اوضاع واضح است. دو دستگی بیداد می کند. عده ای معتقدند بد شانس بودیم و بعضی با شماتت گروه اول، اعتقاد دارند وقتی از شانس همگروهی با نیوزلند (دارای پایین ترین رنکینگ فیفا) و ده نفره شدن بلژیک (آسان ترین سرگروه به استثنا سه میزبان) برای پیروزی استفاده نکردیم دیگر حق گله از شانس را نداریم. حتی اگر در هر مسابقه گل مردود میلیمتری زده باشیم، یا هر سه شانس بعدی سایر گروه ها برخلاف میل شاگردان قلعه نویی رقم بخورد. دلبستگی به کارلوس کی روش در تیم غنا به دلیل آنکه سال ها سرمربی تیم ملی ایران بوده یا ازبکستان که چون آسیایی بود و یا حتی عراق و الجزایر به دلیل مسلمان بودنشان هم از آن دست چیزهایی بود که تا شنیدن سوت (پایان بازی توسط) داور نمی شد آن را به هر خوش خیالی توضیح داد. آخر چرا باید فکر کنیم دیگران در آن سوی دنیا برای موفقیت ما همه کار می کنند؟! ما حتی اگر منافع مشترکی هم داشتیم باز کسی حاضر نبود …