شهید نعمتالله نادریزرنه در سال ۱۳۳۷در خانوادهای متدین، شریف و خوشنام در روستای طَرن از توابع بخش زرنه شهرستان ایوان دیده به جهان گشود. او از همان سالهای کودکی، در دامان خانوادهای مذهبی و در فضایی آکنده از پاکی، ایمان و نجابت پرورش یافت؛ فضایی که از او انسانی مسئول، مردمدار و دلبسته ارزشهای الهی ساخت.
تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در زادگاه خود، روستای طرن و بخش زرنه گذراند و سپس برای ادامه تحصیل راهی اسلامآباد غرب شد. شهید نادری زرنه پس از تلاش و پشتکار فراوان، موفق به اخذ دیپلم ادبی نظام قدیم در سال ۱۳۵۵ شد؛ اما آنچه بیش از مدرک و عنوان برای او اهمیت داشت، خدمت به مردم و ایفای رسالت انسانی بود. از همین رو، پس از پایان تحصیلات، شغل شریف معلمی را برگزید؛ حرفهای که نشان از روح بلند، تربیتگر و مسئولیتپذیر او داشت.
او معلمی بود که تنها به آموزش واژهها نمیاندیشید، بلکه به تربیت انسان باور داشت. در نگاه او، کلاس درس فقط محل انتقال دانش نبود، بلکه سنگری برای ساختن نسل مؤمن، آگاه و متعهد به شمار میرفت. همین روحیه مسئولیتپذیری، بعدها در میدان جهاد و مقاومت نیز جلوهای دیگر یافت.
شهید نعمتالله نادری زرنه با آغاز سالهای دفاع مقدس، آرام و قرار از دلش ربوده شد. هنگامی که میهن اسلامی در معرض تجاوز دشمن بعثی قرار گرفت، او بیدرنگ و داوطلبانه در سال ۱۳۶۰ راهی جبهههای حق علیه باطل شد تا دین خود را به اسلام، انقلاب و سرزمینش ادا کند.
این رزمنده مخلص در فروردینماه سال ۱۳۶۱ در عملیات بزرگ فتحالمبین حضور یافت؛ عملیاتی سرنوشتساز که یکی از برگهای زرین مقاومت ملت ایران در برابر دشمن بعثی به شمار میرود. او سپس در مهرماه همان سال در عملیات غرورآفرین رمضان در محور حمیدیه ـ کرخهنور شرکت کرد و در جریان نبرد، مجروح شد. شدت جراحات موجب شد مدتی در بیمارستان مرکزی اهواز بستری شود، اما زخم تن، هرگز از عزم و اراده او نکاست و شوق حضور در جبهه را در دلش خاموش نکرد.
سالها بعد، در سالهای ۱۳۶۶ و ۱۳۶۷، بار دیگر از سوی لشکر حضرت امیر(ع) ایلام عازم جبهه شد و در مناطق عملیاتی قلاویزان، مهران و چنگوله در بهداری خط مقدم به خدمت پرداخت. او در این جایگاه، نهتنها یک رزمنده، بلکه مرهمی بر زخم مجاهدان اسلام بود؛ انسانی که در سختترین شرایط، …
