سنتکام روز پنجشنبه در بیانیهای گفت: «گروه رزمی ناو هواپیمابر جورج واشنگتن پس از ورود به منطقه تحت مسئولیت سنتکام، در چارچوب یک استقرار برنامهریزیشده در خاورمیانه در حال فعالیت است.»
سنتکام همچنین تصویری از این ناو هواپیمابر منتشر کرد که در حال عبور از دریای عرب بود.
این جابهجایی پس از انتشار گزارشهایی درباره مشکلات جدی سلامت روان و مشکلات ساختاری در ناو لینکلن صورت میگیرد.
«ریچارد بلومنتال» سناتور دموکرات ایالت کنتیکت در نامهای به «پیت هگست» وزیر دفاع آمریکا و «هانگ کائو» سرپرست وزارت نیروی دریایی، خواستار پاسخ درباره پایدار بودن الگوی کنونی استقرار نیروهای دریایی آمریکا شد.
بلومنتال به گزارشهایی درباره کمبود تجهیزات و تدارکات، احتمال آلودگی آب، خرابی سیستم لولهکشی، وخامت وضعیت سلامت روانی خدمه، نگرانیهای ایمنی و اختلالات گسترده در ارسال نامه و بستههای پستی اشاره کرد که باعث شده بود برخی بستههای ارسالی خانوادهها در مسیر باقی بمانند.
با این حال، مقامهای آمریکایی شدت این گزارشها را رد کرده و روایتهای مربوط به شرایط نامناسب زندگی در ناو هواپیمابر را نپذیرفتهاند.
یواساس جورج واشنگتن تنها ناو هواپیمابر نیروی دریایی آمریکا است که بهطور دائمی در خارج از خاک این کشور مستقر است. این ناو که در ژاپن مستقر است، برای کمک و جایگزینی لینکلن به منطقه اعزام شده است.
منبع: ایسنا
رویداد۲۴| حسین فلاحی: لاکهید سی-130 هرکولس، یک هواپیمای ترابری تاکتیکی چهار موتوره توربوپراپ است که در حمل و نقل نیروها و محمولهها، فرود چتربازان و نقشهای تخلیه پزشکی در طول درگیریهای ایالات متحده به کار گرفته شده است. این هواپیما در ابتدا توسط شرکت لاکهید برای عملیات برخاست و فرود کوتاه در باندهای فرودگاه آماده نشده طراحی و ساخته شد.
لاکهید سی-130 هرکولس اولین بار در ۲۳ آگوست ۱۹۵۴ به پرواز درآمد. مدل سی-۱۳۰ای در دسامبر ۱۹۵۶، با موتور توربوپراپ آلیسون تی۵۶، وارد خدمت نیروی هوایی ایالات متحده شد. طراحی بال بالا، رمپ بارگیری از عقب و توانایی حمل تا ۹۲ مسافر یا ۴۵۰۰۰ پوند بار، ماموریتهای متنوعی از جمله سوختگیری هوایی (به عنوان کیسی-۱۳۰)، عملیاتهای تهاجمی (ایسی-130) و شناسایی آب و هوا (دبلیوسی-130) را برای این نوع هواپیماها امکانپذیر کرده است.
بیشتر بخوانید: جنگنده جدید J-10CE چین چیست؟
از زمان آغاز به کار، بیش از ۲۷۰۰ نوع هرکولس تولید شده است که طولانیترین دوره تولید مداوم هواپیماهای نظامی در تاریخ را رقم زده است. مدل فعلی C-130J سوپر هرکولس که دارای موتورها، سیستمهای الکترونیکی و کنترلهای دیجیتال ارتقا یافته است هنوز در حال تولید و تحویل فعال است. تاریخچه طراحی لاکهید سی-130 هرکولس
فرماندهی هوایی تاکتیکی نیروی هوایی ایالات متحده در اوایل سال ۱۹۵۱ در پاسخ به محدودیتهای مشاهده شده در طول جنگ کره به علت اینکه هواپیماهای ترابری مانند فیرچایلد سی-119 برای فرود در باندهای کوتاه و آماده نشده مشکل داشتند و از طرفی به نگهداری بیش از حد نیاز داشتند، درخواستی برای یک هواپیمای ترابری تاکتیکی متوسط جدید که قادر به حمل سربازان و محمولهها در فواصل متوسط به میدانهای صعبالعبور باشد، ارائه کرد.
