قدرتهای بزرگ، خلیج فارس را یک انبار سوخت استراتژیک دیدهاند اما ایران با اقتدار منطقهای و توان دفاعی واکاوی مناسبات حاکم بر یک سده اخیر حکایت از آن دارد که قدرتهای بزرگ، منطقه خلیج فارس را در قالب یک انبار بزرگ سوخت و سکویی برای پیشبرد مطامع استراتژیک خود ارزیابی کردهاند و نسبت به جغرافیای این سرزمین به عنوان مأمنی برای شرکای پایدار نگاهی نداشتهاند. رفتار بریتانیا در سال ۱۹۲۲ که منجر به بخشش بخش وسیعی از خاک کویت شد و رها کردن یمن در کوران حوادث دهه ۱۹۶۰، نشانههای اولیه این رویکرد منفعتطلبانه محسوب میشود. واشنگتن نیز در بزنگاههای تاریخی، مسیر مشابهی را در پیش گرفت. رها کردن متحد دیرینهای چون محمدرضا پهلوی در بحبوحه انقلاب ۱۳۵۷ و بیعملی آشکار در زمان سقوط حسنی مبارک و وقایع بحرین، بر این واقعیت صحه گذاشت که تعهدات کاخ سفید به طور مستقیم با مصالح لحظهای و نوسانات سیاسی داخلیاش گره …