ملت مبعوث یا رستاخیز ملی

احمد زیدآبادی، تحلیلگر سیاسی، در یادداشتی تلگرامی نوشت:

اقتصاددانانی مثل دکتر حسین راغفر این روزها به طور مرتب نسبت به گسترش بی‌سابقهٔ فقر و فلاکت و احتمال شورش گرسنگان هشدار می‌دهند.

بسیار عالی! هشدار کاملاً به جایی است. هر کس زندگیش به درآمدی عادی وابسته باشد و یا با مردم گرفتار در تنگناهای فزایندهٔ اقتصادی در حشر و نشر باشد، می‌داند که اقشار وسیعی از جامعه رنج‌شان از حد گذشته و زخم نداری به حلقوم‌شان رسیده است.

با این حال، هنگامی که یک شهروند عادی یا تحصیل‌کرده هشدارهای توقف‌ناپذیر امثال آقای راغفر را می‌شنود، انتظار دارد که راه‌حلی هم برای مهار فقر از زبان آنها مطرح شود.

البته این افراد مدعی ارائهٔ راه‌حل هم هستند. راه‌حل‌شان اما چیست؟ کنترل نقدینگی و تورم، تقویت پول ملی از طریق کاهش ارزش دلار به ۲۰ هزار تومان، ادامهٔ توزیع منابع انرژی با حداکثر سوبسید و مسائلی از این دست!

لازمهٔ این کارها اما چیست؟ ظاهراً از نگاه این افراد، لازمهٔ خاصی ندارد! فقط کافی است دولت سیاست‌های اقتصادی “نئولیبرال” را کنار بگذارد تا این امور به خودی خود عملی شوند!

پناه بر خدا! من گمان می‌کردم که هر کس مدرکی در حوزهٔ علم اقتصاد داشته باشد، لابد باید به چیزی به نام منابع و کمبود یا وفور آن هم واقف باشد، اما گویا چنین ضرورتی وجود ندارد!

حالا اینها مربوط به خود اقتصاددانان است تا به حساب هم برسند!

آنچه اما مرا از دیدگاه‌های کسانی چون دکتر راغفر تا سرحد مرگ به وحشت می‌اندازد مخالفت آنها با هرگونه راه‌حل دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگ است!

آقای راغفر با خیال راحت همهٔ دولتمردان سابقی را که خواهان توافق به منظور خاتمهٔ جنگ و لغو تحریم‌ها علیه کشور هستند به “فروش ایران به آمریکا” متهم می‌کند!

با این نگرش، قاعدتاً او باید به ادامهٔ جنگ تا آخرین نفس و آخرین گلوله معتقد باشد.

این هم برای خودش البته اعتقادی است! اما پرسشی که می‌توان در برابر او و همفکرانش گذاشت این است که کدام دولت در دنیا وجود داشته و یا می‌تواند وجود داشته باشد که هم با بزرگترین قدرت نظامی جهان در جنگ باشد، هم سنگین‌ترین تحریم‌های اقتصادی دنیا را تحمل کند و همزمان انواع کالاها را با بیشترین سوبسید ممکن در اختیار عموم شهروندان بگذارد، ریشهٔ تورم و گرانی را بخشکاند، دلار را به ۲۰ هزار تومان کاهش دهد و خلاصه فقر و فلاکت را چنان ریشه‌کن کند که اصلاً زمینه‌ای برای شورش فقیران قابل تصور نباشد؟

من که گمان نمی‌کنم چنین فرمول جادویی در جهان یافت شود! اما اگر آقای راغفر و دوستانش به آن فرمول دست یافته‌اند در عجبم که چرا دکتر پزشکیان مهار شتر سرکش اقتصاد را به دست آنان نمی‌‌سپارد که کشور را از این همه بلای اقتصادی برهانند تا مردم ما همگی شادکام و سعادتمند شوند و در عین حال، پوزهٔ آمریکا را هم برای همیشه به خاک بمالند که عالمی از دستش آسوده شود!

انتهای پیام

محمدرضا ظفرقندی صبح امروز جمعه در سی‌ویکمین مجمع عمومی انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران، با بیان اینکه امروز کشور در شرایط سخت تاریخی قرار دارد، گفت: کشور در معرض بزرگ‌ترین حمله موشکی و هوایی تاریخ قرار گرفت که در طول تاریخ بی‌سابقه بود. رزمندگان، نیروهای نظامی و مردم رشادت کردند که باید قدردان آنها باشیم.