مشخصات این هواپیمای درخواستی شامل ظرفیت حمل ۹۲ پیادهنظام یا ۶۴ چترباز، شعاع رزمی ۱۱۰۰ مایل دریایی، عملکرد برخاست و فرود کوتاه از باندهایی به کوتاهی ۳۰۰۰ فوت و توانایی کار با یک موتور غیرفعال بود. پس از ارزیابی پیشنهادات شرکت های بوئینگ، داگلاس، فیرچایلد و دیگران، در اواسط سال ۱۹۵۱ پیشنهاد لاکهید که مدل ۸۲ بود انتخاب شد.
پیشرانه لاکهید سی-130۰ هرکولس
لاکهید سی-130 هرکولس مجهز به چهار موتور توربوپراپ آلیسون T۵۶-A-۱۵ است که توان۴۳۰۰ اسب بخار شفت (shp) برای هر موتورفراهم میکند که آن را سرعت کروز:۳۷۴ مایل بر ساعت (۶۰۲ کیلومتر بر ساعت؛ ۰٫۵ ماخ) و برد ۲۰۴۷ مایل دریایی (۳۷۹۱ کیلومتر میرساند.
ماموریت لاکهید سی-130هرکولس
در طول دهه ۱۹۵۰، هواپیمای همهکاره لاکهید سی-130 هرکولس در ابتدا به عنوان یک هواپیمای ترابری تهاجمی طراحی شده بود، اما برای ماموریتهای متنوعی از جمله عملیات ویژه (ارتفاع پایین و تهاجمی)، پشتیبانی هوایی نزدیک و ممانعت هوایی، بازیابی کپسول فضایی در هوا، جستوجو و نجات (SAR)، سوختگیری هوایی هلیکوپترها، نقشهبرداری و شناسایی آب و هوا، نظارت الکترونیکی، آتشنشانی، سمپاشی هوایی، تامین مجدد یخهای قطب شمال/جنوب و ماموریتهای امدادرسانی در بلایای طبیعی بکار گرفته شد.
در حال حاضر، هرکولس در درجه اول بخش درون صحنهای ماموریت ترابری هوایی تاکتیکی را انجام میدهد. این هواپیمای میانبرد قادر به عملیات از نوارهای ناهموار و خاکی است و وسیله اصلی حمل و نقل برای چتربازان و تجهیزات به مناطق متخاصم است. مشخصات فنی کلی لاکهید سی-130 هرکولس
نوع: هواپیمای ترابری هوایی تاکتیکی
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
شرکت سازنده: شرکت سیستمهای هوانوردی لاکهید
دهانه بال: ۴۰٫۴ متر
طول: ۲۹٫۷ متر
ارتفاع (در قسمت دم):۱۱٫۶ متر
محفظه بار: طول: ۱۵٫۸ متر
عرض: ۳٫۱ متر
ارتفاع: ۲٫۷ متر
موتورها: چهار موتور توربوپراپ آلیسون T۵۶-A-۱۵
توان: ۴۳۰۰ اسب بخار شفت (shp) برای هر موتور
سرعت کروز: ۳۷۴ مایل بر ساعت (۶۰۲ کیلومتر بر ساعت؛ ۰٫۵ ماخ)
برد: ۲۰۴۷ مایل دریایی (۳۷۹۱ کیلومتر) با حداکثر محموله؛ ۴۵۲۲ مایل دریایی (۸۳۷۵ کیلومتر) در حالت خالی
سقف پروازی عملیاتی: ۱۰۰۵۸ متر
وزن عملیاتی: ۳۷۶۴۸ کیلوگرم
ظرفیت سوخت: ۲۷۲۱۶ کیلوگرم
حداکثر وزن محموله: ۲۰۴۱۲ کیلوگرم
حداکثر وزن برخاست: ۷۰۳۰۷ کیلوگرم
خدمه اصلی: پنج نفر (خلبان، کمکخلبان، ناوبر، مهندس پرواز، مسئول بارگیری/لودمستر) کد ویدیو دانلود فیلم اصلی
F-35 در سه گونه مختلف تولید میشود که هر سه، روی کاغذ، حداکثر سرعتی در حدود ماخ ۱٫۶ یا ۱,۹۳۰ کیلومتربرساعت دارند. تفاوتهای طراحی میان نسخه متعارف F-35A، نسخه عمودپرواز F-35B و نسخه ناونشین F-35C از نظر آیرودینامیک، وزن و توان پیشران قابل توجه است؛ این در حالی است که این هواپیماها حدود ۷۰ تا ۹۰ درصد اشتراک دارند. پیشینیان نسل پنجمی آن، یعنی F-22 Raptor که آن هم توسط بخش Skunk Works لاکهید مارتین طراحی شده است، همچنان شکارچی رأس دنیای نبردهای هوایی تاکتیکی محسوب میشود و بهطور محسوسی از F-35 سریعتر است.
