کشف گروه خونی عجیب؛ فقط یک نفر در جهان آن را دارد

چرا همیشه احساس خستگی و بی حوصلگی دارم؟

آیا تا به حال پیش آمده که صبح با احساس سنگینی از خواب بیدار شوید، در حالی که شب قبل ساعت ها خوابیده اید؟ یا در وسط روز، بی آنکه کار سنگینی انجام داده باشید، حس کنید انرژی تان تخلیه شده و هیچ میلی به انجام کارهای روزمره ندارید؟ این احساس خستگی و بی حوصلگی، به یکی از رایج ترین شکایت های انسان مدرن تبدیل شده است. بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری های آمریکا (CDC)، حدود ۱۵.۷ درصد از بزرگسالان این کشور خستگی مزمن را تجربه می کنند و این آمار در سراسر جهان رو به افزایش است.

نکته مهم این است که خستگی مداوم را نباید با تنبلی یا ضعف اراده اشتباه گرفت. در بسیاری از موارد، این حالت یک سیگنال هشدار از سوی بدن است که نشان می دهد چیزی در سیستم فیزیولوژیک یا روانی شما درست کار نمی کند. متأسفانه، بسیاری از افراد به جای ریشه یابی، با مصرف بی رویه قهوه، نوشیدنی های انرژی زا یا استراحت های بی برنامه، سعی در پنهان کردن این مشکل دارند.

۱. کم خونی و فقر آهن؛ قاتل خاموش انرژی

یکی از شایع ترین و در عین حال نادیده گرفته شده ترین علل خستگی مزمن، کم خونی است. کم خونی به معنای کاهش توانایی خون در حمل اکسیژن به بافت های بدن است. این مشکل اغلب به دلیل فقر آهن، کمبود ویتامین B12 یا اسید فولیک رخ می دهد. آهن برای ساخت هموگلوبین ضروری است؛ پروتئینی که در گلبول های قرمز خون مسئول انتقال اکسیژن است. وقتی سطح آهن پایین باشد، اکسیژن کافی به عضلات و مغز نمی رسد و شما احساس ضعف، بی حالی و خستگی مفرط خواهید کرد.

نکته جالب این است که بسیاری از افراد حتی با داشتن هموگلوبین نرمال، دچار فقر ذخایر آهن (فریتین پایین) هستند. فریتین پروتئینی است که آهن را در بدن ذخیره می کند. اگر سطح فریتین زیر ۳۰ نانوگرم در میلی لیتر باشد، حتی با هموگلوبین طبیعی، احتمال تجربه خستگی و کاهش تمرکز وجود دارد. به همین دلیل، اگر احساس خستگی مداوم دارید، حتماً باید سطح فریتین و همچنین ویتامین B12 خود را بررسی کنید. کمبود B12 علاوه بر خستگی، می تواند باعث بی حسی اندام ها، مشکلات حافظه و تغییرات خلقی شود. ۲. کمکاری تیروئید؛ متابولیسمی که کند کار می کند

غده تیروئید، هورمون هایی تولید می کند که سرعت متابولیسم …

به گزارش آفتاب نیوز،

 فشار خون بالا به عنوان یک عامل خطر اصلی برای بیماری قلبی و سکته مغزی شناخته می‌شود و معمولاً با چندین مکانیسم در بدن مرتبط است، به ویژه فعالیت سیستم عصبی سمپاتیک و سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون که مسئول تنظیم فشار خون و حجم مایعات در بدن است.

با این حال، یک مطالعه جدید منتشر شده در مجله Communications Biology نشان می‌دهد که مکانیسم دیگری به نام "مسیر‌های تنظیم مجدد التهاب" نیز ممکن است نقش مهمی در فشار خون بالا داشته باشد.

این مسیر‌ها با پایان دادن به پاسخ التهابی زمانی که بدن دیگر به آن نیازی ندارد، عمل می‌کنند و به سیستم ایمنی کمک می‌کنند تا به جای تداوم التهاب که می‌تواند منجر به آسیب بافت‌ها و اندام‌ها شود، به حالت عادی خود بازگردد.

محققانی از موسساتی در استرالیا و سنگاپور آزمایش‌هایی را روی موش‌ها انجام دادند تا رابطه بین این مسیر‌ها و فشار خون بالا را بررسی کنند. آنها یک ترکیب آزمایشی به نام B ۱۷ را آزمایش کردند که گیرنده‌های پپتید متصل شونده به فرمالین (FPR) را فعال می‌کند، گیرنده‌هایی که در تنظیم پاسخ سلول‌های ایمنی به التهاب نقش دارند.

آزمایش‌ها نشان داد که این ترکیب به کاهش فشار خون در موش‌های مبتلا به فشار خون بالا، کاهش سفتی آئورت و کاهش تجمع بافت اسکار در قلب و کلیه‌ها کمک می‌کند.

نکته قابل توجه این است که این اثرات حتی با وجود کاهش اندک فشار خون نیز رخ داده است و محققان را به این باور رسانده است که این ترکیب ممکن است با کاهش التهاب و کمک به ترمیم بافت آسیب دیده، مزایایی فراتر از کاهش فشار خون داشته باشد.

