به گزارش ایسنا، ماموتهای پشمالو یکی از مهمترین جانوران محیط زندگی انسانها در بخشهایی از عصر یخبندان بودند. این جانوران فقط منبعی برای تأمین گوشت به شمار نمیرفتند، بلکه چربی، پوست، استخوان و عاج آنها نیز کاربردهای گوناگونی داشت. انسانها میتوانستند از استخوانهای بزرگ ماموت برای ساخت سازه، از عاج برای تولید ابزار، آثار هنری و وسایل زینتی و از پوست آن برای رفع برخی نیازهای زندگی استفاده کنند. به همین دلیل، شناخت نحوه تعامل انسان و ماموت برای بازسازی زندگی و فرهنگ جوامعی که دهها هزار سال قبل زندگی میکردند، اهمیت زیادی دارد.
در شماری از محوطههای باستانی اوراسیا، حجم بزرگی از استخوانهای ماموت در کنار یکدیگر پیدا شده است. پژوهشگران چندین دهه درباره چگونگی تشکیل این انباشتهای استخوانی اختلاف نظر داشتهاند. مشخص نبود که این استخوانها بر اثر رویدادهای طبیعی در یک محل جمع شدهاند یا فعالیتهایی مانند شکار، استفاده از لاشهها و جابهجایی بخشهای بدن ماموت به دست انسان در شکلگیری آنها نقش داشته است. پاسخ به این مسئله میتواند اطلاعاتی درباره رفتار شکارچیان عصر یخبندان، انتخاب جانوران و حتی مسیرهای حرکت گلههای ماموت در اختیار دانشمندان قرار دهد.
هانا ام. موتس، پژوهشگر پسادکتری مرکز دیرینهژنتیک همراه با دیوید دیئز دل مولینو، پژوهشگر همین مرکز، و لاو دالن، استاد ژنومیک تکاملی دانشگاه استکهلم، با همکاری گروهی بینالمللی این موضوع را بررسی کردند. یاروسواف ویلچینسکی، باستانشناس مؤسسه ردهبندی و تکامل جانوران آکادمی علوم لهستان، نیز از پژوهشگران این مطالعه بود. این گروه با بررسی تفاوت نسبت ماموتهای نر و ماده در بقایای طبیعی و انباشتهای مرتبط با فعالیت انسان، کوشید نحوه تعامل انسانهای پارینهسنگی بالایی با ماموتها را بازسازی کند.
پژوهشگران دادههای ژنومی ۵۲۱ ماموت پشمالو از اوراسیا و آمریکای شمالی را بررسی کردند که ۴۴۸ نمونه از آنها برای نخستین بار توالییابی شده بود. توالییابی در اینجا به معنای خواندن اطلاعات موجود در دیانای است. آنها با استفاده از دیانای باستانی، جنسیت ژنتیکی هر ماموت را مشخص کردند. مجموعه نمونهها شامل ۱۰۰ ماموت از انباشتهای استخوانی مرتبط با فعالیت انسان و ۴۲۱ ماموت از محیطهایی بود که …