علاوهبر این، شماری از پلتفرمهای نسل چهارم مانند F-15 Eagle و حتی نسخههای نسل ۴٫۵ آن یعنی F-15EX، سرعتی بهمراتب بالاتر از F-35 دارند. اگر نگاهی به هواپیماهای قدیمیتر و حتی ناوگان کشورهای رقیب بیندازیم، جنگنده روسی MiG-35 میتواند با موتورهای بسیار قدرتمند خود لایتنینگ را پشت سر بگذارد. دلیل اصلی این موضوع آن است که برای دستیابی به پنهانکاری بالا و قابلیتهای چندمنظوره با هزینهای معقول، مصالحههایی در طراحی F-35 انجام شده است.
F-35 در سه گونه مختلف تولید میشود که هر سه، روی کاغذ، حداکثر سرعتی در حدود ماخ ۱٫۶ یا ۱,۹۳۰ کیلومتربرساعت دارند. تفاوتهای طراحی میان نسخه متعارف F-35A، نسخه عمودپرواز F-35B و نسخه ناونشین F-35C از نظر آیرودینامیک، وزن و توان پیشران قابل توجه است؛ این در حالی است که این هواپیماها حدود ۷۰ تا ۹۰ درصد اشتراک دارند.
جایگاه F-35 در مقایسه با رقبا
مقایسه F-35 با برترین جنگندههای مورد استفاده در اغلب نیروهای هوایی جهان نشان میدهد که این هواپیما از نظر سرعت، عملاً کندترین جنگنده در میان آنهاست. حتی در میان زرادخانه ایالات متحده و متحدانش نیز Lightning II فاصله زیادی با یک جنگنده «سریع و پرشتاب» دارد. با وجود این محدودیتهای عملکردی، F-35 جایگزین پلتفرمهایی مانند F-15، F-16 و Eurofighter Typhoon شده و انتظار میرود با خروج تدریجی جنگندههای قدیمی، این روند در آینده نیز ادامه یابد.
در جدول زیر، برای ارائه تصویری کلی از مقایسه عملکردی، تعدادی از جنگندههای غربی و همچنین پلتفرمهای روسی و چینی در کنار یکدیگر آورده شدهاند. این دادهها از ترکیب اطلاعات عمومی منتشرشده توسط سازندگان و نهادهای دولتی گردآوری شدهاند:
هواپیما نسل حداکثر سرعت (ماخ)
F-35 Lightning II
۵
1.6
F-22 Raptor
۵
2.25
F-15 Eagle / F-15EX
۴٫۵
2.5+
F-16 Viper
۴٫۵
2.05
F-14 Tomcat
۴
2.3
F/A-18 Super Hornet
۴٫۵
1.8
Eurofighter Typhoon
۴٫۵
2.0+
Dassault Rafale
۴٫۵
1.8
J-20 Mighty Dragon
۵
2.0+
Su-57 Felon
۵
2.0+
Su-35 Flanker-E
۴٫۵
2.25
MiG-35 Fulcrum-F
۴٫۵
2.23
در یک درگیری نزدیک میان جنگندهها، جایی که سرعت و توان پیشران نقش تعیینکننده دارند، F-35 در بسیاری از این سناریوها بازنده خواهد بود. با این حال، چنین مقایسهای تا حد زیادی گمراهکننده است، زیرا بر مبنای یک الگوی تاکتیکی انجام میشود که در عمل تقریباً هیچگاه دنبال نخواهد شد.
اگرچه جنگندههای قدیمیتر، از جمله حتی F-14 Tomcatهای مورد استفاده نیروی هوایی ایران، از نظر فنی در نبردهای هوابههوا برتری دارند، اما فناوریهای پیشرفته نصبشده روی F-35 این مزیت را عملاً بیاثر میکند.
