دکتر فرشید فرخنژاد، مدیرعامل بانک ملت، در سفری به سیرجان از شرکت توسعه آهن و فولاد گلگهر بازدید کرد.
در این دیدار، محمد محیاپور مدیر عامل شرکت توسعه آهن و فولاد گلگهر ضمن تشریح توانمندیهای این شرکت، از افتتاح ۳۰۰ همت پروژه در سال جاری خبر داد و گفت: تکمیل زنجیره کامل فولاد در گلگهر کمتر از ۴۸ ساعت زمان میبرد و پروژههای مسئولیت اجتماعی نیز در حال اجراست.
فرخنژاد نیز با تحسین این مجموعه به عنوان «افتخار ملی»، بر تداوم حمایتهای مالی بانک ملت تأکید کرد. مطالب پیشنهادی توسعه از گذرگاه آموزش نیروی کار ۱۴۰۳/۰۲/۰۷ افتخارآفرینی شرکت توسعه آهن و فولاد گلگهر در جشنواره اختراعات رومانی ۱۴۰۴/۰۲/۳۱
وی تصریح کرد: آمادگی داریم با ابزارهای نوین نظیر اوراق گام و تسهیلات ارزی و ریالی، نقشی موثر در شتاببخشی به توسعه این قطب صنعتی ایفا کنیم.
تگ هاتوسعه آهن و فولاد گل گهرشرکت BHP بزرگترین شرکت معدنی جهان با بهرهگیری از تقاضای قوی برای کالاهایی مانند ویژه مس و سنگ آهن، بالاترین سود تقسیمی چهار سال اخیر را پرداخت خواهد کرد.
سود تعدیل شده شرکت در سال مالی منتهی به پایان ژوئن با ۳۰ درصد افزایش به ۱۳.۲ میلیارد دلار رسید. همچنین درآمد شرکت نیز با رشد ۱۵ درصدی به ۵۸.۸ میلیارد دلار افزایش یافت.
شرکت، سود نقدی نهایی را ۹۹ سنت برای هر سهم اعلام کرد که با احتساب سود نیم ساله ۷۳ سنت، مجموع سود سالانه را به ۱.۷۲ دلار رساند. مطالب پیشنهادی ماه پرنوسان سنگ آهن؛ افزایش 2.8 درصدی قیمت سنگ آهن در ماه آوریل ۱۴۰۵/۰۳/۲۳ توسعه معدن بزرگ مس پاکستان بازهم به تعویق افتاد ۱۴۰۵/۰۳/۲۳
«برندون کریگ» مدیر اجرایی BHP گفت: شرکت سال قوی را با رکورد حمل و نقل سنگ آهن و تولید ۲ میلیون تن مس برای دومین سال پیاپی پشت سر گذاشته است.
سهام BHP از ابتدای سال با ۴۱ درصد افزایش به ۶۴.۷۲ دلار استرالیا (۴۵.۳۰ دلار آمریکا) رسیده است. بانک کانادایی RBC Capital Markets پس از انتشار گزارش سود به مشتریان خود گفت که اگرچه چشمانداز BHP مثبت است، اما قیمت هدف سهام شرکت ۵۷ دلار استرالیا (۳۹.۹۰ دلار آمریکا) خواهد بود.
با وجود عملکرد قدرتمند شرکت، برخی تحلیلگران معتقدند، رشد قیمت سهام BHP که تحت تاثیر چشمانداز مس بوده، بیش از حد و با سرعت زیادی اتفاق افتاده است. تگ هاتوسعه معادن و فلزات
به گزارش تجارت نیوز، ماجرا در ظاهر عجیب است! کشوری که میلیونها تن شمش، اسلب و دیگر محصولات زنجیره فولاد را صادر میکند، چرا باید برای واردات فولاد ارز خرج کند؟
انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران در آمار ۸ ماهه سال ۱۴۰۴ اعلام کرده بود که نزدیک به ۶۵۰ میلیون دلار محصول فولادی وارد کشور شده است؛ بخش عمده این رقم به انواع ورق اختصاص داشت. طی این بازه، حجم واردات نسبت به مدت مشابه سال قبل ۴۲ درصد کاهش یافته و از یک میلیون و ۹ هزار تن به ۵۸۵ هزار تن رسیده بود، اما همچنان سهم بالای ورق در سبد واردات قابلتوجه است.
