به گفته «محمد عبدالبدیع»، رئیس اداره باستانشناسی مصر، یکی از کتیبههای این مقبرهها به بازگشت یک فرمانده نظامی از شمال سوریه اشاره میکند که اطلاعات مهمی درباره ارتباطات مصر در دوره «پادشاهی نوین» با منطقه خاور نزدیک ارائه میدهد.
رئیس اداره باستانشناسی مصر در بیانیهای گفت: «این کتیبه، اهمیت ویژهای دارد؛ چراکه نهتنها قدمت مقبره را به «دوره پادشاهی نوین» تایید میکند، بلکه شواهد جدیدی از روابط نظامی و دیپلماتیک مصر با خاور نزدیک در آن دوران ارائه میدهد.»
مقبره دوم به مردی به نام «منتوحوتپ» (Mentuhotep) تعلق دارد که گمان میرود از مقامهای ارشد نظامی و اداری بوده باشد. حکاکی دیوار شمالی مقبره، صحنههایی از شکار و پیشکش کردن را به تصویر میکشند و در یکی از تصاویر بزرگ، «منتوحوتپ» در کنار مادرش، «Iahhotep» نشسته است. این تصویر نشان میدهد که این خانواده از جایگاه اجتماعی بالایی برخوردار بودهاند.
مقبره سوم به یک بازرگان به نام «پاریموایا» (Pareemwaya)، که با نام «ساموت» (Samut) نیز شناخته میشد، تعلق دارد. کتیبههای این مقبره علاوهبر نام او، نام چند تن از اعضای خانوادهاش از جمله همسر، مادر و چهار پسرش را نیز ثبت کردهاند. در بیانیه منتشرشده آمده است که چنین اسناد خانوادگی دقیقی، «نگاهی به زندگی خانوادگی و اجتماعی یکی از شخصیتهای برجسته آن دوران» را ارائه میدهد.
منطقه سقاره که در ۳۰ کیلومتر در جنوب قاهره قرار دارد، گورستان اصلی شهر باستانی ممفیس، پایتخت مصر باستان، بوده است و در سال ۱۹۷۹ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. این محوطه همچنین شامل بناهای خصوصی متعلق به مقامهای بلندپایه است که در دوران فراعنه به آن افزوده شدند و تا دوره بطلمیوسی (۳۰۵ تا ۳۰ پیش از میلاد) و سپس دوران روم نیز برای تدفین افراد غیرسلطنتی و برگزاری آیینهای مذهبی مورد استفاده قرار میگرفت.
انتهای پیام