وی گفت: فداکاری‌های کادر سلامت و صحنه‌هایی که خلق کردند، باید ثبت شود. اینکه یک پرستار در زمان حمله سه بچه را در آغوش می‌گیرد یا اینکه بیمارستانی بمباران می‌شود و پرستاران بچه‌ها را از پنجره بیمارستان خارج کرده و در حیاط نگه می‌دارند، نمونه‌ای از این فداکاری‌ها است.

وزیر بهداشت گفت: در آستانه روز پزشک هستیم و از همه آنها قدردانی می‌کنم؛ به‌خصوص در ایام جنگ و به‌ویژه در این جنگ که دشمنان هیچ‌یک از اصول انسانی و جنگی و سایر اصول را رعایت نکردند.

ظفرقندی گفت: ۶۶ هزار مجروح در این جنگ داشتیم، حدود ۷۰ بیمارستان آسیب دید و نزدیک به ۲۲۰ آمبولانس از بین رفت که همه اینها نشان‌دهنده وحشیگری دشمن است.

وی افزود: در شرایط فعلی «نه جنگ، نه صلح» باید به این سمت رفت که زحمات کشیده‌شده در راه یکی از بی‌نظیرترین تفاهم‌نامه‌ها و عزتمندترین تفاهم‌نامه‌هایی که در تاریخ ایران ثبت شده، مرکز ثقل جهت‌گیری‌های حاکمیت، نظام و دیپلماسی کشور باشد و اگر هر مسیری جز این طی شود، خسارت زیادی برای کشور ایجاد می‌کند.

وزیر بهداشت بیان کرد: اکنون موضوع مهم، پساجنگ است. حرکت در مسیر گذشته همان نتایج گذشته را رقم می‌زند؛ باید تغییرات جدی صورت گیرد و آن اتفاقات افتاده جبران شود. اگر فردی مثل آقای خاتمی بیانیه می‌دهد و صحبت می‌کند، باید قدر آن را دانست و به آن توجه شود. این افراد سرمایه‌های کشور هستند و نباید این صحبت‌ها مورد توهین قرار گرفته و مطالب آنها به سخره گرفته شود؛ چراکه این اقدام ضد انسجام ملی است.

وی تأکید کرد: کشور بدون انسجام ملی و بدون همه ایرانیان نمی‌تواند از این بحران عبور کند. هر کسی که برای ایران قدمی برداشته، قلمی، هنری و سرودی داشته یا پرچمی برافراشته، شایسته تقدیر است. امروز فرصت مناسبی است که بزرگانی همچون آقای خاتمی، علیرغم همه بی‌مهری‌هایی که با آنها شد، مورد تکریم قرار گیرند. جای تعجب است که این مسیر و تکریم در جایگاه اصلی خود انجام نشود. اگر مسیر درست طی نشود و همچون قبل باشد، در آینده پساجنگ دچار مشکلات زیادی می‌شویم.

وی گفت: باید در رسانه، اگر کسی علیه فرد دیگری حرف می‌زند، فرصت دفاع داشته باشد و اصول اخلاقی و ادبی رعایت شود. خدا نیامرزد کسی را که در رسانه ملی علیه افراد حرف زد، «بگم‌بگم» راه انداخت و فرصت پاسخ را به رسانه ملی نداد. اگر این نقیصه جبران نشود، از همه کسانی که برای ایران تلاش کردند تکریم نشود و جذب حداکثری صورت نگیرد، قطعاً مسیر گذشته به نتیجه نمی‌رسد.

وی افزود: باید رفتارهای قبلی درس عبرت باشد و دیگر ردصلاحیت باعث نشود که افراد از خدمت کردن منع شوند.

ظفرقندی در پایان گفت: امیدوارم بتوانیم نیازهای مردم را رفع کرده و معیشت آنها را بهبود دهیم و آرامش و شرایط عادی و قابل قبول را برای مردم فراهم کنیم. قطعا در این راستا حمایت احزاب و گروه‌ها و مردم، کارگشا و راهگشا خواهد بود.

