به گزارش ایسنا، ایران ورزشی نوشت: این روزها فضای فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری تحت تأثیر جنگهای رسانهای، مصاحبههای تند و جدالهای لفظی قرار گرفته است. بخش مهمی از این حواشی به امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی مربوط میشود. از نوع ادبیات او در مصاحبههای ویدیویی گرفته تا انتشار اخباری درباره پاداش قابل توجهی که برای صعود تیم ملی به جام جهانی دریافت کرده است. اما آیا در این برهه اینها مهمترین مسائل فوتبال ایران هستند؟
بدون تردید، موضوع پاداشها، نحوه هزینهکرد منابع مالی و پرداختها از جمله مسائلی است که باید به دقت مورد تجزیه، تحلیل و بررسی قرار گیرد. افکار عمومی حق دارد بداند بر چه مبنایی برای صعود به جام جهانی ۴۸تیمی، آن هم در شرایطی که سهمیه آسیا به ۸.۵ تیم افزایش یافته، چنین پاداشی برای کادرفنی در نظر گرفته شده است. این پرسشی منطقی است و مسئولان فدراسیون فوتبال نیز باید درباره آن پاسخگو باشند.
اما پرداختن بیش از حد به این حواشی نباید ما را از پرسش اصلی دور کند. سؤال مهم این نیست که امیر قلعهنویی چه گفته یا چه مقدار پاداش گرفته است. پرسش حیاتی این است؛ آیا فوتبال ایران با امیر قلعهنویی آیندهای روشن خواهد داشت؟
این همان موضوعی است که باید بدون هیجان، بدون حب و بغض و به دور از فضای احساسی مورد بررسی قرار گیرد. نقد فنی با تسویهحساب شخصی تفاوت دارد و اگر قرار است درباره آینده تیم ملی تصمیمی گرفته شود، این تصمیم باید براساس عملکرد، برنامه و چشمانداز باشد و پرداختن به این موضوع که قلعهنویی چه ادبیاتی داشته نمیتواند گرهگشای فوتبال ایران باشد.
همه فوتبال دوستان، بویژه رسانهها با شخصیت و ادبیات امیر قلعهنویی آشنا هستند. او سالهاست با همین شیوه صحبت میکند، در برابر انتقادات واکنش نشان میدهد و سبک رفتاریاش نیز تغییر محسوسی نکرده است. ممکن است این شیوه برای بسیاری خوشایند نباشد و حتی انتقادهای جدی به آن وارد باشد، اما این موضوع نباید معیار اصلی ارزیابی عملکرد سرمربی تیم ملی باشد.
آنچه اهمیت دارد، سبک بازی، نحوه گزینش بازیکنان و نتایج است. باید دریافت که آیا تیم ملی تحت هدایت قلعهنویی از نظر تاکتیکی پیشرفت کرده است؟ آیا نسل جدیدی از بازیکنان با برنامهای مشخص وارد تیم ملی شدهاند؟ …
