وی در ادامه با بیان خاطره دیگری از دوران فعالیت پدرش در روزنامه «فردا»، گفت: پس از پایان کار، سوار یک پیکان مسافربر شدیم که در میانه راه خراب شد. راننده از مسافران خواست پیاده شوند، اما پدرم گفت این راننده ما را به امیدی سوار کرده است. مدتی در خودرو ماندیم و حتی برای روشن شدن ماشین، همراه راننده آن را هل دادیم، اما خودرو روشن نشد و در نهایت با عذرخواهی راننده، سوار خودروی دیگری شدیم.
نامهنگاری و حمایت از نیازمندان
معصومه توکلی، دختر مرحوم توکلی نیز با اشاره به اهتمام پدرش به نامهنگاری، گفت: احمد توکلی معتقد بود نوشتن فرصتی برای تأمل و درنگ در اختیار نویسنده و مخاطب قرار میدهد و به همین دلیل، چه در زندگی شخصی و چه در فعالیتهای سیاسی، تا پایان عمر این شیوه را ترک نکرد و هر زمان ضرورتی احساس میکرد، دیدگاههای خود را در قالب نامه مطرح میکرد.
وی با اشاره به توجه پدرش به اقشار کمبرخوردار، اظهار کرد: این روحیه تنها در مواضع سیاسی او نمود نداشت، بلکه در زندگی شخصی نیز مشهود بود؛ بهگونهای که در دید و بازدیدهای نوروزی، خانوادههای شهدا و سپس خانوادههای کمبرخوردار را در اولویت قرار میداد و فرزندانش را نیز برای آشنایی با شرایط زندگی مردم با خود همراه میکرد. خانه توکلی همواره به روی نیازمندان باز بود و حتی زنی بیپناه که در اواخر دهه ۷۰ با معرفی واسطهها به منزل آنان مراجعه کرده بود، به مدت ۱۲ سال در خانه این خانواده زندگی کرد و مورد احترام اعضای خانواده قرار داشت.
روایت همسر احمد توکلی از فعالیتهای انقلابی او
وجیهه حسینی، همسر مرحوم احمد توکلی، با اشاره به ۵۵ سال زندگی مشترک با وی، گفت: از همان ابتدای زندگی مشترک، به دلیل باورهای انقلابی احمد توکلی، سختیهای این مسیر را پذیرفته بود و او بارها تأکید میکرد که به دلیل فعالیتهای انقلابی، ممکن است هر لحظه بازنگردد. احمد در دوران خدمت سربازی با انتقال از کازرون به ساری، زندگی مشترک را آغاز کرد و از همان روزهای نخست، درگیر فعالیتهای انقلابی بود. فعالیتهای سیاسی احمد در نهایت به بازداشت و زندانی شدن او منجر شد.
همسر مرحوم توکلی با اشاره به دوران چهار ساله زندان وی، گفت: در این سالها گاهی فرزندشان را برای ملاقات با پدر به زندان میبردم، اما شرایط سخت ملاقاتها و سرمای هوا، این دیدارها را برای کودک دشوار میکرد.
انتهای پیام
