تردید کارشناسان در مورد امکان فرود آرتمیس ۴ بر روی ماه در سال ۲۰۲۸

به گزارش شهرآرانیوز؛ سرنشینان ماموریت آرتمیس ۲ که اوایل امسال به دور ماه پرواز کردند، به نقطه‌ای متمایز بازگشتند؛ مکانی که از نظر ظاهری یادآور ماه و مریخ است.

به نقل از اسپیس، در روز سوم اوت، آمفی‌تئاتر وسیع و تماشایی «رد راکس» میزبان مراسمی برای استقبال از خدمه آرتمیس ۲ بود؛ مراسمی که هم حال ‌و هوای نوستالژیک سفر اخیر آنها را زنده کرد و هم فرصتی برای تبریک به این چهار فضانورد به ‌دلیل سفر مهمشان با آرتمیس ۲ بود.

ویکتور گلاور، خلبان ماموریت آرتمیس ۲ نیز در این مراسم از ناسا به ‌دلیل اعتمادی که به خدمه برای هدایت دستی فضاپیمای اوریون داشت، قدردانی کرد و گفت: هنوز از این میزان اعتماد شگفت‌زده است.

این ماموریت ۱۰ روزه در اول ماه آوریل امسال آغاز شد، به دور ماه پرواز کرد و در روز ۱۰ آوریل در اقیانوس آرام فرود آمد. آرتمیس ۲ نخستین پرواز سرنشین‌دار بود که پس از ۵۳ سال، انسان‌ها را دوباره به جایی فراتر از مدار پایین زمین برد.

حدود ۸۵۰۰ نفر در فضای روباز رد راکس گرد هم آمدند تا از نزدیک شاهد حضور مسافران فضایی، یعنی «رید وایزمن»، فرمانده ماموریت، «ویکتور گلاور»، خلبان، «کریستینا کخ» و «جرمی هانسن»، متخصصان ماموریت، باشند. هر چهار نفر نیز آشکارا از واکنش پرشور جمعیت تحت تأثیر قرار گرفته بودند.

پیش از برگزاری این مراسم، اعضای خدمه آرتمیس ۲ درباره عملکرد فضاپیمای «اوریون» و اینکه این فضاپیما چگونه می‌تواند به خدمه ماموریت سرنشین‌دار آرتمیس ۳ کمک کند، صحبت کردند.

در ادامه حتما بخوانید عکس روز ناسا | ۳ کهکشان متفاوت

رید وایزمن، فرمانده آرتمیس ۲، گفت: عملکرد آن فوق‌العاده بود. از نظر قابلیت زندگی، فکر می‌کنم بیشترین چیزی که یاد گرفتیم همین بود؛ اینکه چهار انسان را در این فضاپیما قرار دهیم. ما می‌دانستیم این سامانه از نظر فنی توانمند و قادر به رسیدن به ماه است؛ آرتمیس ۱ این موضوع را به ما آموخته بود.

وایزمن ادامه داد: در آرتمیس ۲ چند مسئله مربوط به سپر حرارتی داشتیم که باید آنها را برطرف می‌کردیم. اما حضور چهار نفر از ما در فضاپیما و مشاهده عملکرد سامانه پشتیبانی حیات و اینکه زندگی در آن چگونه است، از خوردن و زندگی کردن گرفته تا کار و خواب، درس‌های زیادی به ما داد که آنها را به تیم آرتمیس ۳ منتقل کرده‌ایم.

در مراسم آرتمیس ۲، چهار عضو خدمه در برابر جمعیت بزرگی از تماشاگران و حامیان خود قرار گرفتند. بیش از ۱۳۰۰ سؤال از سوی حاضران برای این مراسم ارسال شده بود.

ویکتور گلاور گفت: بزرگ‌ترین چیزی که این ماموریت به ما داده، احساس عمیق شور و قدردانی است. فکر می‌کنم باید راهی پیدا کنیم که این روند را ادامه دهیم.

کریستینا کخ نیز در این مراسم تماشاگران را به مشارکت واداشت. او از حاضران خواست انگشت شست خود را بالا بگیرند و گفت: از فاصله‌ای که ما بودیم، می‌توانستید تمام زمین را با انگشت شستتان بپوشانید. زمین برای ما این‌ قدر کوچک بود؛ اما چیزی که می‌دانستید این بود که آنجا خانه شماست.

ویکتور گلاور، خلبان آرتمیس ۲، در طول پرواز بر اجرای یک آزمایش مربوط به عملیات نزدیک‌ شدن تمرکز داشت. در این آزمایش، خدمه فضاپیما را از طریق مجموعه‌ای از مانورهای کنترل‌ شده نزدیک ‌شدن و دورشدن را هدایت می‌کردند و از مرحله فوقانی جداشده، یعنی مرحله پیشرانش برودتی موقت، به‌عنوان هدف مرجع استفاده می‌کردند.

