به گزارش ایسنا، این حمله که از سوی منافقین «فروغ جاویدان» نام گرفت، آخرین رویارویی بزرگ نظامی در دوران جنگ ایران و عراق به شمار میرود و در شرایطی رخ داد که منافقین، پذیرش قطعنامه را نشانهای از ضعف و فرسودگی توان نظامی و روحیه عمومی ایران ارزیابی کرده بودند.
رهبران منافقین تصور میکردند که جمهوری اسلامی ایران پس از هشت سال جنگ، توان مقاومت در برابر یک حمله برقآسا را ندارد و مردم نیز از آنان استقبال خواهند کرد. آنان با تحلیل نادرست از شرایط سیاسی و اجتماعی کشورمان، گمان میکردند که میتوانند با تصرف چند شهر غربی و حرکت سریع به سمت تهران، زمینه سقوط نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران را فراهم کنند.
از سوی دیگر، رژیم بعث عراق هم که در روزهای پایانی جنگ نتوانسته بود به اهداف سیاسی خود دست یابد، با حمایت همهجانبه نظامی، تسلیحاتی و اطلاعاتی از منافقین، تلاش کرد تا از این سازمان به عنوان اهرمی برای وارد آوردن آخرین ضربه به ایران استفاده کند.
تجهیز منافقین به انواع خودروهای زرهی، تسلیحات و پشتیبانی لجستیکی عراق، بیانگر هماهنگی کامل این حمله با اهداف راهبردی بغداد بود. …