در همان دوره، آمار انجمن نشان میداد رشد صادرات بیش از آنکه حاصل فروش محصولات نهایی باشد، از صادرات مواد اولیه و محصولات میانی نیرو گرفته است. بهعبارت ساده، ایران در بخش ابتدایی زنجیره، مازاد تولید دارد؛ اما هرچه به محصول نهایی، دقیق و سفارشی نزدیک میشویم، دست صنعت کوتاهتر میشود.
هر ورق وارداتی، فولاد خاص نیست
البته نباید تمام ورقهای وارداتی را «فولاد خاص» نامید. بخشی از واردات، شامل ورق گرم، سرد و گالوانیزهای است که مشابه داخلی هم دارد. آمار ۱۰ ماهه سال ۱۴۰۳ انجمن فولاد نشان میداد واردات ورق گرم با رشد ۲۳ درصدی به ۴۲۲ هزار تن رسیده، در حالیکه واردات ورق سرد و گالوانیزه بهترتیب ۲ و ۵ درصد کاهش یافته بود.
بنابراین، بخشی از واردات ممکن است نه بهدلیل نبود فناوری، بلکه در نتیجه قیمت، سیاست ارزی، تعرفه، تأخیر در تحویل یا در دسترس نبودن ابعاد موردنظر مصرفکننده انجام شود.
اما بخش دیگری از نیاز بازار واقعاً تخصصی است؛ ورقهایی با ترکیب شیمیایی کنترلشده، ضخامت بسیار دقیق، کیفیت سطحی بالا یا قابلیت شکلپذیری و جوشپذیری مشخص. خودروساز، سازنده مخزن تحت فشار، تولیدکننده تجهیزات انرژی و کارخانه لوازم خانگی نمیتوانند هر ورقی را جایگزین گرید تأییدشده کنند.
تولید شمش آسانتر از حفظ کیفیت است
فروش شمش و اسلب، در مقایسه با تولید فولادهای پیشرفته، مسیر سادهتری دارد. تولید یک ورق تخصصی فقط به فولاد مذاب نیاز ندارد؛ خطوط نورد دقیق، عملیات حرارتی، پوششدهی، آزمایشگاه مجهز، مواد آلیاژی و کنترل مداوم کیفیت نیز لازم است.
از همه مهمتر، مشتری باید مطمئن باشد محصولی که امروز تحویل میگیرد، سه ماه بعد هم با همان مشخصات تولید خواهد شد. قطع برق و گاز، دشواری تأمین قطعات و محدودیت دسترسی به فناوری، رسیدن به این ثبات را پرهزینه میکند.
تقاضای بعضی گریدهای خاص نیز محدود است. ممکن است یک صنعت فقط چند هزار تن از محصولی معین بخواهد؛ میزانی که سرمایهگذاری مستقل برای تولید آن را اقتصادی نمیکند. در چنین شرایطی واردات، هرچند ناخوشایند، برای مصرفکننده ارزانتر از راهاندازی یک خط کممشتری تمام میشود.
بازی باید عوض شود
اما راهحل، بستن ناگهانی دروازه واردات نیست. ممنوعیت، بدون آماده بودن تولیدکننده داخلی میتواند خط تولید خودرو، لوازمخانگی یا تجهیزات صنعتی را متوقف کند. از سوی دیگر، ادامه صادرات محصولات کمارزش و واردات محصولات گرانتر نیز به معنی واگذاری ارزشافزوده به دیگر کشورهاست.
صنعت فولاد ایران باید از مسابقه افزایش ظرفیت اسمی فاصله بگیرد و به سمت قراردادهای بلندمدت میان فولادساز و مصرفکننده، تکمیل خطوط نورد و پوششدهی، تولید گریدهای پرمصرف وارداتی و تأمین پایدار انرژی حرکت کند. مساله امروز ایران این نیست که فولاد کمی تولید میکند؛ مساله این است که لزوما همان فولادی را تولید نمیکند که صنعت کشور در همان زمان به آن نیاز دارد!
منبع: فولاد نیوز