گلاور می‌گوید: در آن مرحله فرصتی داشتیم که فضاپیما را به ‌صورت دستی هدایت کنیم، نه اینکه فقط از رایانه‌ها استفاده کنیم. واقعا خودمان فضاپیما را هدایت کردیم. یکی از شگفت‌انگیزترین جنبه‌های این کار، نگاه کردن از پنجره یا از طریق دوربین‌های نمایشگرهای کابین خلبان بود تا مشخص کنیم چه فاصله‌ای با مرحله فوقانی داریم. هر چهار فضانورد در این کار از چشمان خود برای تعیین موقعیت استفاده می‌کردند.

ما هیچ رادار یا سامانه دیجیتال دیگری برای اندازه‌گیری فاصله بین خودمان و آن وسیله نقلیه نداشتیم. اما تیم آرتمیس ۲ به ما اعتماد کرد که به این شکل پرواز کنیم. هنوز از این میزان اعتماد شگفت‌زده‌ام و فضاپیما هم عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت.

منبع: ایسنا

در ادامه حتما بخوانید هوش مصنوعی چگونه ماهواره‌ها را از عروسک‌های فضایی به سامانه‌های خودمختار تبدیل می‌کند؟

ماموریت استارلینگ(Starling) ناسا، سیستمی موسوم به فالکون(FALCON) را که به فضاپیماها اجازه می‌دهد بدون GPS ناوبری شوند، آزمایش می‌کند.

ماموریت «استارلینگ» ناسا اولین سیستم ناوبری در نوع خود را نشان داده است که به فضاپیماها اجازه می‌دهد موقعیت خود را در مدار با ردیابی سایر اشیاء در فضا به جای تکیه بر GPS تعیین کنند.

این سیستم از دوربین‌هایی که از قبل در فضاپیما نصب شده‌اند، برای شناسایی سایر اشیاء در مدار استفاده می‌کند. سپس این مشاهدات را با فهرستی از ماهواره‌های شناخته شده و زباله‌های مداری مقایسه می‌کند تا محل «استارلینگ» را مشخص کند.

این فناوری می‌تواند با دور شدن فضاپیما از زمین، اهمیت بیشتری پیدا کند. سیگنال‌های GPS برای ارائه ناوبری قابل اعتماد در اطراف ماه یا در اعماق فضا طراحی نشده‌اند و همین امر جایگزین‌های خودکار را برای ماموریت‌های آینده قمری و سیاره‌ای مهم می‌کند.

«فالکون» یک آزمایش پرواز مشترک بین ناسا و یک استارت‌آپ منشعب از دانشگاه استنفورد به نام EraDrive است. این نرم‌افزار پرواز Era-Core متعلق به EraDrive را با دوربین‌ها و کاتالوگ اشیاء فضایی داخلی Starling ترکیب می‌کند و به فضاپیما اجازه می‌دهد بدون تکیه بر شبکه ناوبری، اشیاء را هدایت و ردیابی کند. فضاپیما جهت خود را پیدا می‌کند

این آزمایش از دوربین‌های ردیاب ستاره Starling استفاده کرد که معمولاً با مشاهده اشیاء درخشان در فضا به تعیین جهت فضاپیما کمک می‌کنند. FALCON با شناسایی اشیاء مانند ماهواره‌ها و زباله‌های مداری، از این دوربین‌ها استفاده دیگری کرد.

این تیم یک کاتالوگ داخلی حاوی حدود ۲۰ هزار شیء فضایی و مدارهای پیش‌بینی‌شده آنها را بارگذاری کرد. FALCON این پیش‌بینی‌ها را با آنچه Starling مشاهده کرده بود، مطابقت داد و به آن اجازه داد تا موقعیت فضاپیما را تخمین زده و مکان‌های پیش‌بینی‌شده سایر اشیاء را بهبود بخشد.

این سیستم در طول یک دوره سه روزه، مدارهای شناخته‌شده بیش از ۲۰۰ شیء را بدون دخالت اپراتورهای روی زمین بهبود بخشید. ناسا می‌گوید که تخمین‌های داخلی از موقعیت اشیاء دقیق‌تر از داده‌های کاتالوگ موجود شده است.

این امر به آزمایش کاربردهایی فراتر از ناوبری می‌دهد. آگاهی بهتر از محل قرارگیری فضاپیماها و زباله‌های فضایی می‌تواند به نظارت بر ترافیک فضایی و جلوگیری از برخورد کمک کند، در حالی که تعیین موقعیت خودکار می‌تواند وابستگی به زیرساخت‌های زمینی را کاهش دهد.

راجر هانتر(Roger Hunter)، مدیر برنامه فضاپیماهای کوچک و سیستم‌های توزیع‌شده ناسا در مرکز تحقیقات ایمز ناسا در سیلیکون ولی کالیفرنیا، گفت: فالکون موفقیت دیگری برای ماموریت نمایشی استارلینگ است. نتایج فالکون می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای برای نظارت بر ترافیک فضایی در مدار، جلوگیری از برخورد و ناوبری جایگزین داشته باشد. بنابراین تعداد «اولین‌ها» از استارلینگ همچنان در حال افزایش است. ماهواره‌هایی که داده‌های ناوبری را به اشتراک می‌گذارند

این فناوری همچنین می‌تواند زمانی که چندین فضاپیما با هم کار می‌کنند، مفیدتر شود. ناسا قصد دارد این آزمایش را در اواخر امسال با استفاده از Era-Core توسط گروه چهار فضاپیمای استارلینگ برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات ردیابی و اصلاح جمعی موقعیت‌های خود گسترش دهد.

