یااباعبدالله، آقای من...

مداحی «بریم نجف» با صدای سجاد محمدی در سال‌های گذشته منتشر شد، اما هر بار که حال‌وهوای زیارت نجف و سفر به عتبات داغ می‌شود، دوباره به فضای مجازی برمی‌گردد. این اثر حتی در سال ۱۴۰۴ با انتشار ویدئوهایی از زائران در نجف بار دیگر مورد توجه قرار گرفت و برخی از این ویدئوها بازتاب زیادی پیدا کرد.

«بریم نجف» از آن دست آثار مذهبی است که تلاش می‌کند با زبانی ساده و ملودی‌ای نزدیک به سلیقه‌ی مخاطب امروز، حس شوق زیارت را منتقل کند. متن اثر نیز مستقیماً درباره‌ی نجف، حرم حضرت علی و اشتیاق رسیدن به این شهر است و همین ویژگی باعث شده در کلیپ‌ها و استوری‌های مربوط به سفرهای زیارتی مورد استفاده قرار بگیرد.

در همین میان، بخش دیگری از حاشیه‌های «بریم نجف» به استفاده از این اثر در برخی کلیپ‌های فضای مجازی برمی‌گردد؛ موضوعی که واکنش‌هایی را به دنبال داشته و برخی کاربران از انتخاب این ملودی و استفاده از صدای سجاد محمدی در چنین ویدئوهایی انتقاد کرده‌اند.

به این ترتیب، اثری که با هدف ایجاد حال‌وهوای زیارت و شوق رسیدن به نجف ساخته شده، در فضای مجازی وارد بحثی فراتر از موسیقی و مداحی شده و نحوه‌ی استفاده از آن نیز محل توجه و انتقاد قرار گرفته است.

اما ماجرا فقط به استقبال مخاطبان ختم نشده است. در کنار بازخوردهای مثبت، بخشی از کاربران درباره‌ی قالب و فضای این اثر نیز بحث کرده‌اند.

یکی از نقدهایی که در واکنش‌های منتشرشده دیده می‌شود، این است که «بریم نجف» اساساً حال‌وهوای مولودی دارد و نباید در موقعیت‌های عزاداری و حزن استفاده شود. برخی کاربران نیز صراحتاً درباره‌ی تفاوت میان مداحی و مولودی در معرفی این اثر تذکر داده‌اند.

از همین‌جا می‌توان دلیل بخشی از حاشیه‌های پیرامون اثر را فهمید؛ مسئله الزاماً خود شعر یا مضمون آن نیست، بلکه نوع استفاده از ملودی و قرار گرفتن آن در موقعیت‌های مختلف مذهبی است.

اثری که برای فضای شادی و مدح ساخته شده، وقتی در ویدئوهایی با حال‌وهوای متفاوت استفاده شود، می‌تواند واکنش‌های متفاوتی به دنبال داشته باشد.

البته محبوبیت «بریم نجف» در بین گروهی از مخاطبان این نوع آثار قابل انکار نیست.

انتهای پیام