تاریخ رسانه در ایران ثابت کرده که عروسکها هرگز صرفاً ابزار سرگرمی کودکان نبودهاند، بلکه در نقش مفسران سیاسی، منتقدان طبقاتی و سوپاپ اطمینان فرهنگی، باری سنگینتر از بازیگران واقعی را به دوش کشیدهاند. این گزارش در یک سفر تبارشناسانه، از «مخمل» و «پسرخاله» تا «بچه» و «جنابخان» را کالبدشکافی کرده است؛ روایتی از فرمول اسرارآمیز عروسکهایی که خطوط قرمز ممیزی را دور میزنند و به سخنگویان ناخودآگاه جمعی ما بدل میشوند.
