تناقض در قیمت گذاری خودروهای وارداتی ؛ چرا نظارتی وجود ندارد؟

مهم‌ترین بخش هر خودروی برقی بی‌تردید باتری است؛ بخشی که در عین اهمیت، یکی از جوان‌ترین فناوری‌ها هم به شمار می‌رود. هرچند ایده‌ی آن به قرن نوزدهم بازمی‌گردد، نخستین باتری‌های تجاری لیتیوم‌یون را سونی در سال ۱۹۹۱ ساخت. نام‌های مختلفی هم که برای این باتری‌ها می‌شنویم، گاهی گیج‌کننده‌اند؛ برای نمونه، باتری لیتیوم-آهن-فسفات همان باتری لیتیوم‌یون است یا چیزی متفاوت؟

با وجود این نام‌های پرزرق‌وبرق، همه‌ی آن‌ها باتری‌های لیتیوم‌یون هستند، همگی به یک شیوه کار می‌کنند و همگی اجزای پایه‌ی یکسانی دارند. در واقع باتری‌ها از صدها سلول تشکیل می‌شوند؛ هر سلول چند ولت برق تولید می‌کند و کنار هم درون یک محفظه قرار می‌گیرد تا انرژی لازم برای یک خودروی برقی را فراهم کند. هر سلول دو الکترود دارد، یعنی کاتد مثبت و آند منفی، و میان آن‌ها یک جداکننده‌ی نارسانا از جنس پلاستیک یا سرامیک قرار می‌گیرد؛ افزون بر آن، یک لایه‌ی نازک الکترولیت مایع هم در ساختار سلول دیده می‌شود.

سلول‌ها می‌توانند نازک و تخت باشند، شبیه یک قرص بزرگ افتر ایت، یا برای رسیدن به قالب استوانه‌ای و منشوری به‌صورت رول درآیند؛ با این حال، همه‌ی آن‌ها همان چهار جزء را در خود دارند. تنها چیزی که در یک باتری لیتیوم‌یون تغییر می‌کند، فرمول‌بندی کاتد است. دو نوع رایج باتری خودروی برقی،  نیکل-منگنز-کبالت و لیتیوم-آهن-فسفات هستند که به‌ترتیب با نام‌های اختصاری «NMC» و «LFP» شناخته می‌شوند.

هر دو نام در اصل مخلوط شیمیاییِ به‌کاررفته برای ساخت کاتد را توصیف می‌کنند، در حالی که آند همیشه پایه‌ی کربنی دارد و معمولا از گرافیت ساخته می‌شود. صنعت باتری این فرایند را به پختن کیک تشبیه می‌کند، اما واقعیت این است که در یک سلول باتری لیتیوم‌یون، مواد اولیه‌ی کمتری از یک کیک نمایشی تلویزیونی به کار می‌رود. کاتد با مخلوط‌کردن مواد شیمیایی به شکل خمیر ساخته می‌شود، سپس این خمیر روی فویل آلومینیومی پخش و خشک می‌شود؛ آند کربنی هم با خمیر گرافیت روی فویل مسی شکل می‌گیرد. فرمول‌های متفاوت، ویژگی‌های متفاوتی برای باتری به همراه دارند.

باتری‌های NMC می‌توانند انرژی بیشتری برای برد ذخیره کنند و کبالت برای چگالی توان مفید است، اما باتری ارزان‌تر LFP نه نیکل گران‌قیمت دارد و نه کبالت بحث‌برانگیز. از نظر پایداری هم وضعیت بهتری دارد. با این حال، همه‌ی آن‌ها به یک روش کار می‌کنند؛ هنگام شارژ، یون‌های لیتیوم در کاتد از میان الکترولیت و جداکننده به سمت آند کربنی حرکت می‌کنند و وقتی باتری در حال استفاده و در حال دشارژ است، همین یون‌ها دوباره به کاتد بازمی‌گردند.

