۳ دقیقه قبل / سایت جماران
در رثای «فقاهتِ اصیل»؛ از «سفرِ الیالله» تا «سفرِ الیالخلق»
در تحلیلِ بحرانهایِ ایرانِ امروز، بارها از گسستهایی سخن رفته که میانِ سنّت و تجدد، حکمرانی و جامعه، دین و سیاست پدیدار شده است. آیتالله شبیری زنجانی، بیآنکه داعیۀ نظریهپردازی دربارۀ این گسستها داشته باشد، در سکوتِ عملِ خویش، پُلی موقت اما مؤثر بر آن زد؛ پُلی که هیچ بیانیهای آن را اعلام نکرد اما اثرش در سرنوشتِ چند تن، ماندگار شد. مقبولیتِ فراجناحیِ او، خود گواهی بود بر امکانِ «وحدت در عینِ کثرت» -امکانی که در غیابِ «تأویل» و در حبسِ ظاهرِ صرف، معمولاً موهوم و دستنیافتنی مینماید.