به گزارش ایسنا، اگر تا به حال به پیادهروی رفته باشید و به یک دوراهی در مسیر رسیده باشید، ممکن است با دو مثلث روبرو شده باشید که یکی به سمت راست و دیگری به سمت چپ میرود. شما میدانید که جهتی که آنها نشان میدهند معنادار است، اما در عین حال میدانید که اینها دو شکل یکسان هستند که برای نشان دادن جهت چرخانده شدهاند.
توانایی تشخیص اشکال هندسی یکسان، حتی زمانی که چرخانده میشوند، اغلب برای انسانها مفید است، اما معلوم شده که ما تنها موجوداتی نیستیم که قادر به انجام آن هستیم.
وقتی صحبت از درک هندسه میشود، فقدان آموزش رسمی ممکن است یکی از تنها چیزهایی باشد که خویشاوندان نخستی ما را عقب نگه میدارد.
دانشمندان دانشگاه کارنگی ملون(Carnegie Mellon) تیمی را برای بررسی اینکه درک ما از اشکال چقدر با درک سایر نخستیها متفاوت است، رهبری کردند.
یافتههای آنها از آزمایشهایی شامل هشت میمون بالغ (چهار میمون رزوس و چهار بابون زیتونی)، ۵۵ کودک پیشدبستانی ۳ تا ۶ ساله از ایالات متحده و ۷۷ داوطلب بالغ بومی تیسمانی با حداقل آموزش رسمی حاصل شده است.
آنها همچنین از زیرمجموعهای از دادههای یک مطالعه قبلی که شامل بابونها، کودکان پیشدبستانی و کلاس اولیهای فرانسوی و بزرگسالان فرانسوی و بومی منطقه هیمبا بود، استفاده کردند و آن را به صورت موازی تجزیه و تحلیل کردند.
جسیکا کانتلون(Jessica Cantlon)، متخصص علوم اعصاب رشدی میگوید: با مطالعه بزرگسالانی که آموزش هندسه غیررسمی دارند در کنار بزرگسالانی که به شکل رسمی آموزش هندسه دیده بودند (مانند ایالات متحده) و کودکان و میمونها میتوانیم بپرسیم که کدام جنبههای استدلال هندسی به طور طبیعی ظاهر میشوند و کدام یک به طور خاص از طریق آموزش تقویت میشوند.
میمونها ممکن است همان درک نمادین ما از اشکال هندسی را نداشته باشند، اما توانایی آنها در تشخیص مثلثهای چرخان، مستطیلها، ذوزنقهها و سایر اشکال در یک ردیف تقریباً با ذهن انسانِ آموزش ندیده برابری میکند.
شرکتکنندگان از همه سنین و گونهها ملزم به انجام یک کار تطبیق با استفاده از صفحه لمسی بودند. هدف، یافتن جفت اشکال با هندسه یکسان (مثلاً دو مثلث قائمالزاویه) بود که ممکن بود کمی متفاوت چرخانده شوند یا به اندازههای مختلف در میان انبوهی …