پرسش اصلی برای خریدار خودروهای برقی این است که آیا باید نگران شیمیِ به‌کاررفته در خودرویی باشد که قصد خریدش را دارد یا نه. اگر پایداری و ملاحظات زیست‌محیطی معیار اصلی باشد، باتری‌هایی که از فلزات سنگین مانند نیکل و کبالت خالی‌اند، از نظر زیست‌محیطی امتیاز بهتری دارند. با این همه، در استفاده‌ی روزمره چیزی که اهمیت واقعی دارد اعداد مربوط به برد و عملکرد است، نه اینکه سازنده دقیقا با چه مسیری به آن اعداد رسیده باشد. منبع خبر آنلاین انتهای پیام/

به نظر می‌رسد تسلا بالاخره به ناوگان روبوتاکسی خود در آستین اجازه داده است که کاملاً بدون راننده حرکت کنند. اکنون همه وسایل نقلیه رباتیک تسلا در این شهر به صورت کاملا خودران کار می‌کنند.

این اتفاق ماه‌ها پس از آن رخ می‌دهد که ایلان ماسک اعلام کرده بود که آنها بدون نظارت انسانی در ناوگان خود شروع به کار کرده‌اند. وی همچنین گفته بود که کل این ناوگان تا پایان سال ۲۰۲۵ رانندگان ایمنی را حذف خواهد کرد.

این خبر از جانب ایلان ماسک یا هیچ‌کس دیگر در تسلا منتشر نشده است، بلکه این اطلاعات از یک برنامه وب جمع‌سپاری شده به نام «روبوتاکسی ترکر»(Robotaxi Tracker) می‌آید.

ایتان مک‌کانا(Ethan McKanna)، خالق این سایت گفت که تمام ۱۷۰ سواری روبوتاکسی تسلا در آستین که طی دو هفته گذشته توسط این برنامه نظارت شده‌اند، بدون نظارت بوده‌اند که شامل ۵۴ وسیله نقلیه مختلف می‌شود. این موضوع توسط افراد در رسانه‌های اجتماعی نیز تأیید شده است.

مک‌کانا همچنین متوجه افزایش تعداد خودروهای بدون نظارت روبوتاکسی در شهرهای دیگر مانند دالاس و هوستون شده است. این تغییر بزرگی نسبت به اوایل تابستان امسال است، زمانی که به نظر می‌رسید ناوگان بدون نظارت در حال کوچک شدن است. این برنامه تا هفته گذشته تنها ۲۸ خودروی بدون نظارت را در ۶ بازار نشان می‌داد.

با این حال، تسلا در مورد این نوع مسائل، چندان هم بی‌پروا عمل نمی‌کند. برای مثال اوایل امسال مشخص شد که برخی از خودروهای روبوتاکسی که به نظر بدون نظارت بودند، در واقع به رانندگان انسانی از راه دور متصل بوده‌اند.

این اتفاق درست قبل از راه‌اندازی «تسلا سایبرکب» رخ می‌دهد. این شرکت به کارمندان خود گفته است که در حال آماده‌سازی برای عرضه آن در ماه جاری است و اولین عرضه آن در شهر آستین خواهد بود.

این شرکت همچنین مسابقه‌ای را اعلام کرد که در آن چند نفر از رانندگان خوش‌شانس روبوتاکسی برای شرکت در این رویداد انتخاب می‌شوند؛ رویدادی که هنوز تاریخ رسمی آن اعلام نشده است.

خودروی خودران جدید تسلا موسوم به «سایبرکب» به طور اختصاصی ساخته شده و حتی پدال یا فرمان ندارد، به این معنی که نمی‌تواند تحت نظارت انسانی باشد.

