سفر فرمانده ارتش لبنان به پاکستان

به گزارش خبرآنلاین، «سید عباس عراقچی» وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران عصر امروز چهارشنبه با فیلد مارشال «عاصم منیر» فرمانده ارتش پاکستان به صورت تلفنی گفتگو کرد.

طرفین در این تماس، ضمن بررسی آخرین تحولات منطقه و ابعاد مختلف وضعیت کنونی، درباره آخرین روندهای دیپلماتیک و تلاش‌های جاری برای پیشبرد راهکارهای سیاسی و دیپلماتیک و نیز تقویت رایزنی‌ها و همکاری‌ها تبادل نظر کردند.

۳۱۰۳۱۰ کد مطلب 2262770

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، «مرکز امور خارجی و امنیتی قدس» در تحلیلی به زبان عبری، توافق دفاعی مکه میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان را نشانه‌ای از تغییر تدریجی معماری امنیتی منطقه ارزیابی کرده است؛ تغییری که به نوشته این مرکز، می‌تواند انحصار دیرینه آمریکا در تأمین امنیت برخی کشورهای منطقه را تضعیف کند.

این اندیشکده صهیونیستی تأکید کرده است با وجود تمجیدهایی که از توافق مکه صورت گرفته، نباید از این واقعیت غافل شد که این پیمان می‌تواند نقطه آغاز روندی باشد که وابستگی کشورهای منطقه به واشنگتن را کاهش می‌دهد.

در این تحلیل، پیمان دفاع مشترک مکه که هفتم آگوست میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان به امضا رسیده، به‌صراحت «زنگ خطر» برای آمریکا و رژیم صهیونیستی توصیف شده است.

براساس مفاد اعلام‌شده این توافق، هرگونه حمله مسلحانه به یکی از سه کشور عضو، حمله به همه آنها تلقی خواهد شد. مقامات پاکستان و ترکیه نیز تأکید کرده‌اند این پیمان ماهیتی دفاعی دارد و علیه کشور مشخصی طراحی نشده است.

با این حال، مرکز اسرائیلی معتقد است پیامدهای واقعی این توافق می‌تواند بسیار فراتر از اهداف اعلامی آن باشد و در نهایت به کاهش نقش آمریکا در ساختار امنیتی منطقه منجر شود.

در این تحلیل آمده است برخی در واشنگتن ممکن است پیمان مکه را سازوکاری برای تقسیم بار امنیتی بدانند، اما شکل‌گیری یک چارچوب دفاعی مستقل در میان سه کشور مهم اسلامی می‌تواند در بلندمدت به چالشی تازه برای نفوذ آمریکا تبدیل شود.

این اندیشکده با نگرانی از افزایش استقلال امنیتی منطقه نوشته است عربستان، ترکیه و پاکستان در حال ایجاد سازوکاری هستند که مستقیماً به واشنگتن وابسته نیست؛ موضوعی که می‌تواند محاسبات سنتی آمریکا و رژیم صهیونیستی در منطقه را با اختلال مواجه کند.

در این گزارش یادآوری شده است که عربستان برای دهه‌ها آمریکا را ضامن اصلی امنیت خود می‌دانست، ترکیه عضو ناتو است و پاکستان نیز روابط امنیتی طولانی با واشنگتن داشته است؛ با این وجود، همین کشورها اکنون به سمت ایجاد یک چارچوب دفاع جمعی مستقل حرکت کرده‌اند.

مرکز اسرائیلی این تحول را نشانه‌ای از کاهش اعتماد برخی شرکای سنتی آمریکا به تضمین‌های امنیتی واشنگتن دانسته و تصریح کرده است عربستان دیگر تمایلی ندارد امنیت خود را به‌طور کامل به ایالات متحده گره بزند.

بر اساس این تحلیل، اعضای پیمان مکه لزوماً در مسیر تقابل با آمریکا قرار نمی‌گیرند، اما ممکن است در آینده تصمیم‌هایی اتخاذ کنند که با منافع واشنگتن و غرب همسو نباشد؛ مسئله‌ای که برای ساختار امنیتی مطلوب آمریکا و رژیم صهیونیستی نگران‌کننده ارزیابی شده است.

این اندیشکده همچنین نسبت به تقویت قدرت امنیتی سه کشور مسلمان ابراز نگرانی کرده و نوشته است حتی اگر پیمان مکه هیچ‌گاه به یک «ناتوی اسلامی» واقعی تبدیل نشود، نفس حرکت منطقه به سمت سازوکارهای مستقل امنیتی، برای آمریکا و اسرائیل پیامد راهبردی دارد.