نویسنده: آرش رضایی 

دیپلماسی ایرانی: روایت مقاومت مادرانه مبارزه ثریا عبداللهی با تصمیم قاطع برای نجات پسرش آغاز شد. او در سال ۱۳۸۸ به همراه دیگر خانواده‌ها به عراق سفر کرد و در شهرک آزادی نزدیک اشرف مستقر شد. ثریا هر روز با بلندگو پسرش را صدا می‌زد، اما پاسخ او سنگ و فحاشی بود. او در مصاحبه می‌گوید: «انگیزه‌ام عشق مادری بود، اما وقتی جنایات رجوی را شنیدم، تصمیم گرفتم تا آخرین نفس برای افشاگری بجنگم.» او از شکنجه‌هایی چون عقیم‌سازی زنان و جدایی کودکان از مادران سخن می‌گوید که انگیزه‌اش را برای انتقام از سران فرقه دوچندان کرد. 

سرآغاز یک جدایی دردناک و رنج بی‌پایان 

فریب و انتقال به اشرف امیراصلان در سال ۱۳۸۰ با هدف یافتن کار و مهاجرت به آلمان راهی ترکیه شد. اما به جای تحقق رویاهایش، در دام قاچاقچیان و رابطین فرقه مجاهدین خلق افتاد و به قرارگاه اشرف در عراق منتقل شد. 

ثریا عبداللهی پس از اطلاع از سرنوشت پسرش، در سال ۱۳۸۸ به عراق سفر کرد و به مدت چهار سال در مقابل این "سیاه‌چال رجوی" تحصن کرد. او در این مدت نه تنها موفق به دیدار با پسرش نشد، بلکه با سنگ‌پرانی، توهین و خشونت از سوی اعضای فرقه مواجه شد. سران مجاهدین حتی امیراصلان را مجبور کردند در مصاحبه‌های تلویزیونی علیه مادرش موضع‌گیری کند و او را "نامادری" یا "مزدور" بخواند. این تجربه دردناک، ثریا را از یک مادر چشم‌انتظار به یک مبارز خستگی‌ناپذیر تبدیل کرد. او در مصاحبه با سایت نیم‌نگاه می‌گوید: «بزرگ‌ترین انگیزه‌ام افشای جنایت‌های مسعود رجوی و انتقام از ظلم‌هایی بود که نه تنها به پسرم، بلکه به هزاران جوان و خانواده ایرانی روا داشته شد.» 

فوبیای سران مجاهدین از خانواده‌ها، ترس از عشق خانوادگی 

یکی از پرسش‌های اساسی که در این ماجرا مطرح می‌شود این است: چرا سران مجاهدین خلق (منافقین) از تماس یا ملاقات چند دقیقه‌ای اعضای خود با خانواده‌هایشان این‌قدر هراس دارند؟ پاسخ را می‌توان در ساختار ایدئولوژیک و تشکیلاتی این فرقه جست‌وجو کرد. 

مجاهدین خلق، تحت رهبری مسعود رجوی و مریم رجوی، خانواده را "ام‌الفساد" می‌دانند و معتقدند که هرگونه ارتباط عاطفی با دنیای بیرون، کنترل روانی و جسمی اعضا را تضعیف می‌کند. 

ثریا عبداللهی در مصاحبه‌اش اشاره می‌کند که یکی از جداشدگان به او گفته بود: «تنها قدرتی که می‌تواند این فرقه را نابود کند، عشق و محبت خانواده است.» 

ریشه‌های روان‌شناختی و ایدئولوژیک این ترس، که می‌توان آن را "فوبیای خانواده" نامید، ریشه در ذهنیت فاشیستی و خودشیفتگی سران فرقه دارد. آنها خود را در "نوک پیکان تکامل اجتماعی" می‌بینند و این توهم "مطلق‌انگاری"، آنان را از درک ساده‌ترین عواطف انسانی محروم کرده است. روانکاوان معتقدند فوبیا یا هراس بیمارگونه از احساس تهدید توسط یک عامل بیرونی ناشی می‌شود؛ در اینجا، خانواده‌ها همان عامل تهدیدکننده هستند که پایه‌های قدرت فرقه رجوی را به لرزه درمی‌آورند. سران مجاهدین از حضور خانواده‌ها در پشت دیوارهای اشرف و سپس کمپ لیبرتی دچار آشوب روانی می‌شدند، زیرا این حضور، پوچی ادعاهایشان مبنی بر "نوک پیکان تکامل اجتماعی" را برملا می‌کرد. به جای پاسخگویی به خواسته‌های مشروع خانواده‌ها، آن‌ها به ابزارهای جنگ روانی چون تهمت، دشنام و تحقیر متوسل می‌شدند. این رفتار نشان‌دهنده ناتوانی سران فرقه در درک احساسات انسانی و اصول اخلاقی‌ست؛ ناتوانی‌ای که نتیجه دهه‌ها زندگی در مناسبات غیردموکراتیک و بسته قرارگاه اشرف است. 

