امیرخانی را بیشتر با رمان میشناسیم اما «ناصر ارمنی» فعالیت ادبی این نویسنده نامآشنا در حوزه داستان کوتاه است. زبان اثر، جذابیت کارهای او را دارد و شیطنتهایی در سوژه، نوع نگاه و پایانبندیهای خاص و متفاوت از ویژگیهای این مجموعه است. در بخشی از داستان «ناصر ارمنی» آمده است: «کسی چه میداند، شاید از همین جا بود که روی ناصر لقب «ارمنی» گذاشتند. لقب، پر بیراه هم نبود. ناصر از مدرسه که بیرون میآمد به دو میآمد تا با بچهمحلها به حسن آباد برود. دو سه تا کلمه هم ارمنی یاد گرفته بود.
- پیتر باروک آری حاکیم ناظامی! بچههای مدرسه او را ناصر ارمنی صدا میزدند. ناراحت که نمیشد هیچ، خوشش هم میآمد. گاهی به بچههای مدرسه ارمنی هم یاد میداد. به یکی دوتا از بچههای شر، چند تا فحش آبدار ارمنی یاد داده بود. آنها هم تا حسنآباد بچه محلهای ناصر را دنبال میکردند و به ارمنی و با همان دو سه تا کلمه فحش میدادند...»
عنوان سایر داستانهای این مجموعه شامل: «زمزم»، «انگشتر»، «رتبه قبولی»، «یک پژوهش خشن»، «کوچولو»، ، «کمال»، «سه نفر»، «خیابان»، «سال نو» و «گوش شنوا» میشوند.
در داستان اول این مجموعه به نام «زمزم»، داستان پسری به نام سهراب روایت میشود که پشت تشتکهای نوشابه زمزم، به دنبال جمله «زمزم نوشابه ایرانی ذائقه ایرانی» میگردد. اگر ۵ تشتک با این جمله را پیدا کند، به او یک سکه طلا داده میشود. سهراب به جستجوی این جمله با علاقهای عمیق میپردازد و در نهایت در یک رستوران کار میکند و شرایط کاری او برای دستیابی به این جمله خاص است.
در این زمینه بیشتر بخوانید:
مردی که جای خالیاش حس میشود
انتهای پیام