در جمع‌بندی این تحلیل آمده است آنچه برای واشنگتن و تل‌آویو نگران‌کننده است، صرفاً متن یک توافق دفاعی نیست، بلکه جهت‌گیری تازه‌ای است که از کاهش اتکا به آمریکا، تقویت بازیگران منطقه‌ای و ظهور بلوک‌های امنیتی مستقل حکایت دارد؛ روندی که می‌تواند بخشی از نفوذ سنتی آمریکا و رژیم صهیونیستی بر معادلات منطقه را فرسوده کند.

بین الملل

به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، مرکز امور خارجی و امنیتی قدس در تحقیقی که امروز چهارشنبه روی خروجی سایت خود به زبان عبری منتشر کرد، نوشت: با وجود تمام تمجیدهای صورت گرفته از این توافق، اما نباید این مسئله را فراموش کنیم که این توافقنامه نقطه آغازین رویکردی است که از انحصار تکیه به ایالات متحده توسط کشورهای منطقه می‌کاهد و خواسته یا ناخواسته به این سمت و سو می‌رود. پایکوبی صهیونیست‌ها برای توافق مکه ادامه دارد

در  ادامه این تحقیق آمده است: پیمان دفاع مشترک مکه که هفتم آگوست میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان به امضا رسید، باید به‌عنوان یک زنگ خطر برای ایالات متحده و اسرائیل تلقی شود. مفاد این پیمان ـ که هرگونه حمله مسلحانه به هر یک از این سه کشور را حمله به تمام آنها محسوب می‌کند ـ طبق گفته امضاکنندگان آن، کاملاً ماهیت دفاعی دارد. مقامات پاکستانی و ترکیه‌ای تاکید می‌کنند که این معاهده علیه هیچ کشور مشخصی جهت‌گیری نشده است.

با این حال، ممکن است این موضوع کاملاً دقیق نباشد، و این تنها بخشی از مسئله است.

در حالی که برخی پیمان مکه را گامی می‌دانند که در آن کشورها سرانجام به جای اتکای انحصاری به ایالات متحده (مانند آنچه عربستان سعودی در حال حاضر انجام می‌دهد)، مسئولیت دفاع خود را بر عهده می‌گیرند، اما به نظر می‌رسد این ترتیب به احتمال زیاد به «پیامدهای ناخواسته» منجر خواهد شد.

به نظر می‌رسد ایالات متحده این واقعیت را نادیده می‌گیرد که آخرین چیزی که پس از جنگ جهانی دوم می‌خواست، داشتن ارتش‌های قوی توسط اروپا و سایر مناطق بود.

همین مسئله در مورد ائتلافی مانند پیمان مکه نیز صدق می‌کند. در نگاه اول، ممکن است ائتلاف سعودی، پاکستانی و ترکیه‌ای طوری به نظر برسد که به ایالات متحده در تقسیم بار امنیتی کمک می‌کند. اما در بلندمدت، این اتفاق‌نظر ممکن است به ایجاد بار امنیتی بسیار بزرگ‌تری ختم شود.

در بخش دیگری از این تحقیق به صراحت درباره قدرتمندشدن سه کشور اسلامی ابراز نگرانی شده و تاکید می‌شود، اکنون، تحت پیمان مکه، سه کشور اصلی اسلامی ـ که دو کشور از آنها شرکای دیرینه ایالات متحده هستند و یکی از آنها عضو ناتو است ـ در حال ایجاد یک چارچوب امنیتی منطقه‌ای مستقل از واشنگتن هستند.

برای دهه‌ها، عربستان سعودی به ایالات متحده به‌عنوان ضامن اصلی امنیتی خود متکی بود. ترکیه همچنان عضو پیمان سازمان اتلانتیک شمالی (ناتو) است. پاکستان نیز روابط امنیتی طولانی و پیچیده‌ای با واشنگتن دارد. اکنون این سه کشور در حال ایجاد یک سازوکار دفاع دسته‌جمعی ویژه خود هستند.

به نظر می‌رسد برخی از شرکای سنتی ایالات متحده دیگر برای حفاظت از خود به این کشور اعتماد ندارند. عربستان سعودی به روشنی نشان می‌دهد که دیگر تمایلی ندارد برای امنیت خود به‌طور کامل به ایالات متحده متکی باشد.

کشورهای عضو پیمان مکه لزوماً به دشمنان ایالات متحده تبدیل نمی‌شوند، اما ممکن است دست به اقداماتی بزنند که با منافع ایالات متحده و غرب در تعارض باشد.