واکنش‌های دفاعی مسئولان تشکیلات مجاهدین (منافقین) 

سران مجاهدین به جای پاسخ به مطالبات مشروع خانواده‌ها، به انکار، سکوت یا تهمت‌زنی و خشونت متوسل می‌شوند. این واکنش‌ها نه تنها ناتوانی آنها در مواجهه با عواطف انسانی را نشان می‌دهد، بلکه شکنندگی ساختار تشکیلاتی‌شان را آشکار می‌کند. 

ثریا عبداللهی: نماد مقاومت مادرانه 

ثریا عبداللهی تنها به فکر پسرش نبود؛ او صدای همه مادران و پدرانی شد که عزیزانشان در اسارت فرقه بودند. او چهار سال در شرایط سخت بیابان‌های عراق، زیر گرمای ۶۰ درجه و سرمای استخوان‌سوز، ایستادگی کرد. در این مدت، رنج دیگر خانواده‌ها را شاهد بود: از شوکت قاسمی که آرزوی دیدار پسرش، پیمان را به گور برد، تا حبیب‌الله عبدی رئوف، پدری ۸۰ ساله که با سنگ و آهن مورد حمله قرار گرفت. این مادران و پدران با تحمل توهین، سنگ‌پرانی و تهدید، تنها یک خواسته داشتند: دیدار با فرزندانشان. 

ایستادگی ثریا و تأثیرات آن، تحصن خانواده‌ها و آغاز فرارها 

تحصن خانواده‌ها در اشرف بی‌نتیجه نبود. پس از هفت ماه تحصن، در شب عید فطر، اولین فراری از فرقه به نام ایمان یگانه از قرارگاه گریخت. ایمان یگانه با سابقه ۲۲ سال عضویت در فرقه رجوی سرانجام در تاریخ ۲۵ فروردین ۱۳۸۹ تحت تاثیر برخورد ناخوشایند فرقه رجوی با خانواده ها تصمیم گرفت با خودروی خود از اسارتگاه اشرف بگریزد واز نیروهای عراقی تقاضای پناهندگی کند. آقای یگانه پس از فرار اظهارداشت: آنها مارا از نیروهای عراقی سخت ترسانده بودند ولی من علی‌رغم این تهدیدات تصمیم به فرار گرفتم و با خود گفتم هرگونه اتفاقی برای من رخ دهد بهتر از ماندن در این قرارگاه جهنمی است. او به ثریا عبداللهی گفت: «سازمان از وجود و صحبت‌های شما وحشت کرده است.» 

این فرار، سرآغاز موجی از جدایی‌ها بود. طی سال‌های بعد، صدها نفر از اعضای با سابقه مجاهدین از اشرف و لیبرتی جدا شدند و بسیاری از آن‌ها با افشاگری، ماهیت واقعی فرقه را برملا کردند. 

این ریزش نشان داد که عشق خانوادگی و حضور مادرانی چون ثریا، بزرگ‌ترین تهدید برای تشکیلات رجوی است. 

تلاش‌های جهانی 

تلاش‌های ثریا به عراق محدود نشد. او در سال ۱۳۹۵ به ژنو سفر کرد و با ارائه اسناد، جنایات فرقه را به گوش احمد شهید، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل، رساند. 

در سال ۱۳۹۷ نیز تشکل "مادران، قربانیان فراموش‌شده" را تأسیس کرد تا صدای خانواده‌های آسیب‌دیده را به نهادهای بین‌المللی برساند. او در پیام اخیر خود در مرداد ۱۴۰۳ به مای ساتو، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل، بار دیگر فشار بر مجاهدین برای برقراری ارتباط مادران با فرزندانشان را خواستار شد. 

