربر در ذهن خود دارد. گوشی معمولا مصرف را در یک دوره آماری مشخص ثبت میکند و اگر این دوره با زمان شروع بسته اپراتور یکی نباشد، مقایسه مستقیم گمراهکننده میشود. در گوشیهای آیفون میتوان آمار مصرف را ریست کرد تا یک دوره مشخص اندازهگیری شود اما برای دقیقترین عدد مربوط به دوره فعلی، گزارش اپراتور باید ملاک مقایسه باشد. تفاوت فضای ذخیرهسازی و مصرف اینترنت
یک گیگابایت فضای خالی یا پر روی گوشی، همان یک گیگابایت مصرف اینترنت نیست. اگر یک ویدئو روی گوشی ذخیره شود، بخشی از حافظه دستگاه را اشغال میکند. برای دانلود همان ویدئو از اینترنت اما دادهای معادل حجم انتقالیافته مصرف میشود. بنابراین حذف یک فایل از گوشی هم به معنای بازگشت حجم اینترنت نیست. فیلترشکن (VPN)
ویپیان به خودی خود «حجم جداگانه» مصرف نمیکند اما به دلیل رمزگذاری و اضافهشدن اطلاعات کنترلی به بستههای داده، مقداری سربار ایجاد میکند و میزان آن به پروتکل بستگی دارد. در یک آزمایش فنی، سربار WireGuard حدود ۴.۵۳ درصد، IKEv2 حدود ۷.۸۸ درصد و OpenVPN در حالتهای مختلف حدود ۱۷ تا ۲۰ درصد اندازهگیری شده. بنابراین انتقال یک گیگابایت داده با VPN، بسته به پروتکل، ممکن است حدود ۱.۰۵ تا ۱.۲۰ گیگابایت داده را روی شبکه جابهجا کند. این میزان در استفاده مداوم از VPN روی اینترنت همراه میتواند در پایان ماه قابل توجه باشد. آپدیت خودکار و همگامسازی
گوشی به طور دائم برنامهها را بهروزرسانی و اطلاعات آنها را همگام میکند. آپدیت برنامهها، پشتیبانگیری عکسها و ویدئوها، همگامسازی فایلهای ابری و دریافت دادههای جدید میتواند بدون دخالت مستقیم کاربر انجام شود. در اندروید، Google Play امکان بهروزرسانی برنامهها با اینترنت همراه را دارد و میتوان گزینه Wi-Fi only را انتخاب کرد تا آپدیتها از بسته اینترنت همراه کم نشوند. ثبت اشتباه ترافیک داخلی به عنوان بینالملل
گزارشهای کاربران نشان داده نحوه تفکیک ترافیک داخلی و بینالملل و ثبت مصرف برخی سرویسهای داخلی در ابهام قرار دارد. هرچند این گزارشها بهتنهایی ثابت نمیکنند که اپراتورها بهطور سیستماتیک ترافیک داخلی را بینالملل محاسبه میکنند. با این حال، اگر کاربر در گزارش مصرف اپراتور عددی غیرمنتظره میبیند، بهتر است آن را با گزارش خود گوشی مقایسه و در صورت وجود اختلاف، موضوع را از اپراتور پیگیری کند. قطع و وصل شدن اینترنت و ارسال مجدد دادهها
این مورد بعد از قطعی یا اختلال طولانی اینترنت میتواند اهمیت بیشتری پیدا کند اما هر قطعی اینترنت هم باعث مصرف چندبرابری نمیشود. وقتی ارتباط ناپایدار است، بعضی درخواستها ممکن است کامل نشوند و برنامه دوباره برای دریافت یا ارسال داده تلاش کند. پس از برقراری ارتباط نیز برنامههایی که مدتی نتوانستهاند همگام شوند، ممکن است یکباره شروع به دریافت پیام، رسانه، اعلان و فایلهای معوق کنند. بنابراین پس از یک دوره قطعی، افزایش موقت مصرف میتواند رخ دهد ولی برای نسبتدادن همه این مصرف به قطعی اینترنت، هنوز شواهد مستقیمی وجود ندارد. چطور جلوی مصرف پنهان اینترنت را بگیریم؟
در گوشیهای آیفون سادهترین نقطه شروع، بخش Settings > Cellular/Mobile Data است. در این بخش مصرف هر اپلیکیشن جداگانه دیده میشود و میتوان دسترسی هر برنامه به اینترنت همراه را قطع کرد. فعالکردن Low Data Mode نیز به کاهش مصرف کمک میکند. این حالت فعالیتهای پسزمینه، بهروزرسانی خودکار، دانلودهای خودکار و برخی پشتیبانگیریها را محدود میکند.