چرا F-35 سریعترین جنگنده نیست؟
برنامه تدارکات دفاعی که به تولید F-35 انجامید و توسط Joint Program Office (JPO) مدیریت میشود، در حال حاضر به پرهزینهترین پروژه قرارداد نظامی در تاریخ ایالات متحده تبدیل شده است. با وجود سرمایهگذاری عظیم در این برنامه، F-35 از نظر شاخصهای کلیدی عملکردی مانند حداکثر سرعت، سقف پرواز و مانورپذیری، بههیچوجه برترین جنگنده آسمان در مقایسه با سایر پلتفرمها محسوب نمیشود.
از ابتدا نیز قرار نبود F-35 بالاترین عملکرد را در زرادخانه ایالات متحده داشته باشد. Lightning II اساساً بهعنوان جایگزینی برای F-16 Fighting Falcon ساخت جنرال داینامیکس طراحی شد. F-16 برای چندین دهه بهعنوان جنگنده سبک نیروی هوایی آمریکا ایفای نقش کرده است؛ جنگندهای که پس از تلفات سنگین اسکادرانهای شکاری در جنگ ویتنام توسعه یافت. مهمترین نوسازی در F-35، افزودن ویژگی پنهانکاری (Stealth) است.
عملکرد F-16 حتی در زمان خود نیز در مقایسه با همنسلان نسل چهارمیاش مانند F-15 Eagle ساخت مکدانل داگلاس یا F-14 Tomcat ساخت گرومن چندان چشمگیر نبود. در دوران مدرن نیز این هواپیما بهطور کامل تحتالشعاع F-22 Raptor و نسخههای پیشرفته F-15 قرار گرفته است. به همین ترتیب، نقش F-35، دکترین راهبردی نیروهای مسلح ایالات متحده و متحدانش، و نحوه بهکارگیری تاکتیکی آن، اساساً نیازی به برتری مطلق عملکردی ندارند.
برتری پنهانکاری اف-۳۵
سال گذشته، یک خلبان نیروی هوایی آلمان (لوفتوافه) با جنگنده Eurofighter Typhoon در یک رویارویی مشهور، به مصاف یک F-35A متعلق به نیروی هوایی آمریکا (USAF) رفت. نتیجه این نبرد چندان غافلگیرکننده نبود؛ تایفون که از قدرت موتور و مانورپذیری بسیار بالایی برخوردار است، بدون دشواری جدی F-35 را شکست داد. البته این نتیجه یک تبصره مهم دارد: در شرایط واقعی میدان نبرد، F-35 بهاحتمال زیاد میتوانست Eurofighter را از فاصلهای فراتر از برد دید مستقیم (Beyond Visual Range) و بدون آنکه شناسایی شود، نابود کند.
نزدیکشدن به مرحله «Merge» (اصطلاحی که خلبانان نظامی برای ورود به نبرد نزدیک بهکار میبرند) یا درگیرشدن در یک داگ فایت، در واقع بدترین سناریوی ممکن برای F-35 محسوب میشود. نقش این هواپیما در میدان نبرد بهعنوان یک گره حسگری (Sensor Node) ایجاب میکند که اساساً هرگز نیازی به ورود به نبرد تن به تن با سایر جنگندهها نداشته باشد. اگر تهدید هوابههوایی وجود داشته باشد که F-35 نتواند آن را با موشکهای BVR از بین ببرد، دکترین راهبردی حکم میکند که این تهدید توسط پلتفرمی قدرتمندتر مانند F-22 خنثی شود.
یکی از قدرتمندترین قابلیتهای فناورانه F-35، توانایی آن در نشانهگذاری اهداف برای سامانههای دوست، فراتر از برد شناسایی سامانههای دشمن است. به این معنا که F-35 میتواند با رادار خود یک هدف را «علامتگذاری» کند و سپس یک هواپیمای دوست، یا یک سامانه زمینی و حتی یک سامانه دریایی، موشکی شلیک کند که پس از پرتاب، رهگیری هدف را به سامانههای F-35 واگذار کرده و آن را منهدم کند. این قابلیت، عملاً نیاز به برتری در نبردهای داگفایت را بهطور کامل از میان برمیدارد.
مدافع میانی نیروی هوایی آینده
گذار از جنگ نسل چهارم به نسل پنجم، اغلب بهعنوان انتقال از ذهنیت جنگ تن به تن به ذهنیت مدافع میانی دیجیتال توصیف میشود. در دوران F-15، F-16 و F-14، دکترین تاکتیکی بر کنترل متمرکز و برتری در برد دید مستقیم استوار بود. اما در F-35، موفقیت با توانایی خلبان در مدیریت حجم عظیمی از دادهها سنجیده میشود.
منبع روزیاتو انتهای پیام/
