محمدجواد دهقانی فیروزآبادی در گفتوگو با ایسنا با اشاره به پیشینه واژه «امرداد»، اظهار کرد: واژه اصلی این ماه در زبان اوستایی «اَمِرِتات» بوده است، که بعدها به «امرداد» تغییر یافته و در گذر زمان نیز به دلیل سهولت در تلفظ، به شکل «مرداد» رایج شده است. در حالی که بسیاری از پژوهشگران و زبانشناسان همچنان استفاده از واژه «امرداد» را ترجیح میدهند، زیرا معنای اصیل آن یعنی «بیمرگی»، «جاودانگی» و «زوالناپذیری» را حفظ میکند.
وی ادامه داد: حذف «الف» آغازین باعث شده است معنای اصلی این واژه تا حدودی تحتالشعاع قرار گیرد، در حالی که امرداد در فرهنگ ایرانی نماد روشنایی، سرزندگی، زندگی پایدار و جاودانگی است و یکی از مفاهیم بنیادین جهانبینی ایران باستان را نمایندگی میکند.
امردادگان؛ جشنی برخاسته از جهانبینی ایرانی
مدیرعامل انجمن توسعه گردشگری چهارباغ خراسان با بیان اینکه جشن امردادگان ریشهای کاملاً تاریخی و دینی در فرهنگ ایران باستان دارد، اضافه کرد: در آیین زرتشتی، هر یک از روزهای ماه و هر یک از ماههای سال نام ویژهای داشتند و هرگاه نام روز و ماه با یکدیگر همزمان میشد، ایرانیان آن روز را جشن میگرفتند. بر همین اساس، هفتمین روز از ماه امرداد، «امردادروز» نام داشت و همین همنامی، زمینه برگزاری جشن امردادگان را فراهم میکرد. در اندیشه زرتشتی، «امرداد» یکی از امشاسپندان و نماد جاودانگی، زندگی پایدار و نگهبان گیاهان و رویش طبیعت است. به همین دلیل، این جشن ارتباط مستقیمی با سرسبزی، رویش، باروری و تداوم حیات دارد و در حقیقت بزرگداشت زندگی در برابر مرگ و پژمردگی محسوب میشود.
وی با اشاره به اینکه ایرانیان باستان نگاه ویژهای به طبیعت داشتند، خاطرنشان کرد: جشن امردادگان تنها یک آیین مذهبی نبود، بلکه آیینی اجتماعی و فرهنگی نیز به شمار میرفت که مردم را به پاسداشت نعمتهای الهی، احترام به طبیعت و حفظ منابع طبیعی دعوت میکرد. درواقع، هدف اصلی این جشن آن بود که انسان همواره قدردان نعمتهایی را که در اختیار دارد باشد و خود را در برابر حفظ آنها مسئول بداند.
مدیرعامل انجمن توسعه گردشگری چهارباغ خراسان با تأکید بر اینکه در فرهنگ ایران باستان تقریباً برای هر ماه سال جشنی وجود داشت، ادامه داد: ایرانیان از دیرباز مردمانی جشندوست بودند و شادی …