در اندروید نیز ابتدا باید سراغ بخش Data Usage رفت و دید کدام برنامه بیشترین مصرف را داشته است. فعالکردن Data Saver میتواند مصرف پسزمینه را محدود کند. برای بهروزرسانی برنامهها نیز در Google Play میتوان مسیر Settings > Network preferences > Auto-update apps را باز و گزینه «Wi-Fi only» را انتخاب کرد تا آپدیتها از بسته اینترنت همراه کم نشوند.
فرارو دانش و فناوری برچسب ها«ضریب ۲.۷» اینترنت بین الملل حجم اینترنت
شناسه : 606421
لینک کوتاه : لینک کپی شد
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال وزارت ارتباطات در گفتوگویی ضمن تشریح جزئیات گزارشهای رسمی اخیر درباره سهم اقتصاد دیجیتال، تأکید کرد: سهم ۷.۱۴ درصدی اقتصاد دیجیتال در سال ۱۴۰۳ را نباید مستقیماً با برآوردهای قبلی مقایسه کرد؛ چراکه تعریف عملیاتی و روش محاسبه تغییر کرده است.
به گزارش وزارت ارتباطات، احسان چیتساز در این گفتوگو با اشاره به چارچوبهای بینالمللی اندازهگیری اقتصاد دیجیتال گفت: اقتصاد دیجیتال فقط اپراتورها و شرکتهای فناوری نیست.
وی افزود: بر اساس چارچوب OECD، اقتصاد دیجیتال را میتوان در سه لایه دید؛ لایه اول هسته اقتصاد دیجیتال شامل شبکههای ارتباطی، اپراتورها، مراکز داده و تجهیزات ICT، لایه دوم اقتصاد پلتفرمی و خدمات دیجیتال و لایه سوم دیجیتالیشدن کل اقتصاد.
بیشتر بخوانید تصویب برنامه اقدام وزارتخانهها در چارچوب تقسیم کار ملی هوش مصنوعی ارائه روشی نوین برای تحلیل تصاویر ماهوارهای با هوش مصنوعی تسهیلات ۴ همتی برای کسبوکارهای دیجیتال؛ دریافت وام در کمتر از ۳ هفته
چیتساز با اشاره به آمار جدید اعلام کرد: در سری جدید و همتعریف، سهم اقتصاد دیجیتال از GDP در سال ۱۴۰۰ حدود ۴.۴۹ درصد، در سال ۱۴۰۱ حدود ۴.۰۱ درصد، در سال ۱۴۰۲ حدود ۵.۴۱ درصد و در سال ۱۴۰۳ به ۷.۱۴ درصد رسیده است.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال ادامه داد: رشد ارزش افزوده واقعی اقتصاد دیجیتال در سال ۱۴۰۳ بر مبنای قیمتهای ثابت، ۳۵.۸ درصد گزارش شده است.
وی درباره تناقض احتمالی این آمار با اظهارات معاون علمی رئیسجمهور توضیح داد: باید بین سه مفهوم اقتصاد دیجیتال، اقتصاد دانشبنیان و نوآوری تفاوت بگذاریم. این سه حوزه همپوشانی دارند، اما یکی نیستند.
چیتساز بر ضرورت راستیآزمایی و انتشار روششناسی تأکید کرد و گفت: اگر عدد ۷.۱۴ درصد قرار است مبنای سیاستگذاری، بودجه، تنظیمگری و ارزیابی عملکرد دولت باشد، باید بتوان آن را از نظر علمی بازتولید کرد.
وی افزود: حداقل باید تعریف عملیاتی اقتصاد دیجیتال، کدهای فعالیت اقتصادی ISIC، نحوه تفکیک سه لایه، منابع داده، روش محاسبه ارزش افزوده و شاخصهای قیمت منتشر شود.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال با احتیاط درباره سالهای ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ گفت: هنوز حسابهای ملی و حساب اقماری اقتصاد دیجیتال این سالها منتشر نشده است و نمیتوان درباره سهم قطعی این دو سال حکم داد.
