بین الملل
به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، عبدالباری عطوان، سردبیر روزنامه فرامنطقهای رای الیوم در تحلیلی ، حملات هوایی اسرائیل به فرودگاه «ابوالظهور» در ادلب را نه تنها تجاوزی به سوریه، بلکه اهانتی بزرگ به امت اسلامی و دولت ترکیه دانست و پرسید: چرا وقتی ایران با موشکهایش تلآویو را لرزانده، آنکارا حتی سفیر اسرائیل را اخراج نمیکند؟
فرودگاه ابوالظهور؛ نقطه پایان توجیهات آنکارا عطوان: بسته شدن هرمز و بابالمندب خزانههای کشورهای عربی را خالی کرد عطوان: تنگه هرمز نماد فروپاشی امپراتوری آمریکا است
عبدالباری عطوان با بیان اینکه از سکوت ترکیه در برابر حملات اسرائیل به ادلب شوکه شده است، گفت: «هشت حمله هوایی به فرودگاه ابوالظهور، اوج ذلت است. ترکیه که خود را قیم و پدر معنوی سوریه میداند، در برابر این تجاوز چه کرد؟ اینکه بگوییم اینجا خاک ترکیه نیست و نمیخواهیم در تله نتانیاهو بیفتیم، فرار از واقعیت است. اگر این حملات، اشغال جنوب سوریه و بمباران دمشق تجاوز نیست، پس چه چیزی تجاوز است؟»
«پیمان مکه»؛ تابلوی بزرگی که در آزمون شکست خورد
این تحلیلگر برجسته با اشاره به «پیمان مکه» (ائتلاف ترکیه، عربستان و پاکستان) تأکید کرد: «این حملات اسرائیل، اولین آزمون عملی برای این پیمان سهجانبه بود. آیا این تجاوز ثابت نکرد که این پیمان پوشالی است؟ اگر شما نمیتوانید جلوی حمله به ادلب را بگیرید، چگونه ادعای دفاع از مکه، مدینه یا پاکستان را دارید؟ این توافق هیچ ارزش عملی ندارد و صرفاً یک نمایش سیاسی است.»
عطوان در انتقادی تند به سیاستهای ترکیه افزود: «دولت ترکیه مدام از دولت اموی سخن میگوید و به نماز خواندن در مسجد اموی افتخار میکند. امویها پرچم اسلام را برافراشتند، اما شما چه کردید؟ به جای اسرائیل، به سوریه حمله کردید و پهپادهایتان را به اوکراین فرستادید. چرا حتی یک موشک یا سلاح دفاعی برای ارتش سوریه ارسال نکردید؟ چرا از تجهیزات دفاعی پیشرفتهای که دارید، برای حفاظت از حریم هوایی سوریه استفاده نمیکنید؟»
ایران؛ تنها بازیگری که اسرائیل از آن هراس دارد
تحلیلگر جهان عرب در بخش مهمی از سخنان خود، به نقش ایران اشاره کرد و گفت: «ببینید ایرانیها چه میکنند؛ آنها برای دفاع از متحدانشان در حزبالله لبنان، تلآویو را شخم زدند. اسرائیل جرأت نمیکند حتی یک موشک به سمت ایران شلیک کند، چون میداند این کار مساوی با ویرانی کامل تلآویو است. در جنگ 12 روزه، اسرائیل با موشکهای ایران که حیفا و دیمونا را هدف قرار داد، ادب شد. اسرائیل میگوید اینها «مجوسهای ایرانی» هستند، اما همین ایرانیها هستند که امنیت تنگه هرمز را حفظ کرده و در جنگی تمامعیار مقابل اسرائیل ایستادهاند.»
