به گزارش ایسنا، وقتی در زندگی روزمره هیچ اتفاق چشمگیری نیفتاده است. هیچ مشکلی حل نشده است. صندوق ورودی ایمیلها و پیام های دریافتی همچنان سر جای خود است. قبضها هنوز هستند. با این حال، چیزی تغییر میکند. ذهن که پیشتر همه چیز را سفت و سخت چسبیده بود، اندکی رها میشود.
جهان بزرگتر میشود
زندگی مدرن توجه را محدود میکند اما طبیعت دوباره آن را گسترش میدهد.
یک مسیر از میان درختان، چیز زیادی از ما نمیخواهد. نیازی به عملکرد ندارد. رمز عبور نمیخواهد. بهرهوری ما را ارزیابی نمیکند. صرفاً حرکت، نور، سایه، صدا و هوا را ارائه میدهد.
این از نظر روانشناختی اهمیت دارد. بسیاری از پریشانیها به دلیل از دست دادن تناسب و تعادل هستند. یک ایمیل ناخوشایند به تمام صبح یا یک ناامیدی به یک حکم تبدیل میشود. طبیعت این چیزها را حذف نمیکند اما میتواند آنها را در یک قاب بزرگتر قرار دهد.
اهمیت تماسهای کوتاه
یک مطالعه مروری نظاممند و فراتحلیلِ اخیر، رابطه میان قرار گرفتن در معرض طبیعت و سلامت روان را در بزرگسالانِ دارای بیماری یا علائم بیماری روانی بررسی کرده است. حضور در فضای باز حتی به مدت ۱۰ دقیقه و حتی در فضاهای طبیعیِ درونشهری میتواند سلامت روان بزرگسالان را بهبود بخشد. به نظر میرسد قرار گرفتنهای مکرر و کوتاهمدت در طبیعت بهویژه مفید و مؤثر است.
این پیام مهمی است. نیازی نیست طبیعت را آرمانی و رویایی جلوه دهیم یا تصور کنیم که تنها کوهها، اقیانوسها یا دشتهای بکر و دورافتاده مصداق طبیعت هستند. یک فضای سبز کوچک هم میتواند تأثیرگذار باشد؛ خیابانی که در حاشیه آن درخت کاشته شده، نیمکتی در پارک یا حتی چند دقیقه قرار گرفتن در معرض نور روز نیز میتوانند اهمیت داشته باشند.
این راهکاری برای درمانِ همه مشکلات نیست. وقتی فردی دچار بیماری جدی است، طبیعت جایگزین درمانِ اصولی نمیشود. طبیعت، آسیبهای روحی، تنهایی، اندوه یا بیماری را از بین نمیبرد اما میتواند بخشی از مراقبت، پیشگیری و روند بهبودی باشد.
آنچه طبیعت بازیابی میکند
به گزارش «سایکولوژی تودی»، بخش زیادی از زندگی روزمره نیاز به توجه مستقیم دارد: تمرکز، پاسخ دادن، تصمیمگیری، به یاد آوردن، برنامهریزی و ... . این نوع توجه ضروری اما خستهکننده است.
محیطهای طبیعی اغلب نوع ملایمتری از توجه را میطلبند. برگها حرکت میکنند. نور سوسو میزند. صدای آب میآید. پرندگان ظاهر و ناپدید میشوند. ذهن چیزی برای استراحت دارد اما چیزی نیست که باید بر آن مسلط شود.
این میتواند عمیقاً احیاکننده باشد. ما هنوز هوشیار هستیم اما کمتر استرس داریم. ما هنوز فکر میکنیم اما کمتر در دام فکر گرفتار میشویم.
طبیعت همچنین مقیاس را بازیابی میکند. مشکلات انسانی واقعی هستند اما تنها واقعیت نیستند. ریشهها، فصول، آب و هوا، حشرات، ابرها، پوسیدگی، رشد و تجدید وجود دارند. دنیای طبیعی به ما یادآوری میکند که زندگی نه تنها دستاورد است، بلکه فرآیند نیز هست.
یک نسخه ساده
نسخهای که طبیعت برای ما میپیچد، لازم نیست چیز بزرگی باشد. ۱۰ دقیقه بیرون بروید. بدون هدفون قدم بزنید. به سه رنگ توجه کنید. به شکل یک برگ نگاه کنید. کنار درختی بنشینید. تغییر نور را تماشا کنید. بگذارید تلفن همراهتان در جیبتان بماند.
هدف این نیست که طبیعتگردی را به یک وظیفه دیگر تبدیل کنیم. لازم نیست پیادهرویمان را بهینهسازی کنیم، از تکتک گلها عکس بگیریم، قدمهایمان را بشماریم یا این تجربه را به داده و اطلاعات تبدیل کنیم.
نکته سادهتر از این حرفهاست: فقط حضور داشتن.
انتهای پیام