وی تصریح کرد: افزایش سهم اقتصاد دیجیتال از GDP الزاماً به معنای بهبود وضعیت اقتصاد دیجیتال نیست؛ سهم یک نسبت است و باید رشد اقتصاد دیجیتال و سلامت آن را از افزایش سهم تفکیک کرد.
چیتساز با تأکید بر اینکه عدد ۷.۱۴ درصد دماسنج است، نه تشخیص بیماری، گفت: برای من اقتصاد دیجیتال سالم یعنی همزمان رشد واقعی ارزش افزوده، افزایش سرمایهگذاری، توسعه شبکه، افزایش کیفیت اینترنت، رشد اشتغال تخصصی و افزایش تابآوری.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال درباره هدف ماده ۶۴ برنامه هفتم اظهار کرد: رسیدن به سهم ۱۰ درصدی دشوار است، اما غیرممکن نیست.
وی افزود: برای تحقق آن باید اقتصاد اپراتورها اصلاح شود، شبکه ملی اطلاعات و فیبر نوری توسعه یابد، ثبات مقرراتی ایجاد شود، سرمایهگذاری در شرکتهای نوآور افزایش یابد و صنایع بزرگ دیجیتالی شوند.
چیتساز با دفاع از توسعه شبکه ملی اطلاعات گفت: شبکه ملی اطلاعات تابآوری اقتصاد دیجیتال را به شکل جدی افزایش میدهد، اما جایگزین اینترنت جهانی نیست و نباید هم چنین تعریفی از آن داشته باشیم.
وی معماری مطلوب را «دو لایه» دانست و افزود: لایه اول تابآوری ملی است و لایه دوم اتصال جهانی و رشد اقتصادی.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال با انتقاد از سرمایهگذاری روی موتورهای جستوجوی سنتی گفت: اشتباه است اگر امروز میلیاردها تومان صرف کنیم تا موتور جستوجوی نسل قبل را بازسازی کنیم.
وی تصریح کرد: باید به سمت معماری جدید برویم؛ اول اپراتور هوش مصنوعی، بعد مدلهای زبانی فارسی، دادههای باکیفیت، جستوجوی مولد، دستیارهای هوشمند و در نهایت عاملهای هوشمند.
چیتساز درباره امنیت شبکه ملی اطلاعات تأکید کرد: هدف فقط خرید تجهیزات امنیتی نیست؛ باید به سمت امنیت زنجیره تأمین برویم.
وی افزود: در زیرساخت حیاتی، امنیت زنجیره تأمین به اندازه امنیت خود تجهیزات مهم است.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال یکی از ریشههای شکاف ظرفیت و تقاضا را اقتصاد نامناسب بخش ارتباطات دانست و گفت: سرکوب تعرفهای از سال ۱۳۹۸ شروع شد و به اقتصاد هسته دیجیتال آسیب زد.
وی درباره خسارتهای جنگ تحمیلی اظهار کرد: باید بین جبران خسارت و تأمین مالی بازسازی و تداوم فعالیت تفاوت بگذاریم.
چیتساز تأکید کرد: هدف ما بازآرایی فعالیتهای جاری، بازسازی ظرفیت ازدسترفته و افزایش تابآوری برای بحران بعدی است.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال در جمعبندی اظهار کرد: مهمترین درس این تجربه این است که امنیت پایدار در فضای مجازی با قطع ارتباطات ایجاد نمیشود؛ با ساختن زیرساختی ایجاد میشود که هم در برابر بحران مقاوم باشد و هم امکان حکمرانی مؤثر ملی و اتصال به جهان را حفظ کند.
وی خاطرنشان کرد: موفقیت ما را نه ۷.۱۴ درصد و نه حتی ۱۰ درصد تعیین میکند. موفقیت زمانی است که مردم و بنگاهها این رشد را در کیفیت بهتر خدمات، اینترنت پایدارتر، فرصتهای شغلی بیشتر و رفاه بیشتر احساس کنند.
انتهای پیام/
