تمرینات تیم ملی جوانان در اصفهان با تمرکز بر بدنسازی - پارس فوتبال

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، شاید امروز نام بسیاری از بازیکنان تیم ملی والیبال زیر ۱۷ سال ایران برای هواداران این رشته چندان آشنا نباشد، اما همین نوجوان‌ها می‌توانند چند سال دیگر در ترکیب تیم ملی بزرگسالان قرار بگیرند. مسیر رسیدن به آن نقطه اما از همین روزها و از سخت‌ترین آزمون دوران ورزشی آنها عبور می‌کند؛ رقابت‌هایی که در آن هر امتیاز می‌تواند تجربه‌ای تعیین‌کننده برای آینده یک بازیکن باشد.

قهرمانی جهان زیر ۱۷ سال یکی از جدیدترین مسابقات رده‌های پایه والیبال جهان است. این رقابت‌ها تاکنون تنها یک دوره برگزار شده و حالا دومین دوره آن، بار دیگر بهترین استعدادهای نوجوان والیبال جهان را مقابل یکدیگر قرار می‌دهد. مسابقاتی که اهمیت آن تنها به کسب مدال محدود نمی‌شود و می‌تواند محلی برای شناسایی بازیکنانی باشد که در سال‌های آینده به ستاره‌های والیبال جهان تبدیل خواهند شد.

ایران یک تجربه مهم دارد

تیم ملی نوجوانان ایران در نخستین دوره این رقابت‌ها نشان داد که فاصله چندانی با قدرت‌های جهان ندارد. ملی‌پوشان ایران در آن مسابقات در مرحله‌ای حساس مقابل ایتالیا، قهرمان رقابت‌ها، قرار گرفتند و تنها دو امتیاز با حذف این تیم فاصله داشتند. نبردی نزدیک که در نهایت به سود ایتالیا به پایان رسید، اما برای والیبال ایران یک تجربه ارزشمند به همراه داشت.

نوجوانان ایران پس از آن شکست، مسیر مسابقات را ادامه دادند و با پیروزی مقابل برزیل و بلژیک، جایگاه پنجم جهان را به دست آوردند. این نتیجه نشان داد که والیبال پایه ایران ظرفیت رقابت با قدرت‌های بزرگ دنیا را دارد و می‌تواند در سطح جهانی برای رسیدن به رتبه‌های بالاتر تلاش کند.

حالا اما یک نسل تازه وارد میدان شده است؛ نسلی که می‌خواهد داستان خود را در بزرگ‌ترین صحنه والیبال پایه جهان بنویسد.

نسلی که از آسیا به جهان رسید

تیم جدید ایران با پشتوانه نایب‌قهرمانی آسیا راهی مسابقات جهانی شده است. این نتیجه اگرچه قهرمانی نبود، اما نشان داد که نسل جدید نیز از کیفیت لازم برای حضور در بالاترین سطح برخوردار است. حالا آزمون اصلی در برابر تیم‌هایی است که بهترین استعدادهای نوجوان خود را به میدان فرستاده‌اند.

در میان بازیکنان ایران، نام آیدین پوزش به عنوان بهترین پاسور آسیا و آژوان نمازی به عنوان بهترین دریافت‌کننده قدرتی قاره بیش از دیگران مورد توجه قرار گرفته است. حضور این بازیکنان می‌تواند یکی از نقاط قوت ایران در مسابقات جهانی باشد، اما شاید مهم‌تر از نام‌های فردی، چیزی باشد که در عملکرد تیمی این نوجوانان دیده می‌شود.

این تیم تنها مجموعه‌ای از چند استعداد مطرح نیست؛ بلکه گروهی از بازیکنان است که باید در کنار یکدیگر برای رسیدن به یک هدف مشترک تلاش کنند. هماهنگی، اعتماد متقابل و توانایی حفظ تمرکز در لحظات حساس، عواملی هستند که می‌توانند سرنوشت ایران را در برابر تیم‌های قدرتمند جهان مشخص کنند.

