به گزارش ایسنا، حسگرهای زیستی در طول دو دهه گذشته، مراقبتهای بهداشتی خانگی را متحول کردهاند. دستگاههایی مانند دستگاههای پوشیدنی سنجش ضربان قلب و قند خون، اطلاعات و اطمینان لازم را برای حفظ یک سبک زندگی فعال به افراد مبتلا به بیماریهای مزمن میدهند، اما حتی بهترین حسگرها نیز به دلیل تواناییشان در حفظ تماس با پوست در طول فعالیتهای بدنی شدید، محدود هستند.
به نقل از یورکالرت، پژوهشگران «دانشگاه درکسل»(Drexel University) و «دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا»(Penn State)، چالش بهبود هیدروژل مورد استفاده در حسگرهای زیستی را بر عهده گرفتند و فرمول جدیدی را برای ساخت بستر ژلاتینی گزارش کردند که همهکاره، بادوام و بسیار چسبنده است؛ به طوری که اتصال قویتری را ایجاد کند.
پژوهشگران میگویند علاوه بر حرکات منظم مانند خم شدن یا کشش، موانع سطحی مانند رطوبت، چربی یا مو بزرگترین موانع برای حسگرهای زیستی هستند که به بدن متصل میمانند و سیگنالهای بیولوژیکی را که برای تشخیص آنها طراحی شدهاند، دریافت میکنند. هیدروژل آنها به گونهای فرموله شده است که از طریق مو و عرق به پوست بچسبد و در طول فعالیت بدنی، استحکام خود را حفظ کند.
دکتر «ابوموسی عبدالله»، پژوهشگر فوق دکتری مهندسی مکانیک دانشگاه درکسل گفت: هدف نهایی یک حسگر زیستی این است که آن قدر قابل اعتماد و راحت باشد که کاربر بدون توجه مداوم به وجود آن بتواند به زندگی خود ادامه دهد. با در نظر گرفتن این موضوع، ما فرمولی را برای یک هیدروژل ابداع کردیم که میتوان آن را در هر شکل یا اندازهای چاپ کرد و به قدری چسبنده است که حتی در صورت تعریق یا مودار بودن پوست میتواند به آن بچسبد و به قدری بادوام است که میتوان دوباره از آن استفاده کرد.
نوآوری غیرمنتظره آنها با تنظیم مخلوط پلیمرها و افزودنیهای …