چنین قابلیتی می‌تواند از گروه ماهواره‌های آینده در اطراف ماه پشتیبانی کند، جایی که ممکن است چندین فضاپیما بدون دسترسی مداوم به سیستم‌های ناوبری مبتنی بر زمین نیاز به هماهنگی داشته باشند. همچنین می‌تواند به ماموریت‌های علمی توزیع‌شده کمک کند، جایی که موقعیت‌های دقیق فضاپیما برای ترکیب اندازه‌گیری‌های جمع‌آوری‌شده از مکان‌های مختلف مورد نیاز است.

ناوبری خودکار برای اکتشافات انسانی می‌تواند از فضاپیماهایی که در اطراف ماه یا مریخ فعالیت می‌کنند، پشتیبانی کند و در عین حال وابستگی آنها به شبکه‌های زمینی را کاهش دهد. همین سیستم‌ها همچنین می‌توانند به فضاپیماها کمک کنند تا تصویر دقیق‌تری از محیط مداری خود بسازند.

«استارلینگ» در سال ۲۰۲۳ پرتاب شد و توسط مرکز تحقیقات ایمز ناسا هدایت می‌شود و برنامه فضاپیمای کوچک و سیستم‌های توزیع‌شده این آژانس، بودجه و مدیریت ماموریت را بر عهده دارد.

قرار است این دو فضانورد امروز حدود ساعت ۸:۳۵ صبح به وقت منطقه زمانی شرقی آمریکا (EDT)، معادل ۱۶:۰۵ به وقت تهران برای یک ماموریت ۶.۵ ساعته از ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) خارج شوند. این رویداد به‌ صورت زنده و با همکاری ناسا در وب‌سایت اسپیس پخش خواهد شد.  

به نقل از اسپیس، مقامات ناسا در توضیح این پیاده‌روی فضایی نوشته‌اند که آدنوت و منون قرار است یک آنتن ارتباطی فضا به زمین را در مجموعه مداری تعویض کنند. این آنتن یک ارتباط حیاتی است که ناسا از آن برای انتقال داده‌ها استفاده می‌کند و امکان برقراری ارتباطات پرسرعت میان مرکز کنترل ماموریت در هیوستون و ایستگاه فضایی را فراهم می‌کند.

این دومین پیاده‌روی فضایی منون خواهد بود. نخستین پیاده‌روی فضایی او با جسیکا میر، فضانورد ناسا، در روز ۶ اوت انجام شد. در جریان آن فعالیت خارج از فضاپیما (EVA)، یک حسگر دی‌اکسید کربن روی لباس فضایی منون «داده‌ای غیرمنتظره» نشان داد؛ مقامات ناسا در گزارشی که در ۷ اوت منتشر کردند، این موضوع را اعلام کردند.

این حسگر پس از آنکه منون لباس فضایی را از تن خارج کرد، به وضعیت عادی بازگشت؛ اما ناسا برای اطمینان از اینکه مشکل جدی وجود ندارد، زمان بیشتری صرف کرد. در نتیجه، این سازمان دومین پیاده‌روی فضایی منون را چند روز به تعویق انداخت؛ این ماموریت که ابتدا برای ۱۳ اوت برنامه‌ریزی شده بود، به امروز منتقل شد.

پیاده‌روی فضایی امروز، دویست‌وهشتادودومین پیاده‌روی فضایی در تاریخ طولانی ایستگاه فضایی بین‌المللی خواهد بود.

منون در روز ۱۴ ژوئیه با یک فضاپیمای روسی سایوز به مدار زمین رسید. آدنوت نیز که یکی از اعضای ماموریت کرو-۱۲ اسپیس‌ایکس است و این ماموریت در ماه فوریه به آزمایشگاه مداری رسید.

آدنوت نخستین فرانسوی‌ نخواهد بود که یک فعالیت خارج از فضاپیما (EVA) انجام می‌دهد. این عنوان به ژان-لوپ کرتین تعلق دارد که در سال ۱۹۸۸ خارج از ایستگاه فضایی میر متعلق به اتحاد جماهیر شوروی سابق، یک پیاده‌روی فضایی انجام داد. فضانوردان مرد فرانسوی دیگری از جمله فیلیپ پرن و توماس پسکه نیز بعدها خارج از ایستگاه فضایی بین‌المللی پیاده‌روی فضایی انجام دادند. اما آدنوت اولین فضانورد زن فرانسوی خواهد بود.

پسکه همچنین به نخستین فرد فرانسوی تبدیل شد که فرماندهی یک ماموریت ایستگاه فضایی بین‌المللی را بر عهده گرفت؛ او در اکتبر ۲۰۲۱ فرماندهی این ایستگاه را بر عهده گرفت.