هر امتیاز، یک تجربه برای آینده

برای بازیکنان این رده سنی، حضور در مسابقات جهانی تنها یک رقابت ورزشی نیست. آنها در این مسابقات با فشار مسابقات بین‌المللی، فضای سالن‌های بزرگ، حریفان متفاوت و شرایطی روبه‌رو می‌شوند که شاید در سال‌های آینده بارها در دوران حرفه‌ای خود تجربه کنند.

به همین دلیل، حتی یک مسابقه سخت یا یک شکست نزدیک هم می‌تواند بخشی از مسیر پیشرفت آنها باشد. تجربه‌ای که شاید امروز چندان به چشم نیاید، اما در آینده می‌تواند در تصمیم‌گیری یک بازیکن در لحظه‌ای حساس از یک مسابقه بزرگ به کار بیاید.

والیبال ایران در سال‌های اخیر همواره برای ساختن نسل بعدی تیم ملی تلاش کرده است و مسابقات رده‌های پایه یکی از مهم‌ترین مسیرها برای شناسایی این استعدادهاست. بازیکنانی که امروز در رده زیر ۱۷ سال بازی می‌کنند، اگر مسیر رشدشان به درستی ادامه پیدا کند، می‌توانند در سال‌های آینده به ترکیب تیم‌های ملی جوانان، امید و در نهایت بزرگسالان برسند.

شروع یک مسیر طولانی

شاید چند سال دیگر، زمانی که تیم ملی بزرگسالان ایران در یک مسابقه مهم به میدان می‌رود، برخی از چهره‌های امروز تیم زیر ۱۷ سال نیز در میان ملی‌پوشان باشند. شاید نام آیدین پوزش، آژوان نمازی یا دیگر بازیکنان این نسل آن زمان برای همه هواداران والیبال آشنا باشد.

اما برای رسیدن به آن روز، مسیر طولانی در پیش است. آنها باید از مراحل مختلف رده‌های پایه عبور کنند، در مسابقات داخلی و بین‌المللی تجربه کسب کنند و مهم‌تر از همه، روند پیشرفت خود را حفظ کنند.

به همین دلیل، رقابت‌های قهرمانی جهان زیر ۱۷ سال را نباید فقط با نتیجه نهایی یا جایگاه ایران در جدول ارزیابی کرد. این مسابقات فرصتی برای دیدن آینده والیبال ایران است؛ آینده‌ای که شاید امروز هنوز نام‌هایش ناشناخته باشد، اما هر ست، هر امتیاز و هر مسابقه می‌تواند بخشی از داستان شکل‌گیری آن باشد.

نسلی که حالا در آستانه بزرگ‌ترین آزمون دوران نوجوانی خود قرار گرفته، تنها برای امروز بازی نمی‌کند. آنها برای ساختن تجربه، اعتبار و شاید جایگاهی در آینده تیم ملی ایران به میدان می‌روند. آینده والیبال ایران ممکن است همین حالا، در همین نسل و از همین مسابقات جهانی آغاز شده باشد.

انتهای پیام/

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛ مهدی طارمی که فصل گذشته در لیگ یونان به میدان می‌رفت، امروز وارد کشور امارات شد تا مذاکرات خود را با مسئولان باشگاه الوصل دنبال کند.

در روزهای اخیر، رسانه‌های اماراتی از توافق اولیه و نزدیک شدن طارمی به باشگاه الوصل خبر داده بودند. با این حال، قرارداد این بازیکن هنوز به‌صورت رسمی نهایی نشده است.

