
تربیت نیروی انسانی مورد نیاز جوامع در قالب آموزش های مهارتی از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم مورد توجه بسیاری از کشورهای جهان قرار گرفت به طوری که توسعه برنامه های آموزش های مهارتی، از اهداف ملی بیشتر کشورها است.
از آنجایی که آموزش های فنی و حرفهای ارائه دهنده عمدهای از منابع زیربنایی مورد نیاز اقتصاد مبتنی بر کارآفرینی به وسیله ایجاد مهارت ها، دانش و بینش کارآفرینانه است؛ لذا ارتباط مستقیمی با کارآفرینی، خلاقیت و نوآوری دارد.
تاریخچه آموزش فنی و حرفهای در ایران
در ایران پایههای نخستین مدارس جدید آموزش و پرورش فنی و حرفهای به بیش از ۱۶۰ سال پیش بر میگردد که در محتوای برنامههای آموزشی این مدارس، علاوه بر خواندن و نوشتن و شرعیات، نقاشی، چاپ، مجسمه سازی و علوم و فنون جدید نیز گنجانده شده بود.
نخستین مدرسه هنری ایران در سال ۱۲۷۸ هجری قمری به همت ابوالحسن غفاری تاسیس شد. در سال ۱۳۲۸ هجری قمری کمال الملک غفاری مدرسه «صنایع مستظرفه» را با ۲ رشته نقاشی و مجسمه سازی تاسیس کرد . نخستین مدرسه جدید به همت میرزا تقی خان امیرکبیر به نام دارالفنون تأسیس شد که در آن دروس علمی، فنی، نظامی و پزشکی تدریس میشد.
سنگ بنای هنرستان های فنی در ایران با مشارکت کشور آلمان به نام هنرستان صنعتی تهران (هنرستان شهید بهشتی فعلی در منطقه ۱۲ تهران) در سال ۱۲۸۶ هجری شمسی گذاشته شد که در واقع روش آموزش کلاسیک اولین گام های خود را برداشت و پس از طی فراز و نشیب های فراوان، بعد از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی همه ساله بر تعداد هنرستان های فنی و حرفهای کشور افزوده میشود.
اکبر حیدریتبار، رئیس دانشکده ملی مهارت محمودآباد به مناسبت ششم مرداد، روز ملی کارآفرینی و آموزشهای فنی و حرفهای، در گفتوگو با ایسنا با اشاره به جایگاه دانشگاه ملی مهارت در نظام آموزش عالی کشور، اظهار کرد: در حال حاضر ۱۸۳ مرکز آموزش فنی و حرفهای در کشور فعالیت دارند که حدود ۲۰۰ هزار دانشجو در آنها مشغول تحصیل هستند. از این تعداد، تنها ۱۵ مرکز عنوان «دانشکده» دارند و دانشکده ملی مهارت محمودآباد یکی از این ۱۵ دانشکده کشور محسوب میشود.
دانشکده ملی مهارت محمودآباد؛ پایلوت آموزش رشتههای دریایی کشور
وی با بیان …