این رویکرد با برخی از دارو‌های ضد التهابی که پاسخ ایمنی را سرکوب می‌کنند، متفاوت است، زیرا B ۱۷ بر فعال کردن مکانیسم‌های طبیعی بدن که به رفع التهاب پس از عدم نیاز کمک می‌کنند، تمرکز دارد.

محققان گفتند که این یافته‌ها می‌تواند به افزایش درک تعامل بین سیستم‌های عصبی و ایمنی در فشار خون بالا کمک کند و ممکن است راه را برای درمان‌هایی که همزمان مسیر‌های التهابی و عصبی را هدف قرار می‌دهند، هموار کند.

آنها افزودند که فعال کردن گیرنده‌های فرمالین-پپتید می‌تواند یک استراتژی درمانی امیدوارکننده برای کاهش فشار خون بالا و فیبروز …

به گزارش آفتاب نیوز،

هلو حاوی قند طبیعی است، اما در عین حال فیبر دارد؛ به همین دلیل مصرف هلو کامل می‌تواند نسبت به آبمیوه یا میوه خشک، تأثیر ملایم‌تری بر افزایش قند خون داشته باشد.

 اگر هلو دوست دارید، لزوماً نیازی نیست آن را از رژیم غذایی خود حذف کنید. هلو حاوی کربوهیدرات است، اما می‌تواند در یک الگوی غذایی متعادل برای افرادی که مراقب قند خون خود هستند نیز جای داشته باشد. مقدار مصرف، شکل مصرف میوه و مواد غذایی‌ای که همراه آن خورده می‌شوند همگی می‌توانند بر پاسخ قند خون تأثیر بگذارند.

هلو قند خون را افزایش می‌دهد؟

هلو حاوی کربوهیدرات و قند‌های طبیعی است، بنابراین مصرف آن می‌تواند باعث افزایش قند خون شود؛ اما این موضوع به معنای نامناسب بودن هلو برای کنترل قند خون نیست.

یک هلوی متوسط حدود ۱۷ گرم کربوهیدرات و ۲.۵ گرم فیبر دارد. هلو به صورت کامل همچنین مقدار زیادی آب دارد و فیبر آن نیز حفظ می‌شود؛ بنابراین نسبت به آبمیوه یا میوه خشک، کربوهیدرات آن کمتر متراکم است و احساس سیری بیشتری ایجاد می‌کند.

برای افراد مبتلا به دیابت نیز میوه می‌تواند بخشی از یک الگوی غذایی متعادل باشد. انجمن دیابت آمریکا، میوه‌های تازه، منجمد یا کنسروی بدون شکر افزوده را از گزینه‌های مناسب می‌داند.

با این حال، مقدار مصرف اهمیت دارد. کربوهیدرات‌ها در فرایند گوارش به گلوکز تبدیل می‌شوند و می‌توانند قند خون را افزایش دهند؛ بنابراین میزان کربوهیدراتی که در یک وعده مصرف می‌کنید، بر میزان افزایش قند خون تأثیر دارد.

هلو را با چه چیزی بخوریم؟

برای اینکه میان‌وعده یا وعده غذایی سیرکننده‌تر باشد، می‌توان هلو را همراه با یک منبع پروتئین، چربی سالم یا فیبر مصرف کرد؛ برای مثال:

ماست یونانی ساده

مغز‌ها مانند بادام و گردو

دانه‌ها

مصرف پروتئین و چربی در کنار کربوهیدرات می‌تواند بر سرعت جذب کربوهیدرات‌ها تأثیر بگذارد و به مدیریت بهتر قند خون کمک کند.

همچنین به جای اینکه هلو را به وعده‌ای اضافه کنید که از قبل چندین منبع کربوهیدرات دارد، می‌توانید آن را جایگزین یک منبع دیگر کربوهیدرات کنید؛ مثلاً هلو را به جای دسر شیرین یا یکی دیگر از مواد …

به گزارش آفتاب نیوز،

این نتایج بر اساس یک مطالعه جدید که توسط کنسرسیوم مراقبت‌های بهداشتی «کایزر پرماننته» (Kaiser Permanente) انجام گرفته و در مجله «جاما نتورک اوپن» (JAMA Network Open) منتشر شده به دست آمده است.

محققان این مطالعه اعلام کردند که این تحقیق را با اجرای یک برنامه به منظور پاسخ به این پرسش که آیا نشستن کمتر می‌تواند فشار خون را در افراد مسن کاهش دهد یا خیر؟ پیش بردند. در این تحقیق ۲۸۳ عضو «کایزر پرماننته» که بین ۶۰ تا ۸۹ ساتل سن داشتند و دارای شاخص توده بدنی بین ۳۰ تا ۵۰بوند، مشارکت کردند.