طارمی قرار است امشب و فردا در دو جلسه مهم با مدیران باشگاه الوصل شرکت کند. در صورت توافق نهایی بر سر بندهای مختلف قرارداد، این مهاجم ایرانی به‌صورت رسمی به الوصل خواهد پیوست./تسنیم

به گزارش “ورزش سه”، داستان علیرضا بیرانوند و خدمت سربازی، برخلاف بسیاری از دفعات قبلی، این بار با یک اعلام رسمی وارد مرحله‌ای جدی شده است. معاون سازمان نظام وظیفه عمومی اعلام کرده که دروازه‌بان تراکتور از مهرماه ۱۴۰۵ مشمول خدمت سربازی خواهد شد و همین جمله کافی بود تا تمام برنامه‌ریزی‌های باشگاه تبریزی برای ادامه همکاری با یکی از مهم‌ترین مهره‌هایش با یک علامت سوال بزرگ مواجه شود.

ماجرای بیرانوند به وضعیت تحصیلی او مربوط می‌شود. ملی‌پوشان فوتبال ایران برخلاف برخی تصورها، معافیت ویژه‌ای به واسطه حضور در تیم ملی ندارند و مهم‌ترین مسیر مورد استفاده آنها برای به تعویق انداختن خدمت سربازی، معافیت تحصیلی است. بیرانوند نیز پس از پایان تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد، ادامه تحصیل در مقطع دکترا را دنبال می‌کرد تا همچنان از معافیت تحصیلی استفاده کند، اما حالا ادامه این مسیر با موافقت مواجه نشده و اعلام رسمی سازمان نظام وظیفه، شرایط را به شکل دیگری رقم زده است.

این در حالی است که تراکتور پیش از این با اطمینان بیشتری درباره وضعیت دروازه‌بان خود صحبت کرده بود. حجت کریمی، مدیرعامل باشگاه، در دو گفت‌وگوی جداگانه با خبرنگاران درباره موضوع سربازی بیرانوند اعلام کرده بود که این مسئله حل خواهد شد و نگرانی بابت ادامه حضور او در تراکتور وجود ندارد. حالا ممکن است بیرانوند بجای حضور در بازی فوق حساس این هفته مقابل پرسپولیس، درگیر موضوع جدیدی شده باشد. یک انتقال ناگهانی که در برنامه تراکتور نبود اگرچه فجری‌ها (و کمتر ملوان) گوش به‌زنگ نظام وظیفه بودند.

کریمی و مدیران تراکتور در نخستین ساعات امروز باید تمام تلاش خود را برای روشن کردن وضعیت این بازیکن انجام دهند. راهکار باشگاه در شرایط فعلی، دریافت نامه رسمی از سازمان نظام وظیفه و ثبت آن در سازمان لیگ است تا وضعیت بیرانوند برای ادامه حضور در فوتبال حرفه‌ای مشخص شود. اگر تراکتور بتواند چنین مجوزی دریافت کند، یکی از مهم‌ترین نگرانی‌های این روزهای تیم در آستانه بسته شدن پنجره نقل و انتقالات برطرف خواهد شد.

اما اگر این اتفاق رخ ندهد، ماجرا برای تراکتور بسیار پیچیده خواهد شد. پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی فوتبال ایران روز چهارم شهریور بسته می‌شود و بیرانوند در صورت قطعی شدن مشمولیت، باید پیش از پایان این مهلت تیم جدید خود را انتخاب کند. در چنین شرایطی، فجر شهید سپاسی و ملوان بندرانزلی، به عنوان تیم‌های نظامی، محتمل‌ترین مقصدهای او خواهند بود.

این اتفاق البته تنها به معنای از دست دادن یک دروازه‌بان برای تراکتور نیست. بیرانوند هفته گذشته در دیدار برابر سپاهان یکی از چهره‌های درخشان تیمش بود و نمایش او در شروع فصل نشان داد تراکتور روی این دروازه‌بان برای ادامه مسیر حساب ویژه‌ای باز کرده است. از دست دادن چنین بازیکنی، آن هم بلافاصله پس از یک نمایش موفق، یک اتفاق بسیار شوک آور برای هر سرمربی محسوب می‌شود و یک ضربه به تیمی که با ادعای قهرمانی وارد لیگ شده است.