همچنین شایان ذکر است که این افزایش در تعداد خودروهای خودران ممکن است یک نقطه عطف مهم برای تسلا باشد، اما این یک نقطه عطف در کل این صنعت نیز است. به عنوان مثال، ویمو(Waymo) بیش از ۳۰۰ وسیله نقلیه بدون راننده را در آستین و حدود ۴۰۰۰ وسیله نقلیه را در شهرهای متعدد دیگر اداره می‌کند. منبع ايسنا انتهای پیام/

وحید قانعی فرد، مدیرعامل شرکت نفت ستاره خلیج فارسِ، گفت: با اشاره به اجرای موفق طرح استفاده کنترل‌شده از متانول در ترکیب بنزین تولیدی این پالایشگاه اظهار کرد: این پالایشگاه برای نخستین بار در کشور و در مقیاس عملیاتی، استفاده از متانول به‌عنوان جزء اکسیژنه در ترکیب بنزین را مورد آزمون قرار داده و پس از انجام مطالعات دقیق، آزمایشات گسترده و بررسی‌های فنی، استفاده از حدود نیم درصد حجمی متانول در بنزین تولیدی پالایشگاه عملیاتی شد.

وی تأکید کرد: در استاندارد ملی ایران و نیز استاندارد اروپا استفاده از متانول به‌عنوان یکی از ترکیبات اکسیژنه تا حدود 3 درصد حجمی در چارچوب الزامات مربوطه پیش‌بینی شده است؛ بنابراین میزان مورد استفاده در این طرح، یعنی نیم درصد حجمی، تنها حدود یک‌ششم سقف مجاز استاندارد است.

مدیرعامل پالایشگاه ستاره خلیج فارس افزود: یکی از مزیت‌های مهم ترکیبات اکسیژنه همچون متانول، کمک به بهبود فرآیند احتراق است مطالعات انجام‌شده روی موتورهای بنزینی نشان داده است که استفاده از سوخت‌های حاوی متانول در شرایط مختلف می‌تواند موجب کاهش انتشار کربن مونوکسید (CO) و برخی دیگر از آلاینده‌های حاصل از احتراق شود بنابراین در کنار موضوع افزایش بهره‌وری و تولید، بهبود عملکرد موتور و شاخص های زیست‌محیطی سوخت نیز از جنبه‌های مورد توجه این طرح است.

وی ادامه داد: استفاده از متانول در سوخت، موضوعی بی‌سابقه در صنعت انرژی جهان نیست و کشورهایی مانند چین، آمریکا و اروپا تجربه تولید و مصرف سوخت‌های متانولی در درصدهای به‌مراتب بالاتر از میزان مورد استفاده در این طرح را داشته‌اند. برای نمونه در کشور چین، سوخت‌های متانولی در مقیاس تجاری استفاده شده‌اند و استانداردهای سوخت بنزین-متانول مثل M15 ( 15٪ متانول) وجود دارد حتی سوخت‌های با درصد بالاتر هم در برخی برنامه‌های متانولی چین استفاده شده‌اند بنابراین استفاده از متانول به‌عنوان یک ترکیب اکسیژنه در بنزین در کشورهای پیشرفته کاملاً شناخته‌شده است.

وی افزود: همچنین بخش عمده بنزین مصرفی کشورهای نظیر ایالات متحده و برزیل حاوی اتانول است و علاوه بر ترکیب‌های متداول مانند E10 و E15، سوخت E85 با درصد بالای اتانول مورد استفاده قرار می‌گیرد در واقع استفاده از الکل‌ها به‌عنوان ترکیب اکسیژنه و افزایش‌دهنده اکتان، یک فناوری شناخته‌شده در صنعت سوخت جهان به منظور بهبود وضعیت احتراقی موتور و کاهش آلایندگی محیط زیست است.

او در پایان با اشاره به ظرفیت بالای کشور در تولید متانول اظهار داشت: ایران از تولیدکنندگان بزرگ متانول در جهان است و ظرفیت قابل توجهی برای تولید این محصول در کشور وجود دارد این ظرفیت می‌تواند علاوه بر بازار صادراتی، با ارائه توجیه فنی، اقتصادی و رعایت کامل الزامات استانداردی، در زنجیره داخلی انرژی نیز مورد استفاده هدفمند قرار گیرد.

منبع: تسنیم