حرف‌های جدید امیرحسین قیاسی مجری به اظهارت پیشینش درباره جنگ

سعیده علیپور لودر صبح ۱۸ شهریور بر سردر باشکوه بنایی در سبزوار فرود آمد که مردم آن را کاروان سرای روس ها یا پادگان

گویا بازیگر برنده ایرانی در جشنواره فیلم ونیز فراموش کرد دشمنان ایران کودکان میناب را قتل عام کردند.

جایزه بهترین بازیگر زن بخش «افق‌ها»ی ونیز برای لاله مرزبان، بیش از آنکه یک موفقیت سینمایی به نظر برسد، در امتداد همان روایت سیاسی و یک‌سویه‌ای قرار گرفت که س...

«سینمای خارج از ساختار رسمی البته پدیده تازه‌ای در ایران نیست. از دهه ۸۰ بود که انواعی از آثار متکی به حمایت‌ها و سرمایه‌های خارجی شکل گرفت که گاهی عنوان سینمای سفارتی می‌گرفت. تفاوت امروز اما در گستردگی و سهولت تولید آن‌هاست؛ چراکه بخشی از این جریان اکنون عملاً مسیر مستقلی از سینمای رسمی پیدا کرده و با استفاده از سرمایه‌گذاری جشنواره‌ها، بنیادهای فیلم و تهیه‌کنندگان خارجی، به تولید و عرضه آثار خود ادامه می‌دهد.»

وقتی ناصرالدین‌شاه در 22 شهریور 1227 شمسی به سلطنت رسید، پادشاه هنوز می‌توانست خود را مرکز جهان سیاسی بداند. اما در پایان سلطنت او، جامعه ایران دیگر همان جامعه آغاز دوران قاجار نبود. تلگراف، مطبوعات، مدرسه، بازار، ارتباط با جهان و تجربه اعتراض‌های جمعی، آرام‌آرام مفهوم تازه‌ای از «قدرت» ساخته بودند. ناصرالدین‌شاه نه کاملاً متعلق به جهان قدیم بود و نه توانست خود را با جهان جدید تطبیق دهد؛ او پادشاه یک دوره گذار بود.