تحلیل روان‌شناختی و تاریخی 

رفتار سران مجاهدین خلق را می‌توان از منظر روان‌شناسی و تاریخی تحلیل کرد. از نظر روان‌شناختی، فوبیای آن‌ها از خانواده‌ها ریشه در ترس از فروپاشی کنترل مطلق دارد. متخصصان روانکاوی معتقدند که درمان این هراس، "خانواده‌درمانی" است؛ یعنی اجازه دادن به تماس اعضا با عزیزانشان. اما سران فرقه، به جای پذیرش این راه‌حل منطقی، به سرکوب و خشونت رو آوردند. 

از منظر تاریخی، همکاری مجاهدین با صدام حسین در جنگ ایران و عراق، ترور ۱۷هزار ایرانی، و جنایاتشان در کردکشی و سرکوب مردم عراق، آن‌ها را به سازمانی منفور تبدیل کرده است. 

این پیشینه، همراه با تفکر فاشیستی و خودشیفتگی رجوی، توضیح می‌دهد که چرا آن‌ها به جای پاسخگویی، به انزوا و خشونت پناه برده‌اند. 

مبارزه ادامه‌دار و اقدامات بین‌المللی 

تأسیس "مادران، قربانیان فراموش‌شده"، مبارزه ثریا عبداللهی و خانواده‌های اسرا، نه تنها یک تلاش شخصی برای نجات فرزندان، بلکه یک جنبش انسانی علیه ستم و فریب است. این مادران با ایستادگی خود نشان دادند که عشق و عاطفه خانوادگی، قدرتی است که هیچ دیوار و سیم‌خارداری نمی‌تواند آن را مهار کند. سران مجاهدین خلق در برابر این قدرت، دو راه بیشتر ندارند: یا باید به خواسته‌های مشروع خانواده‌ها تن دهند و اجازه ملاقات دهند، یا با ادامه مسیر کنونی، فروپاشی کامل تشکیلات خود را شاهد باشند. 

تاریخ نشان داده است که سرکوب عواطف انسانی، هرگز پایانی جز شکست ندارد. 

پس از انتقال اعضای مجاهدین به آلبانی در سال ۲۰۱۳، ثریا در سال ۱۳۹۷ تشکل "مادران، قربانیان فراموش‌شده" را تأسیس کرد تا صدای مادران ایرانی را به جهان برساند. این تشکل دیدار خانواده‌ها با فرزندانشان، حمایت از جداشدگان و همکاری نهادهای بین‌المللی را خواستار است. 

ثریا عبداللهی، با تأسیس تشکل "مادران، قربانیان فراموش‌شده" و ادامه مبارزه‌اش در آلبانی، همچنان پرچمدار این راه است. او و مادران دیگر، با هر فریاد و هر قطره اشک، به جهانیان یادآوری می‌کنند که انسانیت و عشق، همیشه بر تاریکی و ظلم پیروز خواهد شد. 

فیلم "سرهنگ ثریا" 

فیلم "سرهنگ ثریا" در سال ۱۴۰۱ نیز روایت زندگی ثریا عبداللهی را به تصویر کشید و توجه عمومی را جلب کرد. او نه تنها برای پسرش، بلکه برای همه اسیران مبارزه کرد و به دیگر مادران امید داد. 

ثریا از رسانه‌ها گلایه دارد که آنها را "خانواده‌های اعضای مجاهدین" می‌نامند، در حالی که فرزندانشان قربانیان اسارت هستند. 

مبارزه ثریا عبداللهی نمادی از مقاومت انسانی در برابر ظلم و فریب است. او و دیگر مادران نشان دادند که عشق خانوادگی قدرتمندتر از هر ایدئولوژی افراطی است. 

سران مجاهدین، که در انتخاب بین ادامه سرکوب یا بازنگری در تفکر خود گیر افتاده‌اند، چاره‌ای جز مواجهه با فروپاشی ندارند. 

امید است روزی ثریا و سایر مادران، فرزندانشان را در آغوش بگیرند و این کابوس طولانی به پایان برسد.