عطوان در پایان این گزارش با لحنی هشدارآمیز گفت: «اسرائیل در سایه سکوت ترکیه و برخی دولتهای اسلامی گستاختر شده است. در ماجرای کشتی مرمره، 10 تبعه ترک کشته شدند اما شما حتی سفیر اسرائیل را اخراج نکردید. این خضوع و توجیه، تنها نتیجهاش شعلهورتر شدن مقاومت در سوریه و منطقه است. ما به عنوان شهروندان مسلمان، این تسلیم را نمیپذیریم. هر تجاوزی به سوریه، تجاوز به عزت و شرف کل امت اسلامی است.
انتهای پیام/
به گزارش ایلنا، تام حرب در گفتوگو با یک رادیوی لبنانی گفت: «از روی نقشههایی که در مذاکرات رم ارائه شد، متوجه شدیم تپه علی طاهر دیگری زیر قلعه بعلبک و اطراف آن وجود دارد و تونلهای این منطقه تا ارتفاعات کسروان و جبیل امتداد پیدا میکنند.»
وی همچنین به نقل از پایگاه لبنانی «الکتائب» مدعی شد سیمون کرم، سفیر پیشین و رئیس کمیته مذاکرهکننده لبنان، در تلاش بوده است روند مذاکرات را به شکست بکشاند.
حرب با انتقاد از هرگونه ابتکار فرانسه برای خلع سلاح حزبالله خارج از چارچوب فصل هفتم منشور سازمان ملل گفت چنین طرحهایی فاقد اعتبار است و فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی نباید در این پرونده مداخله کنند.
رئیس ائتلاف آمریکایی خاورمیانه همچنین مدعی شد میان دولت آمریکا و ژوزف عون، رئیسجمهور لبنان، اعتماد متقابلی وجود دارد، اما تداوم آن نیازمند آغاز اجرای تعهدات و اقدامات مورد توافق در میدان است.
او تأکید کرد آمریکا از ارتش لبنان حمایت میکند و در این زمینه اختلافی وجود ندارد، اما ارتش باید در برابر مردم لبنان پاسخگو باشد، نه حزبالله. حرب مدعی شد ارتش لبنان تاکنون اقدام حاکمیتی مؤثری در راستای منافع مردم انجام نداده و همچنان با حزبالله هماهنگی دارد.
حرب همچنین با اشاره به تصمیم اخیر وزارت خزانهداری آمریکا علیه حزبالله، تأکید کرد دولت لبنان باید این تصمیم را در جهت منافع مردم و حاکمیت این کشور به کار گیرد.
انتهای پیام/
به گزارش ایلنا، پایگاه خبری «النشره» در تحلیلی نوشت: تصمیم جدید آمریکا برای بازتعریف جایگاه حزبالله و مرتبط کردن مستقیم این گروه با سپاه پاسداران و نیروی قدس، صرفا یک اقدام تحریمی دیگر علیه این گروه نیست؛ بلکه نشانه تغییر رویکرد واشنگتن در قبال حزبالله و پیوند زدن پرونده آن با راهبرد آمریکا علیه ایران است.
وزارت خزانهداری آمریکا در تصمیم جدید خود حزبالله را گروهی معرفی کرده که «در خدمت نظام ایران و تحت رهبری نیروی قدس سپاه پاسداران» فعالیت میکند. به این ترتیب، واشنگتن تلاش دارد تصویری متفاوت از رابطه تهران و حزبالله ارائه دهد؛ رابطهای که از نگاه آمریکا دیگر صرفا حمایت مالی و تسلیحاتی نیست، بلکه به معنای هدایت، هماهنگی و همکاری عملیاتی است.
اهمیت این تصمیم نیز دقیقا در همین تغییر تعریف نهفته است. آمریکا پیشتر حزبالله را بهدلیل دریافت حمایتهای مالی و تسلیحاتی از ایران هدف تحریم قرار میداد، اما اکنون میکوشد این گروه را بخشی از شبکه منطقهای ایران معرفی کند که در چارچوب تقابل تهران با آمریکا و متحدانش فعالیت میکند. در نتیجه، پرونده حزبالله بیش از گذشته با پرونده ایران گره خورده است.
