آخرین بار که تیم فوتسال مسسونگون لیگ برتر را فتح کرد، کرونا تازه تازه بار و بندیلاش را جمع کرده بود، ارزش دلار چیزی حدود ۴۵ هزار تومان بود و تب آرژانتینیها در پی فتح سومین جام جهانی کماکان در بوئنوس آیرس داغ بود و آتشین.
سه-چهار سال بیجامی و در عین حال حضور در جمع مدعیان، شاید برای یک تیم متوسط روبه بالا آمار قابل قبولی تلقی شود اما برای مس نه. برای مسی که ادعای فوتسالاش میشود برای مسی که پنج دوره لیگ را درو کرده و بر سکوی نخست آسیا تکیه زده، این روند دردمند است و فاجعهبار.
تصمیمات نکبت
مس البته در تمام این سالها و بالاخص سه سال اخیر اسیر تصمیمات تازه و غریبی شده است. تصمیماتی که این تیم را فرسنگها از قهرمانی دور و به لبهی پرتگاه راند.
بعد از آخرین لبخند قهرمانی، رسول خطیبی، سکان مدیریت را تحویل یاسر نجفزاده داد. دوران نجفزاده تنها در قیاس با دورههای بعدی، کمی بهتر از بد بود. جملگی مدیران مس بعد از نجفزاده به غیر از مدیریت فعلی که هنوز عملکردش عریان نشده، باشگاه را به تگنای فروپاشی پرتاب کردند.
نقی نصیری یکی از عجیبترین دوران ادوار مختلف باشگاه مس را رقم زد. از حضور بستگان نزدیک سران باشگاه در تیمها گرفته تا آشفتگی بیمرز تیم فوتبال مس که احتمالاً در جریان یکی از عجایب عدم صدور کارت بازی، نبود البسه، فقدان زمین بازی و یا حتی انجام یک بازی به میزبانی تبریز در ارومیهقرار گرفته باشید. البته مدیر ورزقانی مس پس از کنار رفتن از این سمت بیخیال داستان نشد و به عنوان رئیس هیات مدیره به فعالیت خود ادامه داد و جدیداً از جمع سران مس کنار رفته است.
با حذف فوتبال از بین رشتههای فعال باشگاه مس، آنها به گفته خودشان دست بازتری در فوتسال و والیبال خواهند داشت. البته از قرار معلوم مدیران قبلی میلیاردها بدهی به میراث گذاشتهاند. به طوری که حتی گفته میشود باشگاه مس، دو برابر بودجه فعلی بدهی دارد.
افول مس و پیشرفت رقبا
از این ها که بگذریم بهتر است بدانیم روند روبه نزول نارنجیها و دوری سه ساله از کسب عنوان قهرمانی یک شبه اتفاق نیفتاده است. آنها به تدریج به این بلا دچار شدهاند. برای مثال، پاییز ۱۴۰۳ درحالی که علاوه بر سکوها، دیوارههای سالن پورشریفی هم مملو از جمعیت بود، مس برای نخستین بار در …