البته تراکتور یک گزینه قابل اتکا نیز روی نیمکت دارد. پارسا جعفری که تابستان امسال از ذوب‌آهن به تراکتور پیوست، طی چند فصل گذشته یکی از دروازه‌بانان شناخته‌شده فوتبال ایران بوده و سابقه بازی‌های زیادی در ترکیب اصلی ذوب‌آهن را دارد. بنابراین در صورت جدایی بیرانوند، تراکتور از نظر داشتن یک دروازه‌بان آماده با بحران کامل مواجه نخواهد شد، اما از دست دادن گلر ملی‌پوشی که یکی از مهره‌های کلیدی تیم محسوب می‌شود، بدون تردید اتفاقی سنگین برای تراکتور خواهد بود. خصوصا اینکه بیرانوند بار روحی خاصی را هم از روی دوش تیم برمی‌دارد.

از طرف دیگر، زمان‌بندی این پرونده نیز شرایط را حساس‌تر کرده است. تراکتور روز دوم شهریور باید در یکی از مهم‌ترین بازی‌های فصل به مصاف پرسپولیس برود و تنها دو روز بعد، پنجره نقل‌وانتقالات بسته خواهد شد. به همین دلیل، اگر وضعیت بیرانوند در روزهای آینده تعیین تکلیف شود، حتی احتمال اینکه دیدار برابر پرسپولیس آخرین بازی او با پیراهن تراکتور باشد نیز وجود دارد. سناریویی که فعلاً نمی‌توان آن را قطعی دانست، اما با توجه به زمان بسته شدن پنجره نقل‌وانتقالات، باید آن را جدی گرفت.

البته برای علیرضا بیرانوند این شاید پایان یک دوره پر استرس خدمت سربازی باشد. جایی که شاید او چندان هم بی میل نباشد که قال قضیه را با انتقال به تیم ملوان و فجرسپاسی بِکَنَد و سرانجام خود را در قامت بازیکن سرباز به یک مقصد جدید ببرد. او در سن 33 سالگی با دو فرزند نوجوان سن عجیبی را برای اعزام به پادگان انتخاب کرده که در صورت رخ دادن این اتفاق یکی دیگر  از تابستانهای سبک بیرانوند، پرهیاهو، رقم خواهد خورد.

نکته مهم این است که بحث سربازی بیرانوند موضوع تازه‌ای نیست. طی سال‌های گذشته بارها درباره وضعیت خدمت او صحبت شده و هر بار به شکلی ادامه حضورش در فوتبال حرفه‌ای امکان‌پذیر شده است. همین سابقه باعث شده بسیاری انتظار داشته باشند این بار نیز راهکاری برای حل مسئله پیدا شود. با این حال، تفاوت بزرگ این مرحله با دفعات قبل، اعلام رسمی معاون سازمان نظام وظیفه عمومی است که شرایط را جدی‌تر از همیشه کرده است.

حالا همه نگاه‌ها به مدیریت تراکتور است. مدیران تراکتور در هفته‌های گذشته از حل شدن این پرونده صحبت کرده بودند و امروز باید آن اطمینان را با یک مدرک رسمی به واقعیت تبدیل کنند. اگر نامه مورد نظر از سوی نظام وظیفه صادر و وضعیت بیرانوند در سازمان لیگ ثبت شود، تراکتور می‌تواند به همکاری با دروازه‌بان شماره یک خود ادامه دهد. در غیر این صورت، یکی از کلیدی‌ترین بازیکنان تیم ناچار خواهد بود در فاصله‌ای بسیار کوتاه، تراکتور را ترک کند و فوتبالش را در یکی از تیم‌های نظامی ادامه دهد. تیمی که احتمالاً هیچ‌گاه در برنامه نقل‌وانتقالاتی او و باشگاهش قرار نداشت.