این تحول در شرایطی رخ میدهد که واشنگتن همزمان از اعمال تحریمهای گسترده علیه ایران خبر داده است. در چنین شرایطی، هرگونه ارتباط مالی، لجستیکی یا حتی سیاسی با حزبالله میتواند بیش از گذشته زیر ذرهبین آمریکا قرار گیرد و فشار بر بانکها، شرکتها، افراد و شبکههای مالی مرتبط با این گروه افزایش یابد.
آمریکا همزمان شماری از افراد و شبکههایی را تحریم کرده که مدعی است صدها میلیون دلار برای حزبالله منتقل کردهاند؛ شبکههایی که به گفته واشنگتن از شرکتهای صرافی، شرکتهای پوششی و مسیرهای مالی در ایران، ترکیه، امارات و لبنان استفاده میکردند.
با این حال، پیامد اصلی این تصمیم ممکن است فراتر از حوزه مالی باشد و مستقیما به معادلات سیاسی لبنان کشیده شود. اکنون این پرسش جدیتر از گذشته مطرح است که آیا واشنگتن حزبالله را یک جریان لبنانی با ساختار سیاسی و نظامی مستقل میداند یا آن را امتداد ایران در داخل لبنان تلقی میکند.
اگر رویکرد دوم مبنای سیاست آمریکا قرار گیرد، موضوع حزبالله دیگر صرفا مسئلهای داخلی درباره سلاح و نحوه ادغام آن در ساختار دولت لبنان نخواهد بود، بلکه به بخشی از راهبرد فشار واشنگتن علیه تهران تبدیل میشود.
این رویکرد میتواند تنشهای داخلی لبنان را نیز تشدید کند. مخالفان حزبالله تصمیم آمریکا را تأییدی بر وابستگی این گروه به ایران خواهند دانست، در حالی که حزبالله و حامیانش احتمالاً آن را تلاشی برای نادیده گرفتن ماهیت لبنانی این گروه و کشاندن آن به میدان تقابل مستقیم با تهران تفسیر خواهند کرد.
از همین منظر، ممکن است حزبالله به این جمعبندی برسد که هدف آمریکا دیگر صرفاً محدود کردن سلاح یا توان نظامی این گروه نیست، بلکه تضعیف جایگاه آن در ساختار سیاسی و اجتماعی لبنان را نیز دنبال میکند. در این صورت، مسئله از «سلاح حزبالله» به «نقش و موجودیت حزبالله» در لبنان تغییر خواهد کرد.
در مقابل، تثبیت این روایت از سوی واشنگتن که حزبالله تحت هدایت نیروی قدس فعالیت میکند، میتواند دولت لبنان را نیز تحت فشار بیشتری قرار دهد؛ بهویژه برای تفکیک ساختار رسمی کشور از حزبالله. چنین فشاری میتواند بر روابط بیروت با واشنگتن، مذاکرات بینالمللی و حتی کمکهای مالی و اقتصادی به لبنان تأثیر بگذارد و فضای مانور دولت این کشور میان ایران و آمریکا را محدودتر کند.
با این حال، تحریمها بهتنهایی نمیتوانند مسئله حزبالله را حل کنند. اگرچه فشار اقتصادی میتواند منابع مالی و شبکههای پشتیبان این گروه را محدود و هزینه فعالیتهای آن را افزایش دهد، اما مسئله سلاح حزبالله ریشه در مجموعهای از عوامل سیاسی، امنیتی، اجتماعی و منطقهای دارد.
از این رو، افزایش فشار آمریکا الزاما به خلع سلاح حزبالله منجر نخواهد شد و حتی میتواند نتیجه معکوس داشته باشد؛ بهگونهای که حزبالله در برابر فشار خارجی مواضع سختتری اتخاذ کند و لبنان بیش از گذشته در معرض تشدید تنشهای سیاسی و امنیتی قرار گیرد. انتهای پیام/