و در پایان هم نتیجه گیری می کند: حتی اگر پیمان مکه هرگز به یک «ناتوی اسلامی» واقعی تبدیل نشود و تا حدی نمادین باقی بماند، به این معنی نیست که خطرناک نیست.

خطر واقعی در جهت‌گیری استراتژیکی نهفته است که این پیمان بازگو می‌کند ـ به‌عنوان واکنشی به عقب‌نشینی مشهود (ضعف) نفوذ آمریکا، تقویت ترکیه، تضعیف چشم‌انداز صلح(سازش) در خاورمیانه، و اکنون ظهور یک بلوک منطقه‌ای جدید که اعضای اصلی آن روزبه‌روز بیشتر به اسرائیل، قبرس، یونان و کل غرب نه به‌عنوان شرکای محتمل، بلکه به‌عنوان دشمن می‌نگرند.

انتهای پیام/  

تماس تلفنی وزیر امور خارجه ایران با فرمانده ارتش پاکستان

▫عراقچی عصر امروز چهارشنبه با فیلد مارشال عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان به صورت تلفنی گفت‌وگو کرد.

▫طرفین در این تماس، ضمن بررسی آخرین تحولات منطقه و ابعاد مختلف وضعیت کنونی، درباره آخرین روندهای دیپلماتیک و تلاش‌های جاری برای پیشبرد راهکارهای سیاسی و دیپلماتیک و نیز تقویت رایزنی‌ها و همکاری‌ها تبادل نظر کردند.

Sputnik Iran | Rubika | Bale | Web

باشگاه خبرنگاران جوان؛ مريم حسينى - وزارت امور خارجه پاکستان روز چهارشنبه کاردار آمریکا در اسلام آباد را احضار کرد و «اعتراض شدید» خود را در مورد «اظهارات نادرست» سفیر آمریکا در هند در مورد وضعیت جامو و کشمیر در جریان سفرش به منطقه مورد مناقشه، ابراز کرد.

در بیانیه وزارت امور خارجه پاکستان آمده است: «پاکستان توصیف جامو و کشمیر به عنوان «بخشی از هند» را به شدت محکوم و قاطعانه رد می‌کند.»

در این بیانیه اضافه شده است: «تأکید شد که جامو و کشمیر یک سرزمین مورد مناقشه بین‌المللی است که در انتظار تعیین تکلیف نهایی مطابق با قطعنامه‌های مربوطه شورای امنیت سازمان ملل و آرمان‌های مردم کشمیر است.»

همچنین تأکید شد که «بیانیه غیرمسئولانه» سفیر ایالات متحده «موضع دیرینه و مستند ایالات متحده در مورد مناقشه جامو و کشمیر را نفی می‌کند و همچنین برخلاف تعهد ایالات متحده به برتری قوانین بین‌المللی و منشور سازمان ملل است.»

کشمیر یک سرزمین مورد مناقشه است که هم پاکستان و هم هند ادعای مالکیت کامل آن را دارند. دو کشور اولین جنگ خود را بر سر این منطقه در سال ۱۹۴۸ انجام دادند و پس از آن جامو و کشمیر آزاد اعلام شدند.

قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد که در سال ۱۹۴۹ تصویب شد، حق کشمیری‌ها را برای تصمیم‌گیری در مورد آینده خود از طریق همه‌پرسی تحت حمایت سازمان ملل تأیید کرد. این رأی‌گیری هنوز برگزار نشده است.

در آگوست ۲۰۱۹، دولت نارندرا مودی، نخست وزیر هند از حزب بهاراتیا جاناتا (BJP)، با لغو ماده ۳۷۰ قانون اساسی هند، وضعیت ویژه و خودمختاری کشمیر را لغو کرد. دیوان عالی هند این اقدام را در دسامبر ۲۰۲۳ تأیید کرد.

دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا از زمان اولین دوره ریاست جمهوری خود، پیشنهاد میانجیگری در اختلاف بین این رقبای مسلح به سلاح هسته‌ای را داده است. در سال ۲۰۱۹، ترامپ به خبرنگاران گفت که مایل به مداخله است، اما تصمیم گیری به رهبران هر دو کشور بستگی دارد.

ترامپ پس از میانجیگری برای آتش‌بس بین پاکستان و هند پس از شدیدترین رویارویی نظامی دو کشور در دهه‌های اخیر، پیشنهاد همکاری در مورد مسئله کشمیر را داده بود. او در پیامی با تمجید از رهبران این کشور‌ها برای دستیابی به صلح، اظهار داشت: «من با هر دوی شما همکاری خواهم کرد تا ببینیم آیا پس از «هزار سال»، می‌توان به راه‌حلی در مورد کشمیر دست یافت یا خیر.»

منبع: داون