زیمر در این اثر عوض ساختن یک موسیقی ارکسترال باشکوه و اشرافی برای لندنِ دوران ویکتوریا، فضایی خشن، خام و خیابانی را انتخاب کرد که با ذهن غیرقابل پیشبینی شرلوک هولمز و سبک زندگی او کاملاً همخوانی داشت.
هانس زیمر برای ساخت این اثر عامدانه یک پیانوی دیواری قدیمی و ناکوک را به قیمت ۲۰۰ دلار خرید و آن را در زیرزمین استودیوی خود نگه داشت. او برای خلق این اثر بدون اینکه ساز را کوک کند، با آن نواخت و همین صدای زمخت، ناموزون و نامتعارف، به تمهای اصلی موسیقی، بهویژه قطعه مشهور «Discombobulate» رنگ و شخصیت منحصربهفردی بخشید.
او حتی در جریان ضبط موسیقی، صدای واقعی کوبیدن، شکستن و ضربه زدن به همان پیانوی خراب را ضبط کرد و از آن بهعنوان لایههای کوبهای خشن در صحنههای اکشن و پرآشوب فیلم بهره برد.
زیمر همچنین برای بازآفرینی فضای خیابانی و زیرزمینی لندن، از نوازندگان رومانی (کولی) دعوت کرد و از سازهای محلی و کمتر رایجی مانند سیمبالوم (نوعی سنتور مجاری)، آکاردئون، بانجو و ویولنهایی با صدای خشدار و جیغمانند استفاده کرد.
شاخصترین قطعه این آلبوم «Discombobulate» است، اثری که صحنه معروف محاسبات ذهنی هولمز پیش از درگیری را همراهی میکند؛ جایی که او مبارزه را بهصورت حرکت آهسته در ذهنش تحلیل میکند. تغییرات ناگهانی و نامنظم تمپو، بازتاب سرعت خارقالعاده ذهن هولمز در پردازش نشانههای بصری و محاسبه زوایای حمله پیش از اجرای هر حرکت است.
این موسیقی متن در هشتادودومین دوره جوایز اسکار (۲۰۱۰)، برای بهترین موسیقی متن اورجینال نامزد دریافت جایزه اسکار شد.
در اینجا میتوانید قطعه «Discombobulate» را از این آلبوم گوش کنید:
انتهای پیام
