هر ماه ۱۸۰ هزار میلیارد تومان هزینه قطعی، ۱۲۰ هزار میلیارد تومان درآمد وصولی و یک شکاف ۶۰ هزار میلیارد تومانی که باید به هر نحو ممکن پر شود؛ این خلاصه وضعیت امروز بزرگترین نهاد بیمهگر ایران است. سازمان تأمین اجتماعی که ماهانه مستمری ۵.۲ میلیون بازنشسته و خدمات درمانی ۴۸ میلیون نفر را بر عهده دارد، با ناترازی نقدینگی مزمنی دستوپنجه نرم میکند که نه ریشه در رکود موقتی دارد و نه با خوشبینی اقتصادی قابل التیام است. وابستگی به تسهیلات بانکی پرهزینه، تادیه غیرنقدی بدهیهای دولت و کاهش یکمیلیون نفری نیروی کار، معادلهای را رقم زده که دیگر فراتر از یک چالش داخلی، به مسئلهای با ابعاد ملی تبدیل شده است.
