و اینجا صبح اینگونه آغاز میشود. درست همانگونه که از صدها سال پیش آغاز میشده. با نوای طبیعت و آرامشی از دل کوهها و درختان، بدون هیهاهو و سر و صدای زندگی شهر.
اینجا جایی است که قرنهاست انسان و طبیعت روایت مشترکی در آن نوشتهاند و زندگیشان را بگونهای باهم درهم تنیدهاند و منظری را خلق کردهاند که هر گوشه آن روایتگر بخشی از تاریخ، فرهنگ و شیوه زندگی ساکنان اصیل آن است.
اینجا اورامانات است. جایی که هر پیچ از جادههای پر پیچ و خم آن، چشم اندازی تازه از شکوه کوههای سربه فلک کشیده شاهو را پیش چشم ما میگذارد. جایی که خانهها از دل کوه روئیدهاند و باغها از دل شیبهای تند سر برآوردهاند و صدای زندگی در میان کوچه پس کوچههای آن طنین انداز میشود. اینجا، کوهها فقط بخشی از طبیعت نیستند، ستونهای خانههایی هستند که سقف هرکدام، حیاط خانهای دیگر است.
در اینجا انسان برای غلبه بر طبیعت نجنگیده، با آن زندگی کرده و زندگی را از آن آموخته و همین تعامل پایدار انسان با طبیعت به همراه معماری پلکانی، آیینهای اصیل، سنتهای کهن و سبک زندگی بومی، هویتی را شکل داده که نمونهای کمنظیر از یک منظر فرهنگی زنده است. هویتی که در سال ۱۴۰۰ با ثبت جهانی آن در فهرست میراث جهانی یونسکو، به جهانیان معرفی شد.
وقتی که مردم پی به راز زیباییهای اعجاب انگیز این منطقه و روستاهای اسرارآمیزش بردند، از دور و نزدیک راهی آنجا شدند تا در دل طبیعت سحرانگیز آن آرامش بیابند. ساکنان این خطه زمردین هم که قرنهاست نگهبانان این میراث کهن بودهاند، رسم میهمانوازی را به خوبی به جا آوردند و برای همین بود که اورامانات به یک مقصد تبدیل شد، مقصدی برای گردشگران و طبیعت گردان. تا آنجا که در روزهای تعطیل سال و فصل سفر، در این دیار سرسبز دیگر جای سوزن انداختن نیست.
هرچند هجوم گردشگران به اورامانات کرمانشاه، زیباییهای این منطقه را بیش از پیش معرفی کرد، سفرههای مردم خونگرم این منطقه را رنگینتر کرد و کمی به اقتصاد مردمان آن کمک کرد، اما از ابتدا یک جای کار ایراد داشت و آن این بود که گردشگری در این منطقه خیلی سریعتر از زیرساختها رشد کرد. اگر تجربه سفر در روزهای تعطیل سال به این خطه شگفت انگیز، خصوصا روستاهایی مانند هجیج را داشته باشید، باید به خوبی لمس کرده …
