به گزارش ایسنا، در آغاز، زمین جوان چیزی بیش از یک توپ نرم از سنگ نیمهمذاب نبود و به نحوی، طی صدها میلیون سال، بخشهایی از آن سوپ سنگی به اولین قارهها تبدیل شدند.
اکثر دانشمندان فکر میکنند که پاسخ کاملاً زیر پای ما، در زمینشناسی بیقرار سیاره خودمان نهفته است، اما طبق گفته تیمی به رهبری زمینشناس کریس کرکلند(Chris Kirkland) از دانشگاه کرتین(Curtin) در استرالیا، ممکن است فقط مربوط به زمین نباشد.
آنها استدلال میکنند که رشد قارهها تحت تأثیر چیزی بسیار بزرگتر بوده است؛ سفر طولانی منظومه شمسی از طریق بازوهای مارپیچی کهکشان راه شیری.
این یک ایده جسورانه است، اما محققان میگویند که این ایده در برخی از قدیمیترین مواد معدنی زمین، کریستالهای ریز زیرکون که میلیاردها سال پیش تشکیل شدهاند، حک شده است.
کرکلند میگوید: شاید زمینشناسی مرز اطراف سیستم زمین را بیش از حد محکم کشیده است. پرسش واقعی این نیست که آیا زمین به کهکشان وسیعتر متصل است یا خیر، بلکه این است که آیا این اتصالات سیگنال زمینشناسی به اندازه کافی قوی برای ما باقی گذاشتهاند که بتوانیم آن را تشخیص دهیم یا خیر. …
