چرا قابوس‌نامه و سیاست‌نامه هنوز زنده‌اند؟

محمدحسن خدایی در آخرین روزهای تابستان، در اوج گرفتن دوباره منازعات جنگی ایران و امریکا، سخن گفتن از تئاتر بیش از پیش دشوار شده و دیگر نمی توان مثل قبل،

پیکر جواد مجابی، نویسنده، شاعر، طنزپرداز، نقاش و منتقد ادبی و هنری که بیش از شش دهه در عرصه فرهنگ و هنر ایران فعال بود، صبح دیروز مقابل خانه‌اش در کوی نویسندگان به سمت امامزاده کرج تشییع شد. در این مراسم امیرحسن چهلتن، داستان‌نویس، گفت: من یار غار دکتر مجابی نبودم اما آشنایی ما به بیش از ۵۰ سال پیش برمی‌گردد؛ زمانی که من بسیار جوان بودم و این شانس را داشتم که با چهره‌های ادبی حشر و نشر داشته باشم. ممکن بود میان دیدارهای ما ماه‌ها فاصله بیفتد و گاهی نیز به اقتضای شرایط، هفته‌ای دو بار یکدیگر را ببینیم؛ به‌خصوص زمانی که هر دو عضو هیات دبیران کانون نویسندگان بودیم. در این مدت طولانی، دیدارهای بسیاری داشتیم، گپ‌وگفت‌های متعدد و خاطرات زیادی شکل گرفت. چهلتن سپس به مرور خاطرات خود با جواد مجابی در ماجراهایی همچون اتوبوس ارمنستان ‌و قتل محمد مختاری و محمدجعفر پوینده پرداخت.

وقتی جنگ فقط در میدان نظامی رخ نمی‌دهد و روایت‌ها نیز به بخشی از نبرد تبدیل می‌شوند، شعر می‌تواند سلاح خود را از جنس دیگری انتخاب کند؛ هجو، نقیضه و طنز. سروده‌های اخیر نشان می‌دهد چگونه می‌توان با همین ابزار هم روایت‌های جنگ‌طلبانه را به چالش کشید و هم دردهای جامعه و زخم‌های وطن را به زبان شعر آورد.

توقیف دو برنامه «روشن» و «شفرونی» در شبکه نمایش خانگی

آرمان امروز : هرمز علی‌پور شاعر و منتقد پیشکسوت در پی درگذشت جواد مجابی شاعر، نویسنده، نقاش و منتقد پیشکسوت ادبی و هنری که روز چهاردهم شهریورماه پس از یک دوره بیماری در ۸۷سالگی در تهران از دنیا رفت، در متنی که در اختیار ایسنا، قرار داده، نوشته است: «اولین‌بار که [ ]

محمد تقی زاده سریال بامداد خمار از همان ابتدا با یک امتیاز مهم وارد میدان شد؛ اقتباس از یکی از شناخته شده ترین رمان های