شرکت کنندگان در این تحقیق به منظور دستیابی به نتایجی دقیق‌تر تحت ۱۰ جلسه مربیگری (کوچینگ) سلامت در طول شش ماه قرار گرفتند، یک میز ایستاده برای کار به آنها اختصاص داده شد و به یک ردیاب فعالیت مجهز شدند. جلسات کوچینگ روی تعیین اهدافی برای کاهش زمان نشستن متمرکز بود. شرکت کنندگان بیشتر این جلسات را از راه دور تکمیل کردند. گروه دومی از شرکت کنندگان نیز آموزش‌های بهداشتی دریافت کردند. با این حال، اهداف آنها بر سلامت عمومی غیر مرتبط با ایستادن یا افزایش فعالیت متمرکز بود.

نتایج عجیب

محققان گزارش دادند که شرکت کنندگانی که در جلساتی حضور یافته بودند که روی زمان نشستن متمرکز بود، سطح عدم تحرک خود را تا حدود ۳۰ دقیقه در روز کاهش دادند. در پایان این تحقیق مشخص شد که فشار خون این شرکت کنندگان تقریبا ۳.۵ میلی متر جیوه کاهش یافته بود.

به گفته نویسندگان مطالعه، کاهش زمان نشستن می‌تواند سلامت کلی را بهبود بخشد. افراد مسن معمولا بین ۶۵ تا ۸۰درصد مواقعی که بیدار هستند را نشسته سپری می‌کنند و نشستن با خطرات سلامتی مانند بیماری قلبی و دیابت همراه است.

دکتر کریستوفر تانایان، متخصص قلب و پیشگیری از عوارض قلبی که به طور ویژه در حوزه پزشکی ورزشی قعالیت می‌کند و در این تحقیق حضور نداشت، گفت: من قطعا کاهش زمان نشستن برای بهبود جریان خون از منظر قلبی و عروقی را توصیه می‌کنم. این کار همچنین برای کاهش مشکلات اسکلتی و عضلانی عالی است. نحوه توضیح محققان درباره اینکه که چگونه کمتر نشستن فشار خون را از نظر فیزیولوژیکی کاهش می‌دهد، جالب است.

کفایت نمی‌کند، اما بد هم نیست

دکتر هوارد واینتراب، …

با این حال، شیوه زندگی مدرن و گسترش مشاغل اداری باعث شده‌اند که انسان امروزی بخش عمده‌ای از ساعات بیداری خود را در وضعیت نشسته بگذراند. رفتارهای بی‌تحرک به یک وضعیت غالب در فعالیت‌های روزمره تبدیل شده‌اند و اکثر افراد هنگام کار، تحصیل، رانندگی یا تفریح در حالت نشسته قرار دارند. این بی‌تحرکی مزمن نه‌تنها متابولیسم عمومی بدن را دچار اختلال می‌کند، بلکه فشارهای بیومکانیکی شدیدی به ستون فقرات و دیسک‌های بین‌مهره‌ای وارد ساخته و زمینه را برای آسیب‌های ساختاری جبران‌ناپذیر فراهم می‌آورد. الگوهای تحرک در گروه‌های سنی مختلف و روند افزایشی بی تحرکی

کاهش سطح فعالیت بدنی و پدیده بی‌تحرکی، مسئله‌ای است که تمامی گروه‌های سنی را از خردسالی تا سالمندی تحت تأثیر قرار داده است. بررسی‌های رفتاری نشان می‌دهند که کودکان نوپا و پیش‌دبستانی (بین ۲ تا ۴ سال) به طور میانگین حدود ۶ ساعت از روز خود را به بازی‌ها و فعالیت‌های بدنی اختصاص می‌دهند و سهم استفاده آن‌ها از صفحات نمایش بسیار محدود است. اما با ورود به مقاطع سنی بالاتر و بازه ۵ تا ۱۷ سال، تغییر چشمگیری در این آمار رخ می‌دهد؛ به طوری که زمان صرف‌شده برای فعالیت‌های بدنی به شدت افت کرده و در مقابل، زمان ماندن در برابر تلویزیون، رایانه و گوشی‌های هوشمند افزایش پیدا می‌کند. حضور روزافزون دستگاه‌های الکترونیکی در اتاق خواب کودکان و نوجوانان نیز بر شدت این پدیده افزوده و پیاده‌روی روزانه آن‌ها را به میزان زیادی کاهش داده است.

در رده‌های سنی بزرگسال، میزان فعالیت بدنی رابطه معکوسی با افزایش سن دارد. بیشترین سطح تحرک در میان بزرگسالان جوان مشاهده می‌شود، اما با افزایش سن و قرار گرفتن در گروه‌های سنی بالاتر، تمایل به تحرک به طور مداوم کاهش می‌یابد. کمترین میزان فعالیت روزانه مربوط به افراد بالای ۶۵ سال است که بخش عمده‌ای از روز را در حالت بی‌تحرک می‌گذرانند و تنها درصد کمی از آن‌ها برنامه‌های حرکتی استاندارد را اجرا می‌کنند. عواملی نظیر وضعیت اقتصادی، شاخص توده بدنی مناسب و عدم دخانیات نیز بر میزان تحرک …